บทที่ 111 คู่หูสุดยอด—พลังโจมตีไร้เทียมทานและพลังป้องกันไร้เทีย

บทที่ 111 คู่หูสุดยอด—พลังโจมตีไร้เทียมทานและพลังป้องกันไร้เทียมทาน!

【พิทักษ์ชีวาไร้เทียมทาน: ร่ายทันที, ไม่ใช้พลัง, ไม่มีคูลดาวน์ 1. ท่านจะกำหนดเป้าหมายหนึ่งคนให้กลายเป็นเป้าหมายพิทักษ์ของท่าน 2. ท่านสามารถปรากฏตัวขึ้นข้างเป้าหมายพิทักษ์ได้ในทันที 3. หากเป้าหมายพิทักษ์เสียชีวิต ทักษะนี้จะหายไป】

ตลอดทั้งชีวิตจะสามารถกำหนดเป้าหมายได้เพียงคนเดียว

เพราะเมื่อเป้าหมายเสียชีวิต ทักษะก็จะหายไปทันที

ทักษะนี้มีข้อจำกัดสูงมาก สามารถใช้กับคนได้เพียงคนเดียวและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

ในขณะเดียวกัน ผลของทักษะก็สุดยอดมาก

ร่ายทันที, ไม่ใช้พลัง, ไม่มีคูลดาวน์

แถมยังไม่มีข้อจำกัดด้านระยะทาง

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่ ก็สามารถเคลื่อนย้ายไปอยู่ข้างกายของหลี่เซียวได้ในทันที

“ปราการคริสตัล ทับภูเขาไท่ซาน!”

ในตอนนี้ สฺยงพ่านพ่านหลบการโจมตีของหลี่เซียว ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นเหนือศีรษะของเขาในทันที และใช้ปราการคริสตัลกดทับลงมา

“เกิดอะไรขึ้น?”

หลี่เซียวถูกปราการคริสตัลกดทับลงบนพื้นในบัดดล ขยับตัวไม่ได้เลย “อะไรกัน! เธอไปอยู่บนหัวฉันได้ยังไง...”

“ทายสิ” สฺยงพ่านพ่านเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

“ยอมแพ้ ฉันยอมแพ้”

หลี่เซียวยอมแพ้ทันที วิธีการเคลื่อนที่ไปมาของอีกฝ่ายนั้นยอดเยี่ยมเกินไป

“ชนะแล้ว”

สฺยงพ่านพ่านคลายทักษะ แต่ร่างกายของเธอกลับร่วงหลุดจากปราการคริสตัลลงมานั่งคร่อมบนตัวของหลี่เซียวพอดิบพอดี

หลี่เซียว: “????”

สฺยงพ่านพ่านหน้าแดงเล็กน้อย รีบลุกขึ้นพลางยื่นมือออกไป

หลี่เซียวจับมือของสฺยงพ่านพ่านแล้วลุกขึ้นมาจากพื้น

เขามองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย แล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ขอบใจนะ”

สฺยงพ่านพ่าน: “ขอบใจฉันทำไม?”

หลี่เซียวกล่าวว่า: “ครั้งที่แล้ว เธอเป็นคนช่วยพวกเราไว้”

ครั้งก่อนหากไม่ใช่เพราะสฺยงพ่านพ่านลงมือ ใช้ปราการคริสตัลนี้ขวางการโจมตีของตงเหาไว้ พวกเขาทั้งหมดคงจะเคราะห์ร้ายไปแล้ว

“เรื่องเล็กน้อยน่า”

สฺยงพ่านพ่านยิ้มหวาน

หลี่เซียวอดไม่ได้ที่จะตะลึงงันไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งใจพิจารณาเด็กสาวตรงหน้าอย่างจริงจัง

หน้าตาของเธองดงามหมดจด ใบหน้ารูปไข่กลมมนดูน่ารักหวานแหวว เวลายิ้มก็จะมีลักยิ้มปรากฏขึ้นทั้งสองข้าง ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกแย้ม เปล่งประกายสีชมพูระเรื่อ

บุคลิกโดยรวมแล้ว คล้ายกับเฉินเหยียนซีอยู่บ้าง

ผมลอนใหญ่ที่ดูฟูนุ่มยิ่งขับให้เธอดูสวยงามอย่างเป็นธรรมชาติ

อืม... จริงๆ แล้วเธอก็น่ารักดีนะ...

เป็นประเภทที่ยิ่งมองยิ่งน่ามอง...

หลี่เซียวคิดในใจ

“สฺยงพ่านพ่าน ถ้าฉันเดาไม่ผิด เธอใช้พิทักษ์ชีวาไร้เทียมทานใช่ไหม?”

จูเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นเต้นจนกระโดดลงมาจากชั้นสองโดยตรง

“อืม”

สฺยงพ่านพ่านพยักหน้า

“นี่.... ได้มาได้ยังไง?”

จูเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจเล็กน้อย

ทักษะสืบทอด ไม่ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ

ทักษะแบ่งออกเป็น:

ทักษะทั่วไป, ทักษะหายาก, ทักษะพิเศษ, ทักษะสืบทอด, ทักษะเทพปกรณัม

ทักษะทั่วไปคือทักษะที่พบเห็นได้บ่อยของผู้มีอาชีพ

ทักษะหายากคือทักษะที่หาได้ยากของผู้มีอาชีพ อัตราการดรอปต่ำมาก

ทักษะพิเศษ คือทักษะรูปแบบใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้น ความแข็งแกร่งไม่แน่นอนนัก ออกจะสุ่มเสียมากกว่า

แต่ทักษะพิเศษก็อาจจะมีทักษะที่แข็งแกร่งปรากฏขึ้นมาได้ กระทั่งอาจจะเหนือกว่าทักษะสืบทอดและทักษะเทพปกรณัม

ทักษะสืบทอด คือทักษะที่แข็งแกร่งมากของอาชีพนั้นๆ ทักษะประเภทนี้ค่อนข้างพิเศษ อาชีพอื่นไม่สามารถเรียนรู้ได้ และหนังสือทักษะก็มีราคาแพงลิบลิ่ว

ราคาของหนังสือทักษะสืบทอด ‘สีขาว’ เล่มหนึ่ง สามารถเทียบเท่าหรือกระทั่งสูงกว่าราคาของหนังสือทักษะทั่วไป ‘ระดับตำนาน’ เล่มหนึ่งได้เลยทีเดียว

ดังนั้น จูเหมี่ยวเหมี่ยวจึงไม่คิดว่าสฺยงพ่านพ่านจะสามารถหาหนังสือทักษะเล่มนี้มาได้

สฺยงพ่านพ่านพูดความจริงออกมา: “จริงๆ แล้ว ตอนที่ฉันเลื่อนขั้นเลเวล 10 ฉันก็ได้ทักษะนี้มา”

ถูกต้อง ทุกครั้งที่เลื่อนขั้นมีโอกาสที่จะได้รับทักษะสืบทอดของอาชีพนั้นๆ

แต่โอกาสเช่นนี้มีน้อยมาก แทบจะไม่มีเลยก็ว่าได้

ไม่คิดเลยว่าโชคของสฺยงพ่านพ่านจะดีขนาดนี้!

จูเหมี่ยวเหมี่ยวตะลึงไปเล็กน้อย: “ถ้าอย่างนั้น ตอนแรกเธอไม่ได้อัปพลังกายทั้งหมดเพราะกลัวตาย แต่เป็นเพราะทักษะนี้สินะ...”

“ใช่แล้ว” สฺยงพ่านพ่านกล่าวว่า: “ตอนนั้น ฉันก็คิดอยู่ว่าถ้าได้เจอรักแท้ในชีวิตของฉัน ฉันจะปกป้องเขาตลอดไป...”

จูเหมี่ยวเหมี่ยว: “.....”

หลี่เซียว, จางเสี่ยวฮวา: “พวกเธอสองคนพูดอะไรกัน ฟังไม่เข้าใจเลย?”

พวกเขาสองคนงงงวยจริงๆ ว่าทั้งคู่กำลังพูดอะไรกันอยู่

หมี่เหวินอธิบายว่า: “ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? พี่พ่านพ่านใช้ทักษะพิทักษ์ชีวาไร้เทียมทานกับนายแล้ว ซึ่งทักษะนี้สามารถใช้ได้กับคนเพียงคนเดียวตลอดชีวิต...”

“หา...”

หลี่เซียวงงเป็นไก่ตาแตก ทำอะไรไม่ถูก

จูเหมี่ยวเหมี่ยวถามต่อว่า: “กำหนดเป้าหมายเมื่อไหร่?”

สฺยงพ่านพ่าน: “ก็ตอนที่ตงเหาโจมตีเข้ามาครั้งที่แล้วน่ะ ตอนนั้นหัวหน้าทีมของเราตกอยู่ในอันตราย ฉันก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก!”

จูเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าเล็กน้อย: “ก็ดีเหมือนกัน หัวหน้าทีมที่มีพลังโจมตีสูงมากแต่เปราะบางเหมือนวุ้น พลังโจมตีไร้เทียมทานหนึ่งคน พลังป้องกันไร้เทียมทานหนึ่งคน พอมีการปกป้องของเธอ จุดอ่อนสุดท้ายของทีมเราก็ถูกเติมเต็มแล้ว...”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เซียวก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

“ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไร...”

.........

.........

ทุกคนต่างกลับเข้าห้องของตัวเอง

สามสาวกำลังจัดห้องของพวกเธอ

หลี่เซียวกลับมาที่ห้องของตัวเอง แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

ดังนั้น หลี่เซียวจึงนอนอยู่บนเตียง พลางลองทำระเบิดดินเหนียวอยู่พักหนึ่ง

หุ่นเชิดที่สร้างจากหัตถ์วิญญาณดินเหนียวไม่ใช่ไอเทมสายชีวิต จึงไม่สามารถเก็บกลับเข้ากระเป๋าระบบได้

เมื่อเวลาผ่านไป ก็จะสลายไปเหมือนไอเทมอื่นๆ

แต่ดินเหนียวที่สร้างจากทักษะสายชีวิตหากยังไม่ได้ใช้ สามารถเก็บกลับมาได้

ทว่ามีเพียงระเบิดที่สร้างจากหัตถ์วิญญาณดินเหนียวเท่านั้น ที่จะสามารถมอบมอบคุณสมบัติพิเศษได้

ดังนั้น การสร้างระเบิดดินเหนียวระหว่างการต่อสู้จึงแข็งแกร่งที่สุด

พลังจิตยังคงต้องเพิ่มขึ้นต่อไป จุดนี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้

ส่วนผ้าคลุม คงต้องรอให้ถึงเลเวลสามสิบแล้วค่อยว่ากันอีกที

.......

.......

“ช่วงนี้พี่ใหญ่ของเราดวงความรักพุ่งแรงน่าดู ท่าจะเกิดเรื่องรักสามเส้าขึ้นแล้ว”

ในห้อง หมี่เหวินและจางเสี่ยวฮวากำลังปรึกษาหารือเรื่องนี้กันอยู่

จางเสี่ยวฮวาถามว่า: “ดูออกได้ยังไง?”

หมี่เหวินกล่าวว่า: “นายยังไม่สังเกตอีกเหรอ สฺยงพ่านพ่านน่าจะชอบพี่ใหญ่ ส่วนจูเหมี่ยวเหมี่ยว อย่าเห็นว่าเธอดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ แต่สายตาที่เธอมองพี่ใหญ่น่ะไม่เหมือนคนอื่นเลยนะ ในใจเธอน่าจะชอบพี่ใหญ่เหมือนกัน แค่ยังไม่ได้พูดออกมา”

จางเสี่ยวฮวา: “ฉันไม่เห็นว่าจูเหมี่ยวเหมี่ยวจะชอบพี่เซียวเลย”

หมี่เหวินกล่าวว่า: “น่าจะใช่นะ สัญชาตญาณที่หกของผู้หญิงบอก”

จางเสี่ยวฮวา: “งั้น... ยุ่งยากแล้วสิ...”

หมี่เหวินกล่าวว่า: “ยุ่งยากแล้วล่ะ และสฺยงพ่านพ่านก็ชิงลงมือก่อนแล้วด้วยการใช้พิทักษ์ชีวาไร้เทียมทานกับหลี่เซียว นี่จะทำให้พี่ใหญ่รู้สึกขอบคุณในใจอย่างแน่นอน และจะค่อยๆ เกิดความรู้สึกดีๆ กับสฺยงพ่านพ่านขึ้นมา”

จางเสี่ยวฮวา: “แล้วจูเหมี่ยวเหมี่ยวล่ะ?”

หมี่เหวิน: “เพราะอย่างนี้ไง ถึงได้ยุ่งยากที่สุด”

พูดจบ หมี่เหวินก็มองไปที่จางเสี่ยวฮวา: “ถ้านายกล้าเลียนแบบพี่ใหญ่ เจ้าชู้ล่ะก็ ระวังฉันจะซัดนายนะ”

จางเสี่ยวฮวา: “ฉันจะมีเสน่ห์ขนาดนั้นได้ยังไงกัน...”

หมี่เหวิน: “หมายความว่า ถ้ามีเสน่ห์ขนาดนั้นก็กล้าสินะ?”

จางเสี่ยวฮวา: “ไม่กล้า”

หมี่เหวิน: “อย่างนี้ค่อยดีหน่อย...”

.......

.......

ดึกสงัด ราตรีดำสนิทดั่งหมึก

ค่ำคืนนั้น หลี่เซียวพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความกังวลใจจนข่มตาหลับไม่ลง

ทันใดนั้นเอง บนเตียงของเขาก็ปรากฏร่างของเด็กสาวคนหนึ่งขึ้นมา

เธอนอนคว่ำอยู่บนเตียง เท้าคางยิ้มหวานจ้องมองหลี่เซียว

นอกจากสฺยงพ่านพ่านแล้ว จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?

“เธอก็นอนไม่หลับเหรอ”

สฺยงพ่านพ่านมองหลี่เซียวด้วยดวงตารูปอัลมอนด์คู่สวยของเธอ

“ฉัน...”

หลี่เซียวกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

ใครจะคาดคิดว่าสฺยงพ่านพ่านจะขยับเข้ามาใกล้

ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากของหลี่เซียวเบาๆ ดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ

หลี่เซียว: “.......”

“หายกันแล้ว!”

ที่แท้สฺยงพ่านพ่านยังคงเก็บเรื่องระหว่างหลี่เซียวกับจูเหมี่ยวเหมี่ยวเมื่อตอนกลางวันมาใส่ใจอยู่นี่เอง

จากนั้น เธอก็ลุกขึ้น เดินออกจากห้องไป

ทักษะของสฺยงพ่านพ่านถึงแม้จะสามารถเคลื่อนย้ายมาได้ตลอดเวลา แต่กลับไม่สามารถจากไปได้ในทันที

เธอเดินออกจากห้องของหลี่เซียว ปิดประตูเบาๆ แต่ก็ยังคงมีเสียงดังเล็ดลอดออกมาเล็กน้อย

จากนั้นก็กลับไปที่ห้องของตัวเองแล้วปิดประตู

คนที่อยู่ในห้องอื่น ล้วนเป็นผู้มีอาชีพ

โดยเฉพาะจูเหมี่ยวเหมี่ยว ในฐานะโจร ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเธอเฉียบคมมาก

ย่อมได้ยินเสียงที่ไม่ได้ตั้งใจนี้อย่างแน่นอน

“เธอตั้งใจเหรอ?”

จูเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้วเล็กน้อย: “จริงๆ เลย... ฉันไม่ได้จะแย่งกับเธอสักหน่อย...”

วินาทีต่อมา

ในใจของจูเหมี่ยวเหมี่ยวก็สั่นไหว

เธอตัดสินใจดับความรู้สึกชอบเพียงน้อยนิดที่มีต่อหลี่เซียวลง... ก่อนที่มันจะทันได้เริ่มต้นเสียอีก