บทที่ 91 ทักษะสืบทอด - โล่ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน! เส้นแบ่งความเป็นความตาย!

บทที่ 91 ทักษะสืบทอด - โล่ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน! เส้นแบ่งความเป็นความตาย!

“ให้ตายเถอะ นี่มันความเสียหายบ้าอะไรกัน!”

“ความเสียหายของระเบิดดินเหนียวมันสูงขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่แปลกใจเลยที่ฆ่าบอสหนอนรังดาราได้”

“คือทักษะแตกตัว เห็นกันไหม นั่นคือทักษะแตกตัว!”

“เห็นแล้ว เป็นทักษะที่น่ากลัวมาก! สามารถทำให้ระเบิดดินเหนียวลูกนั้นใหญ่ขึ้นได้!”

“ความเสียหายสองพันหน่วยนี่... มันต้องเป็นคนเลเวล 40 ถึงจะทำได้ไม่ใช่หรือไง? เขาเป็นแค่นักเรียนใหม่ ไม่ได้สวมใส่อุปกรณ์ด้วยซ้ำ ทำความเสียหายสูงขนาดนี้ได้ยังไงกัน”

“ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้น ประเด็นคือทักษะแตกตัวนี้เพิ่มความเสียหายขึ้นห้าเท่า มันเข้ากันกับระเบิดดินเหนียวของเขาเกินไปแล้วต่างหาก”

“ความเสียหายสองหมื่นเลยนะ... ผู้บัญชาการตงเหาเป็นถึงอัศวินวิญญาณเลเวล 45 ถึงเขาจะไม่ใช่สายถึกที่เน้นป้องกัน แต่เน้นค่าสถานะจิตวิญญาณ พลังชีวิตก็น่าจะยังไม่ถึงสองหมื่นด้วยซ้ำมั้ง?”

“ผู้บัญชาการตงเหาคงไม่ได้ตายไปแล้วใช่ไหม...”

เหล่านักเรียนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า

ส่วนใหญ่เป็นเพราะภาพตรงหน้ามันน่าสะพรึงกลัวเกินไป

นักเรียนปีสามเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ระหว่างเลเวล 35-40

ต่อให้ใช้ทักษะที่มีความเสียหายสูง โจมตีใส่อัศวินที่มีพลังป้องกันสูง ก็คงสร้างความเสียหายได้ประมาณ 1,000 หน่วยเท่านั้น

แต่นักเรียนใหม่ที่อยู่ตรงหน้า กลับสร้างความเสียหายได้ถึง 2,000 หน่วยต่อระเบิดดินเหนียวหนึ่งลูก

แถมยังสามารถปล่อยต่อเนื่องได้ถึง 10 ลูกในคราวเดียว มันจะโหดเกินไปหน่อยแล้ว

เพียงแต่…

ผลตอบแทนของการสร้างความเสียหายอันน่าสะพรึงกลัวนี้ คือพลังจิตของหลี่เซียวที่หมดสิ้นไปโดยสมบูรณ์

“หัวหน้า รีบดื่มยาฟื้นฟูมานานี่สิคะ ฟื้นฟูพลังจิตหน่อย”

หมี่เหวินที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็นสีหน้าของหลี่เซียวไม่สู้ดีนัก จึงรีบเข้าไปประคองเขาไว้ น่าจะเป็นเพราะการใช้ทักษะแตกตัวจนพลังจิตหมดเกลี้ยง เธอหยิบยาฟื้นฟูพลังจิตออกจากกระเป๋าเป้แล้วยื่นให้หลี่เซียว

“อืม”

หลี่เซียวรับมาแล้วกระดกดื่มรวดเดียว

ยาขวดสีฟ้าใสขวดนี้ เป็นครั้งแรกที่หลี่เซียวได้ดื่ม

รสชาติหวานละมุน เมื่อลงท้องไปแล้ว พลังจิตก็ค่อยๆ ฟื้นฟูขึ้น...

ความเจ็บปวดรุนแรงในสมองบรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัด

ดูท่าว่าต่อไปนี้ผมคงต้องเตรียมยาแบบนี้ไว้บ้างแล้ว

“เจ้านั่นคงไม่ตายหรอกนะ ข้าแค่ป้องกันตัวโดยชอบธรรม”

หลี่เซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางมองไปยังทิศทางของตงเหา

บริเวณนั้นเต็มไปด้วยควันหนาทึบ

เมื่อลมพัดมา ควันก็ค่อยๆ สลายตัวไป

ปรากฏตัวแล้ว!

ตงเหาปรากฏตัวอีกครั้ง!

ในขณะเดียวกัน บนร่างของเขาก็มีโล่สีทองปรากฏขึ้นมาหนึ่งชั้น

โล่ค่อยๆ สลายไป ดูเหมือนว่าระยะเวลาของมันจะสิ้นสุดลงแล้ว

“โอ้สวรรค์! พระเจ้า นั่นมันอะไรน่ะ!”

“ทักษะสืบทอด! ทักษะสืบทอดเฉพาะของอัศวิน โล่ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน!”

“เป็นทักษะนี้จริงๆ ด้วย สามารถป้องกันความเสียหายได้ทุกอย่าง ทุกอย่างเลยนะ!”

“ไม่นึกเลยว่าผู้บัญชาการตงเหาจะมีทักษะนี้ด้วย!”

นักเรียนทุกคนต่างตกตะลึง ที่ได้เห็นทักษะสืบทอดของอัศวินด้วยตาตัวเอง

แม้แต่เพื่อนร่วมทีมของตงเหาก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้

พวกเขาก็เพิ่งรู้ว่าตงเหามีทักษะเช่นนี้อยู่

“ดีมาก! แก... ดีมาก!”

แววตาของตงเหาราวกับมีเปลวไฟลุกโชน โกรธแค้นถึงขีดสุด “แกบังคับให้ข้าต้องใช้ไพ่ตายออกมา! รนหาที่ตายนัก!”

บัดนี้ ท่ามกลางสายตาผู้คนนับไม่ถ้วน เขาเกือบจะถูกนักเรียนใหม่ฆ่าตายในพริบตา

ช่างเป็นการเสียหน้าอย่างรุนแรง!

ทักษะถูกแย่งไป เสียหน้ายับเยิน แถมหมี่เหวิน คู่หมั้นของเขา ยังไปประคองเจ้าหลี่เซียวคนนั้นอีก ในฐานะลูกผู้ชาย เขาโกรธจนแทบคลั่งแล้ว!

หมี่เหวินกำลังประคองหลี่เซียวอยู่จริงๆ

แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่ใช่เรื่องรักใคร่ฉันชู้สาว แต่เป็นความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง

แต่ตงเหาไม่คิดเช่นนั้น

หลี่เซียวเองก็ถูกบีบให้ใช้ไพ่ตายทั้งหมดเช่นกัน

การโจมตีเมื่อครู่ คือพลังทั้งหมดของเขาแล้ว

ตอนนี้ เขาแทบไม่มีแรงจะสู้กลับแล้ว

สุดท้ายแล้ว ตัวผมก็ยังอ่อนแอเกินไป!

“ไปตายซะ วันนี้ข้าต้องฆ่าแกให้ได้!”

ตงเหากล่าวอย่างเดือดดาล พร้อมอัญเชิญม้าศึกเกราะหนักสีดำออกมา

ทักษะใหญ่เลเวล 40 ของอัศวิน: สัตว์ขี่เกราะหนัก!

สัตว์ขี่ทั่วไปไม่สามารถเข้าร่วมการต่อสู้ได้

มีเพียงอัศวินเท่านั้นที่ทำได้!

อัศวินถึงขั้นสามารถขี่มังกรกลายเป็นอัศวินมังกรได้!

[สัตว์ขี่เกราะหนัก: สัตว์ขี่ของคุณจะได้รับค่าสถานะบางส่วนของคุณ และสามารถสวมใส่อุปกรณ์ได้ 3 ชิ้นเพื่อเข้าร่วมการต่อสู้!]

ตงเหากระโดดขึ้นหลังม้าทันที เปลี่ยนโล่และค้อนสั้นในมือ

จากอาวุธระยะสั้นเปลี่ยนเป็นอาวุธระยะยาวอย่างทวนยาว!

อัศวินปกติจะถือโล่และค้อนเพื่อต่อสู้กับมอนสเตอร์ในแนวหน้า

แต่เมื่อเปลี่ยนเป็นม้าศึกกับทวนยาว

นั่นหมายความว่าเขาละทิ้งการป้องกัน เปลี่ยนเป็นสายโจมตีเต็มตัว!

“ผู้บัญชาการกองทัพ ไม่ได้นะครับ”

“ทำแบบนี้จะผิดกฎหมายนะครับ”

“ใช่ครับผู้บัญชาการ ใจเย็นๆ ก่อนครับ”

เพื่อนร่วมทีมรอบๆ ตงเหาต่างพากันห้ามปราม

อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายเป็นแค่นักเรียน จะข่มเหงรังแกได้ แต่ฆ่าไม่ได้!

ภายในอาณาจักรมังกร ผู้มีอาชีพห้ามเข่นฆ่ากันเอง

หากฆ่ากันจริงๆ ผลลัพธ์ก็มีเพียงการถูกศาลพิพากษาลงโทษเท่านั้น!

“ตายซะ!”

ตงเหาโกรธจนขาดสติไปแล้ว ไหนเลยจะฟังคำพูดเหล่านี้ เขากระโจนเข้าใส่ทันที พุ่งเข้าหาหลี่เซียวราวกับรถถัง

“ออร่าเชื่องช้า!”

จางเสี่ยวฮวารีบใช้ออร่าเชื่องช้าทันที

“อยากฆ่าพี่ชายข้าเหรอ ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ!”

เขากำโล่ไว้ในมือ แล้วยืนอยู่ข้างหน้าหลี่เซียว!

พี่เซียวทำเต็มที่แล้ว

และสิ่งที่เขาทำได้ ก็มีเพียงการยืนขวางอยู่ข้างหน้าเขา

แม้จะต้องตายก็ตาม!

“ตงเหา หยุดนะ!”

หมี่เหวินก็ก้าวออกมาเช่นกัน เธอยืนอยู่ข้างหน้าหลี่เซียว

เธอยืนเคียงข้างจางเสี่ยวฮวา ขวางทางอยู่หน้าหลี่เซียว!

ทั้งสามร่วมสาบานเป็นพี่น้องกัน!

หมี่เหวินเชื่อมั่นในสิ่งนี้อย่างสุดซึ้ง!

ไม่ขอเกิดวันเดือนปีเดียวกัน แต่ขอตายวันเดือนปีเดียวกัน!

ขณะเดียวกัน หมี่เหวินก็หวังว่าอีกฝ่ายจะเกรงใจในสถานะของเธอและสงบลงได้!

ท้ายที่สุดแล้ว เบื้องหลังของเธอก็คือตระกูลหมี่

ถ้าเขาฆ่าเธอจริงๆ สองตระกูลจะต้องกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน!

ทว่า ในตอนนี้ตงเหาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!

การที่หมี่เหวินยืนขวางหน้าหลี่เซียว ทำให้เขายิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก!

“นังแพศยา วันนี้แกก็ไปตายพร้อมกับมันซะ!”

ตงเหาสูญเสียสติไปโดยสิ้นเชิง ความเร็วไม่ลดลงแม้แต่น้อย ดูท่าแล้วเขาตั้งใจจะสังหารคนทั้งสามพร้อมกัน ขอเพียงพุ่งชนครั้งเดียว เขาก็สามารถสังหารเจ้าพวกตัวน่ารังเกียจสามคนนี้ได้แล้ว!

เมื่อตงเหาเข้าสู่ขอบเขตของออร่าเชื่องช้า ความเร็วของเขาก็ลดลงอย่างมาก

ระหว่างที่พุ่งเข้าใส่ ม้าเกราะหนักสีดำใต้ร่างเขาก็พลันล้มลง ราวกับตกลงไปในบ่อโคลน ตงเหาพลัดตกจากหลังม้า หงายหลังก้นกระแทกพื้น!

“เป็นกับดัก! โจรคนนั้นคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาจะพุ่งเข้ามา เลยแอบวางกับดักไว้!” นักเรียนคนหนึ่งมองออกทันที

ใช่แล้ว ผู้ช่วยของหลี่เซียวไม่ได้มีแค่จางเสี่ยวฮวาและหมี่เหวิน

จูเหมี่ยวเหมี่ยวยังอยู่ในสถานะล่องหน

เธอลอบวางกับดักบ่อโคลนไว้บนเส้นทางล่วงหน้า เพื่อขัดขวางการพุ่งเข้าใส่ของอัศวิน

การวางกับดักบ่อโคลนต้องใช้เวลาพอสมควร นี่แสดงให้เห็นว่าจูเหมี่ยวเหมี่ยวคาดเดาไว้แล้วว่าตงเหาจะไม่ตาย และจะบุกเข้ามาอีกครั้ง ช่างมีสัญชาตญาณการต่อสู้ที่เฉียบคมอะไรเช่นนี้!

การพุ่งชนอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดของอัศวินถูกขัดขวาง พลังทำลายจึงลดลงไปกว่าครึ่ง

“แกคิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้งั้นรึ!”

ตงเหาตะโกนอย่างกราดเกรี้ยว จากนั้นใช้ทักษะ [ทูตสวรรค์สี่ปีกอัคคี] อีกหนึ่งทักษะหายากของอัศวิน!

ปีกโปร่งใสที่ลุกเป็นไฟสี่ปีกปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของเขา เพิ่มพละกำลัง ความเร็ว โอกาสคริติคอล และระดับทักษะเป็นการชั่วคราว อีกทั้งการโจมตีครั้งต่อไปยังติดสถานะความเสียหายไฟและคริติคอล!

เขากำทวนยาวไว้ในมือ พุ่งเข้าใส่หลี่เซียวและคนอื่นๆ อีกครั้ง

ความเร็วไม่ด้อยไปกว่าตอนขี่ม้าศึกเลยแม้แต่น้อย!

“โซ่ตรวน!” จูเหมี่ยวเหมี่ยวปรากฏกาย ใช้โซ่ตรวนพันธนาการตงเหาไว้

“หลีกไปให้พ้น!” ตงเหาคำรามลั่น ใช้ค่าต้านทานที่สูงของตนเพื่อดิ้นให้หลุดจากโซ่ตรวน จากนั้นกวาดทวนใส่จูเหมี่ยวเหมี่ยวจนเธอกระเด็นถอยออกไป ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

ระดับของทั้งสองคนต่างกันมากเกินไป!

หลังจากผลักจูเหมี่ยวเหมี่ยวถอยไป ตงเหาก็พุ่งเข้าใส่หลี่เซียวต่อ

หมี่เหวินร้อนใจยิ่งนัก เตรียมพร้อมใช้ทักษะถ่ายโอนความเสียหายตลอดเวลา

ทวนยาวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ... ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ!

ปลายทวนพุ่งเข้าประชิดร่างของหมี่เหวินในชั่วพริบตา

“ปราการคริสตัล!”

สฺยงพ่านพ่านปรากฏตัวในที่สุด

เขายืนขวางหน้าหมี่เหวินและจางเสี่ยวฮวา พร้อมใช้ทักษะ

[ปราการคริสตัล: หลังจากใช้ จะอัญเชิญปราการที่ไม่อาจทำลายได้โดยมีตัวเองเป็นศูนย์กลาง ระหว่างนั้นจะไม่สามารถเคลื่อนที่ โจมตี หรือใช้ทักษะอื่นได้ สามารถสะท้อนการโจมตีเวทมนตร์ ความหนาของปราการคริสตัลขึ้นอยู่กับค่าพลังกาย]

โครม!

ปราการคริสตัลปรากฏรอยร้าว...

แต่ทว่า...

สฺยงพ่านพ่านป้องกันการโจมตีครั้งนี้ได้สำเร็จ!

สฺยงพ่านพ่านและจูเหมี่ยวเหมี่ยวถือว่ากลุ่มของหลี่เซียวเป็นเพื่อนร่วมทีมในอนาคตของพวกเขา

ดังนั้นจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง!

“เป็นไปไม่ได้! แกเป็นแค่นักเรียนปีสาม จะป้องกันการโจมตีของข้าได้อย่างไร!”

ตงเหามองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เขารู้จักปราการคริสตัล มันเป็นทักษะเต่าหดหัว เป็นทักษะที่ไร้ประโยชน์

แต่เจ้าคนตรงหน้ากลับสามารถหยุดยั้งการโจมตีของเขาได้สำเร็จ!