บทที่ 78 สามรุมหนึ่ง แต่โดนสวนกลับ 2

ไม่ใช่แค่ฟังดูไม่รื่นหู แต่ทั้งสามคนถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว

ราวกับมัจจุราชจากขุมนรกมาทวงวิญญาณก็ไม่ปาน

พวกเธอรีบถอดนาฬิกาข้อมือส่งให้เจียงอวี้เหยาโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

เพราะกลัวว่าถ้าช้าไปเพียงเสี้ยววินาที พวกเธอจะถูกโยนลงน้ำตามคำขู่นั้นจริงๆ

ต้องรู้ว่าที่ตรงนี้อยู่ห่างจากริมแม่น้ำเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น

เจียงอวี้เหยาเช็กแต้มในนาฬิกาของทั้งคู่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจ "แต้มเยอะเหมือนกันนี่นา มีตั้งร้อยกว่าแต้มแล้วยังจะมาปล้นคนอื่นอีก หน้าไม่อายจริงๆ"

พูดจบ เธอก็เตะสั่งสอนยัยสองคนที่นอนกองอยู่บนพื้นไปคนละที

หลังจากนั้น เจียงอวี้เหยาก็เดินไปหยุดตรงหน้าหลิวเยว่ จ้องมองอีกฝ่ายนิ่งๆ "บัญชีของยัยสองคนนั้นเคลียร์ไปครึ่งหนึ่งแล้ว ต่อไปก็ตาเธอแล้วนะ หลิวเยว่"

บอกตามตรง จนถึงวินาทีนี้เจียงอวี้เหยาถึงเพิ่งรู้ซึ้งว่า เธอไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆ ของคนที่โตมาพร้อมกับเธอคนนี้เลย

ทั้งที่ความสัมพันธ์ของพวกเธอดีมากขนาดนั้น ทำไมหลิวเยว่ถึงทำร้ายเธอได้ลงคอ

ถ้าเธอไม่มีวิชาป้องกันตัวติดตัวมาบ้าง คนที่ต้องมานอนอนาถอยู่ตรงนี้คงเป็นเธอไปแล้ว

ไม่ว่าจะยังไง เธอก็ต้องเอาคืนให้สาสม

ตอนนี้หลิวเยว่กลัวจนหัวใจแทบหยุดเต้น

เธอพูดละล่ำละลักตัวสั่นพั่บๆ "เหยาเหยา... ฉันจะโอนแต้มทั้งหมดในนาฬิกาให้เธอเลย แล้วฉันก็จะไม่บอกพ่อแม่ด้วย เธออย่าถือสาฉันเลยนะ...

ยังไงตอนนี้เธอก็ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนไม่ใช่เหรอ"

พูดจบ เพราะกลัวเจียงอวี้เหยาจะไม่เชื่อ เธอจึงรีบชูมือขวาขึ้นทำท่าสาบาน

"ฉันสาบาน เรื่องในวันนี้ฉันจะไม่พูดออกไปเด็ดขาด ถ้าพูดออกไปขอให้ฉันตายอย่างอนาถ!"

เมื่อเห็นเจียงอวี้เหยายังคงนิ่งเงียบ หลิวเยว่ก็ยิ่งลนลาน

แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เพราะกลัวว่ายิ่งพูดจะยิ่งทำให้เจียงอวี้เหยาโมโหมากขึ้น

น้ำเสียงของเจียงอวี้เหยาเย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งคนฟังได้ "ไสหัวไปซะ ต่อไปถ้าเจอกันอีก เราคือคนแปลกหน้า อย่ามาแหย็มกับฉัน ไม่อย่างนั้นเธอจะได้ตายแบบไม่รู้ตัว"

หลิวเยว่ไม่สนแล้วว่าตอนนี้จะเป็นช่วงเที่ยงที่ค่ารังสีพุ่งสูงที่สุด เธอรีบวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกไปทันที

เมื่อเห็นหลิวเยว่วิ่งไปไกลแล้ว เจียงอวี้เหยาก็รู้สึกสะอิดสะเอียนเหมือนกินของเสียเข้าไป

ยัยสองคนที่นอนอยู่บนพื้นค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวดเดินกะเผลกๆ

ขณะที่พวกเธอกำลังจะย่องหนีไปเงียบๆ ก็ต้องชะงักกึกเพราะน้ำเสียงชวนขนลุกของเจียงอวี้เหยา

"ฉันสั่งให้พวกเธอไปแล้วเหรอ?"

ทั้งคู่หยุดกึกพร้อมกัน

ยัยคนที่โดนตบจนหน้าบวมปูดพูดเสียงสั่น "แต้ม... ก็ให้ไป... หมดแล้ว พวกเราไม่มีอะไรจะให้แล้ว ปล่อยพวกเราไปเถอะ

ต่อไปพวกเราจะไม่มาหาเรื่องเธออีกแล้ว"

"หวังเสี่ยวเม่ย ญาติผู้น้องของหวังชิง หัวหน้าหน่วยทหารพรานที่ 21 ใช่ไหม?"

"ส่วนเธอ หลิวฟาง น้องสาวแท้ๆ ของหลิวคุน หน่วยคุ้มกัน ใช่ไหม?"

เจียงอวี้เหยาจ้องมองยัยคนเจ็บทั้งสองคนด้วยสายตาเย็นชา

ทั้งคู่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าแล้วก็รีบส่ายหน้าพร้อมกัน

เจียงอวี้เหยาเลิกคิ้ว ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงสินะ

เจียงอวี้เหยาค่อยๆ เดินไปหาหวังเสี่ยวเม่ย มือทั้งสองข้างวางลงข้างใบหูของอีกฝ่าย นิ้วมือลูบไล้ไปมาเบาๆ

หวังเสี่ยวเม่ยเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวในดวงตาเอ่อล้นจนปิดไม่มิด

แต่เธอก็กลัวว่าถ้าขยับตัวจะยิ่งทำให้เจียงอวี้เหยาพิโรธ จึงทำได้เพียงยืนตัวสั่นไม่กล้าขยับ

ตอนแรกเจียงสือที่แอบดูอยู่คิดว่าเจียงอวี้เหยาแค่กำลังจัดผมให้อีกฝ่าย

แต่ทว่า วินาทีต่อมา มือทั้งสองข้างของเจียงอวี้เหยาก็ออกแรง "บิด" คอของหวังเสี่ยวเม่ยอย่างรวดเร็ว!

หัวของเธอถูกหมุนไป 180 องศา สิ้นใจตายคาที่ทันที

หลิวฟางเห็นภาพนั้นเข้าก็หน้าซีดเผือดจนไม่มีสีเลือด ช็อกจนพูดไม่ออก

พอตั้งสติได้เธอกำลังจะอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ

แต่เจียงอวี้เหยาไม่ให้โอกาสนั้น ก่อนที่เสียงจะเล็ดลอดออกมา คอของเธอก็ถูกบิดตามไปอีกคน

ศพของทั้งคู่ถูกเจียงอวี้เหยายัดใส่กระสอบป่าน จากนั้นเธอก็ใส่ก้อนหินใหญ่ลงไปอีกหลายก้อน

เธอลากศพทั้งสองไปโยนทิ้งลงในแม่น้ำ

หลังจากนั้นเธอก็ใช้กิ่งไม้กวาดทำลายรอยลากศพจนเกลี้ยง แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

เจียงสือที่แอบดูอยู่หลังต้นไม้ถึงกับอุทานในใจ ขุ่นพระขุ่นเจ้าช่วย!

นี่เธอเพิ่งเห็นอะไรไปเนี่ย? สถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมอำพรางศพของจริง!

ไม่เพียงแต่จะฆ่าคนสองคนต่อเนื่องกันเท่านั้น แต่ยังสามารถจัดการร่องรอยในที่เกิดเหตุได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้

เจียงอวี้เหยาคนนี้เป็น "ของจริง" เลย

เจียงสือยอมใจจริงๆ

เจียงสือไม่เคยเห็นฉากคนฆ่ากันต่อหน้าต่อตาแบบนี้มาก่อน เลยอดสั่นไม่ได้

ถึงแม้เธอจะมาอยู่ที่ดินแดนรกร้างได้เกือบเดือนแล้ว

และเคยเห็นคนถูกสัตว์กลายพันธุ์รุมกินมาไม่น้อย

แต่ฉาก "คนฆ่าคน" แบบนี้ เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริงๆ

ดินแดนรกร้างมันคือโลกที่ "คนกินคน" อย่างแท้จริง

เธอคงมองโลกในแง่ดีเกินไปหน่อย

จากการฟังบทสนทนาของเจียงอวี้เหยากับพวกนั้น เจียงสือพอจะเข้าใจเหตุผลที่เจียงอวี้เหยาต้องปลิดชีพหวังเสี่ยวเม่ยและหลิวฟาง

คาดว่าเธอคงสู้พี่ชายของยัยสองคนนี้ไม่ไหว

และพี่ชายของพวกเธอต่างก็เป็นพวกประเภท "รักน้องจนหลับหูหลับตา" ถ้าพวกเขารู้ว่าแผลบนตัวน้องสาวเป็นฝีมือของเจียงอวี้เหยา

ชีวิตของเจียงอวี้เหยาคงต้องเจอกับปัญหาที่ตามมาไม่จบไม่สิ้น หรือที่แย่กว่านั้นคือความตาย

เพราะฉะนั้น เธอจะปล่อยเสือเข้าป่าไม่ได้

การเลือกที่จะฆ่าทิ้งเสียตอนนี้น่ะถูกแล้ว เพราะเธอไม่อยากเหลือ "ระเบิดเวลา" ไว้ข้างตัว

ต้องยอมรับเลยว่า ความเด็ดขาดและความโหดเหี้ยมของเจียงอวี้เหยา คือสิ่งที่เจียงสือในตอนนี้ยังขาดไป

เธอยังไม่เหี้ยมพอ ยังไม่ใจแข็งพอ

วันนี้เจียงอวี้เหยาได้สอนบทเรียนสำคัญให้เธอแล้ว

เจียงสือคนก่อนอาจจะเป็นพวก "ใครไม่รังแกฉัน ฉันไม่รังแกใคร แต่ถ้าใครมารังแก ฉันเอาคืนแน่" แต่ในดินแดนรกร้าง แค่นั้นมันยังไม่พอ

เธอต้องทำงานให้รอบคอบกว่านี้ ไม่ฝังระเบิดไว้ให้ตัวเอง และไม่เหลือปัญหาไว้ตามแก้ทีหลัง

หลังจากดู "เรื่องสนุก" จบ เวลาก็ล่วงเลยไปถึงบ่ายสองโมง

ไซดักปลาที่เธอลงไว้โชคดีที่อยู่เหนือน้ำ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้าเอาปลาหรือกุ้งในไซพวกนั้นมาใช้แน่ๆ (ถึงจะไม่รู้ว่าจะมีติดมาบ้างไหมก็เถอะ)

พอเจียงอวี้เหยาเดินลับตาไป เจียงสือก็รีบวิ่งไปที่ริมน้ำเพื่อกู้ไซทันที

น่าเสียดายที่ไซทั้งสองอันไม่มีปลาเลยสักตัว

ไม่รู้ว่าปลามันโดน "เหยื่อสด" สองคนนั้นดึงดูดไปหมดหรือเปล่า

ในเมื่อไม่มีปลา...

เธอก็โยนไซกลับลงไปในน้ำตามเดิม ทิ้งไว้ให้เป็นโชคของ "คนดวงดี" รายต่อไปที่จะผ่านมาทางนี้แทน

เจียงสือพันผ้าดำคลุมหัวไว้แน่น วิ่งสปีดไปยังต้นไม้ที่มีใบคล้ายใบตองที่มีสารพิษทำลายประสาท

เธอหยิบขวดแก้วขนาดเล็กออกมา เปิดฝาแล้วจ่อไว้ที่รอยต่อของกิ่งก้าน

เจียงสือใช้มีดพกกรีดลงที่โคนก้านใบ ของเหลวใสและเหนียวข้นไหลซึมออกมาตามรอยกรีดและหยดลงในขวดแก้ว

เมื่อรองจนเต็มขวด เจียงสือก็ใช้พลังธาตุไม้ "กลั่น" สารพิษในขวดทันที

เพียงครู่เดียว เจียงสือก็ได้สารพิษทำลายประสาทที่มีความเข้มข้นสูงมากมาหนึ่งขวด

ในอนาคตถ้าต้องเจอสัตว์กลายพันธุ์ที่ดุร้าย หรือใครที่คิดจะมาปองร้ายเธอ เธอสามารถใช้สารพิษนี้ได้โดยไม่ต้องรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

ขอแค่โดนพิษนี้เข้าไป ไม่ตายก็กลายเป็นคนปัญญาอ่อนแน่นอน

เจียงสือเก็บขวดสารพิษนั้นอย่างระมัดระวัง ใช้เชือกผูกเป็นสัญลักษณ์ไว้ที่ปากขวดแล้วเก็บเข้ามิติไป

ไว้ค่อยหาซื้อสายยืดๆ มาทำคันธนูที่เหมาะกับตัวเอง

พอทำเสร็จแล้วก็เอาพิษนี้ทาที่หัวศร เท่านี้เธอก็จะมีอาวุธช่วยชีวิตเพิ่มมาอีกอย่างหนึ่งแล้ว

(จบตอน)