บทที่ 81 ตลาดมืด

เจียงสือที่เพิ่งวางสายวิดีโอคอล กลับรีบเข้าไปในมิติเพื่อฝึกฝนพลังธาตุไม้ของเธอแต่หัววัน

เธอจึงไม่ได้เห็นข้อความที่เจียงอวี้ส่งมาให้เลย

รวมถึงข้อความจากฉีเยว่ เจียงสือก็ไม่เห็นเช่นกัน

สาเหตุที่เจียงสือไม่เห็นข้อความ ต้องยกความดีความชอบให้กับการที่เธอตั้งค่าเสียงแจ้งเตือนบนนาฬิกาข้อมือเป็นโหมดเงียบ

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาหกนาฬิกา

เจียงสือที่เพิ่งตื่นนอน ขณะดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ก็เห็นข้อความสองข้อความที่นอนนิ่งอยู่ในหน้าต่างแจ้งเตือน

ข้อความหนึ่งมาจากเจียงอวี้:

“เจียวเจียว สถานที่ซ่อมนาฬิกาข้อมือของกุ่ยเมี่ยนอยู่ในตลาดมืด พี่ไม่วางใจให้เธอไปคนเดียว พอดีเยว่เกออยู่ในฐานทัพ ไม่ได้ออกไปทำภารกิจ พี่เลยขอให้เขาช่วยเป็นเพื่อนเธอไปตลาดมืดสักเที่ยว”

เจียงสือ: !!!

ตลาดมืดงั้นเหรอ?

เธอไม่เคยไปตลาดมืดมาก่อน แต่เคยได้ยินชื่อเสียงของมันมาบ้าง

มันไม่เพียงแต่เป็นแหล่งจัดการของโจรชั้นดีเท่านั้น แต่ยังเป็นแหล่งรวบรวมสมบัติต่างๆ อีกด้วย ขอเพียงแค่มีแต้มสะสมจ่ายให้ถึง

ตลาดมืดในแดนร้างนั้น แม้จะปลาปนมังกร แต่ก็มีกฎเหล็กห้ามการต่อสู้ทะเลาะวิวาท สินค้าทุกชนิดไม่ถามที่มาที่ไป ขอเพียงผู้ซื้อและผู้ขายตกลงกันได้ ก็สามารถทำธุรกรรมได้ทันที

การที่มีตัวท็อปอย่างฉีเยว่ไปตลาดมืดพร้อมกับคนตัวจ้อยอย่างเธอ ความรู้สึกปลอดภัยมันช่างเต็มเปี่ยมจริงๆ

เจียงสือส่งข้อความตอบกลับเจียงอวี้ไปแบบงัวเงียๆ ว่ารับทราบแล้ว

จากนั้นเธอก็ดูข้อความอีกฉับที่ได้รับ

มาจากฉีเยว่:

“พี่ชายเธอมาบอกพี่เรื่องที่เธอจะไปซ่อมนาฬิกาที่ตลาดมืดตอน 8 โมงเช้าพรุ่งนี้แล้ว พรุ่งนี้พี่จะไปกับเธอด้วย รอพี่ที่บ้านนะ”

เจียงสือไม่มีความรู้สึกเขินอายที่ตอบข้อความล่าช้าเลยแม้แต่น้อย

แต่เพื่อมารยาท เธอยังคงอธิบายไปว่า: “ตกลงค่ะ เยว่เกอ”

“ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อคืนนอนเร็วเลยไม่ได้เห็นข้อความที่คุณส่งมา”

เมื่อคืนฉีเยว่ไม่ได้รับข้อความตอบกลับจากเจียงสือ เขาก็เดาได้ว่าเธอน่าจะพักผ่อนแล้ว

“เข้าใจครับ ประมาณเจ็ดโมงครึ่งพี่จะไปหาเธอที่บ้าน”

เจียงสือ: “ตกลงค่ะ”

หลังจากตอบข้อความเสร็จเธอก็รีบลุกจากเตียงทันที

ฝึกซ้อมต่อยหมัด ฝึกหนังสติ๊ก และจัดท่าทางเล็งปืนสั้นตามปกติ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงสือปรับลมหายใจจากการออกกำลังกายให้คงที่ พลางยืดเหยียดกล้ามเนื้อทั่วร่างเพื่อผ่อนคลาย

การทำแบบนี้จะช่วยหลีกเลี่ยงอาการปวดกล้ามเนื้อจากการที่ไม่ยืดเหยียดได้

เจียงสือหยิบแอปเปิลครึ่งลูกกับเนื้อวัวตากแห้งแผ่นบางสามแผ่นมากินเป็นอาหารเช้า

ขณะที่เคี้ยวเนื้อวัวตากแห้งอยู่นั้น เธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้

ผักกูดน้ำที่เธอใส่เครื่องอบแห้งไว้เมื่อคืนยังไม่ได้เอาออกมาใส่ถุงซิปล็อกเพื่อเก็บรักษาเลย

เจียงสือเคี้ยวเนื้อวัวตากแห้งตุ่ยๆ พลางวิ่งไปที่เครื่องอบแห้งอย่างรวดเร็ว

เมื่อเปิดดู ก็พบว่าผักกูดน้ำถูกอบจนแห้งสนิทแล้ว

เธอนำถุงซิปล็อกออกมาจากมิติ บรรจุผักกูดแห้งลงไป แล้วเก็บเข้ามิติไว้ตามเดิม

แม้ผักกูดแห้งกองนี้จะดูน้อยมาก แต่มันก็เพียงพอสำหรับการทำเมนูผักกูดแห้งผัดเนื้อวัวได้หนึ่งมื้อ

พอนึกถึงเมนูนี้ เจียงสือก็อดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้

ในใจเธอ เมนูนี้สามารถเทียบชั้นได้กับเมนูเคาหยกเลยทีเดียว

อร่อยเหมือนกันเปี๊ยบ

หลังจากเก็บผักกูดแห้งเสร็จ เจียงสือก็ชำเลืองมองเวลา

เจ็ดโมงสามสิบนาที อุณหภูมิสภาพแวดล้อม: 48 องศาเซลเซียส

โฮ่ เมื่อวานเจียงสือไม่ได้สังเกตเลยว่านาฬิกาข้อมือมีฟังก์ชันแจ้งเตือนอุณหภูมิสภาพแวดล้อมด้วย

เหมือนกับโทรศัพท์มือถือบนดาวสีน้ำเงินเลยแฮะ

เพียงแต่เครื่องนี้แม่นยำและเป็นปัจจุบันมากกว่าหน่อย

ใกล้ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว แต่เจียงสือยังไม่ได้รับข้อความจากฉีเยว่

การเดินทางไปตลาดมืดใช้เวลาประมาณ 15 นาที ถ้าไปสายคงไม่ดีนัก

เจียงสือคิดว่า หากฉีเยว่ติดธุระมาไม่ได้ เดี๋ยวเธอก็จะไปเอง

เธอมีทั้งสารพิษต่อประสาทและพลังธาตุไม้ ไปตลาดมืดคงไม่มีปัญหาอะไร น่าจะปกป้องตัวเองได้

เพื่อมารยาท เจียงสือจึงส่งข้อความไปถามฉีเยว่ว่าถึงไหนแล้ว

หลังจากนั้น เธอก็นำเถ้าจากเตามาทาหน้า ทามือ และลำคอจนดำคล้ำ แล้วใช้ผ้าดำพันตัวไว้จนมิดชิด

ก่อนออกจากบ้าน เจียงสือดูนาฬิกาข้อมือ เห็นข้อความจากฉีเยว่ส่งมาบอกว่าเขาถึงหน้าบ้านเธอแล้ว

เจียงสือไม่รอช้า หยิบถุงย่ามสำหรับเก็บของเก่าแล้วออกจากบ้านไป

เมื่อล็อกประตูเสร็จ ทั้งสองคนสวมผ้าคลุมสีเงินกันรังสี ฝ่าแดดอันร้อนระอุเดินมุ่งหน้าไปยังตลาดมืด

ทั้งคู่ต่างมีรูปร่างสูงโปร่งและขายาว เดินได้รวดเร็วมาก

ไม่มีใครพูดอะไร ฉีเยว่เดินนำทางอยู่ข้างหน้า เจียงสือเดินตามหลัง

เมื่อเข้าสู่เขตเมืองชั้นใน เจียงสือรู้สึกว่าร่างกายสบายขึ้นไม่น้อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะภายในฐานทัพมีโดมป้องกันรังสีหรือเปล่า จึงทำให้รู้สึกว่าอุณหภูมิที่สัมผัสได้นั้นสบายกว่าภายนอกเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ที่มาเมืองชั้นในหลายครั้ง เจียงสือก็รู้สึกถึงอุณหภูมิที่สบายแบบนี้

ตอนแรกนึกว่าเป็นความรู้สึกไปเอง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่แล้ว

เจียงสือมองดูนาฬิกาข้อมือ อุณหภูมิสภาพแวดล้อมแสดงที่ 36 องศาเซลเซียส

มันต่างกับอุณหภูมิที่เห็นตอนอยู่ที่บ้านอย่างสิ้นเชิง ระหว่าง 36 องศากับ 48 องศา ยังไงในฐานทัพก็สบายกว่าแน่นอน

จึ๊ๆๆ มีความต่างของอุณหภูมิตั้งสิบกว่าองศาเชียวนะเนี่ย

เธอต้องซื้อบ้านในฐานทัพให้ได้!!!

ต้องทำให้ได้!

ไม่พูดถึงเรื่องอื่น แค่เรื่องป้องกันรังสีกับอุณหภูมิที่ต่ำกว่าสองข้อนี้ ก็เพียงพอให้เจียงสือสู้ตายเพื่อซื้อบ้านในฐานทัพแล้ว

ฉีเยว่นำเจียงสือเดินมาประมาณ 10 นาที ในที่สุดก็หยุดลงที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตชื่อ "มีทุกอย่าง" ในเขตเมืองชั้นใน

เมื่อเข้าไปในร้าน เขาก็พูดกับเจ้าของร้านประโยคหนึ่งว่า: "จะซื้อทุกอย่าง"

เจ้าของร้านตอบกลับ: "มีทุกอย่าง เลือกได้ตามสบาย"

จากนั้นทั้งสองคนก็ทำท่าทางมือที่เจียงสือไม่รู้จัก แม้เธอจะไม่เข้าใจ แต่เธอก็รู้ว่าทั้งคู่กำลังส่งสัญญาณลับกัน

เสร็จแล้ว เจ้าของร้านก็นำฉีเยว่และเจียงสือเดินไปทางลานหลังบ้าน

เจียงสือยังนึกสงสัย นี่ถึงแล้วเหรอ?

พอถึงหลังบ้าน เจียงสือก็เห็นชายฉกรรจ์สองคนรูปร่างสูงพอๆ กับฉีเยว่นั่งอยู่ในลานบ้าน ดูท่าทางกำยำและไม่น่าหาเรื่องด้วยอย่างยิ่ง

เจ้าของร้านส่งผ้าดำสองผืนให้พวกเขา สื่อเป็นนัยว่าหลังจากขึ้นรถแล้วให้ปิดตาไว้

หลังจากขึ้นรถ ฉีเยว่ใช้ผ้าดำปิดตาอย่างคล่องแคล่ว เจียงสือแม้จะงุนงงแต่ก็ยอมปิดตาตามแต่โดยดี

เมื่อปิดตาลง ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเจียงสือก็แจ่มชัดขึ้นมาก

แทบจะในพริบตาที่เจียงสือและฉีเยว่ปิดตาเสร็จ รถก็เคลื่อนตัวออกไป

วนไปเวียนมาอยู่ในเมืองหลายรอบ

ครู่หนึ่ง รถก็หยุดลงที่หน้าตรอกที่ทั้งลึกและมืดทึบ แล้วให้พวกเขาลงรถ

พอลงรถ คนของตลาดมืดก็ให้พวกเขาแกะผ้าดำออก

ในวินาทีที่ลืมตาขึ้นมองโลกอีกครั้ง ดวงตายังคงถูกแสงแดดทิ่มแทงจนเคือง

เจียงสือหลับตาแน่น ใช้ฝ่ามือป้องหน้าไว้ พักสักครู่จนปรับสภาพได้จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

“ตามมาติดๆ ล่ะ”

คนนำทางพาเจียงสือและฉีเยว่เดินเลี้ยวลดคดเคี้ยวเข้าไปในบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง

เมื่อผลักผนังหินของห้องนั้นออก ภาพที่น่าเหลือเชื่อก็ปรากฏขึ้น

ประตูหินบานหนึ่งเปิดออก

“เข้าไปเถอะ” หลังจากเจียงสือและฉีเยว่เข้าไป คนนำทางก็จากไป

เมื่อประตูปิดลง มันก็แนบสนิทไปกับผนัง จนดูไม่ออกเลยว่าที่แห่งนี้มีประตูอยู่

ห้องกลับมาเงียบสงัดเหมือนเดิม

จะว่าไปแล้ว มันหาทางเข้ายากพอๆ กับพวกบาร์ลับที่เปิดอยู่ตามมุมอับบนดาวสีน้ำเงินเลยทีเดียว

หลังจากก้าวเข้าประตูตลาดมืด ทั้งสองคนก็ถอดชุดป้องกันที่สวมอยู่เมื่อครู่ออกแล้วเก็บใส่กระเป๋าของตนเอง

ฉีเยว่พาเจียงสือค้อมตัวเดินผ่านทางเดินที่ดูคล้ายกับอุโมงค์เหมือง

(จบตอน)