บทที่ 9 เป็นสาวใช้ส่วนตัวให้ลูกศิษย์?

เช้าวันต่อมา

มหาวิทยาลัยเจียงโจว ห้องเรียนรวมขนาดใหญ่

ทันทีที่เสียงระฆังดังขึ้น เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง “ตึก ตึก” ก็แว่วมาจากโถงทางเดิน

เหล่านักศึกษาชายในห้องต่างกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ทุกคนต่างชะเง้อคอมองไปที่ประตูห้อง

หลี่เซียงซึ่งนั่งอยู่ข้างฉู่เฟิง มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและลำพองใจ

เพราะคนที่กำลังจะเดินเข้ามานั้น คือแม่แท้ๆ ของเขา อาจารย์สอนภาษาอังกฤษคนสวยที่โด่งดังที่สุดในมหาวิทยาลัยเจียงโจว—หลี่ถงถงนั่นเอง

ไม่กี่วินาทีต่อมา หลี่ถงถงก็ก้าวขึ้นมาบนโพเดียมหน้าห้อง

ปีนี้เธออายุสามสิบแปดปีแล้ว แต่ยังคงดูแลตัวเองจนดูอิ่มเอิบเหมือนสาวๆ

กาลเวลาไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้บนใบหน้าของเธอเลย ตรงกันข้าม มันกลับช่วยบ่มเพาะเสน่ห์เย้ายวนใจเหมือนลูกพีชที่สุกงอมเต็มที่

วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าชีฟองสีขาวรัดรูป เผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจอวบอัดสองเต้าที่ทั้งใหญ่และตั้งเต้า

ท่อนล่างเป็นกระโปรงทรงสอบสีดำรัดเปรี๊ยะ โอบรัดสะโพกที่ผึ่งผายกลมมนเอาไว้จนแน่นขนัด

เรียวขาที่ดูมีเนื้อหนังทั้งสองข้างถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำบางๆ เท้าทั้งสองสวมรองเท้าส้นสูงสีแดงแหลมเฟี้ยวขนาดสิบนิ้ว

ยามที่เธอขยับเขยื้อน สะเอวที่คอดกิ่วราวกับงูน้ำก็บิดส่ายไปมา

หน้าอกอวบอัดด้านหน้ากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะก้าวเดิน ทำเอาพวกนักศึกษาชายข้างล่างลอบกลืนน้ำลายดังอึก

“นักศึกษาคะ วันนี้เราจะมาเรียนเนื้อหาในยูนิตที่สามกันค่ะ”

หลี่ถงถงวางแผนการสอนลงบนโพเดียม น้ำเสียงของเธออ่อนหวานน่าฟัง และแฝงไปด้วยกระแสเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาววัยเจริญพันธุ์

ฉู่เฟิงที่นั่งอยู่แถวหลัง จ้องมองไปที่ร่างของหลี่ถงถงบนเวที

เมื่อมองดูอาจารย์สาวผู้น่าหลงใหลคนนี้ ฉู่เฟิงก็เรียกหน้าต่างระบบในหัวขึ้นมา

“ระบบ ล็อกเป้าหมายหลี่ถงถง โอนย้ายหนี้สินแสนห้าหมื่นหยวนของหลี่เซียงมาที่เธอ!”

【ติ๊ง! ล็อกเป้าหมายสำเร็จ】

【โอนย้ายหนี้ หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนเสร็จสิ้น ปัจจุบันลูกหนี้ได้รับการอัปเดตเป็น หลี่ถงถง】

ม่านแสงสว่างขึ้นตรงหน้าฉู่เฟิงทันที พร้อมกับปรากฏรายการตัวเลือกการชดใช้ที่ค่อนข้างหมิ่นเหม่

【ลูกหนี้】：หลี่ถงถง

【สินทรัพย์ทั้งหมด】：แปดแสนห้าหมื่นหยวน

【ยอดหนี้】：หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน

【แผนการชดใช้】：เต้นระบำแนบชิด, สาวใช้ครึ่งวัน, พัฒนาสามช่องทาง, ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง……

【เต้นระบำแนบชิด】：ระบบประเมินมูลค่า 5,000 หยวน/ครั้ง ต้องการดำเนินการหรือไม่?

【สาวใช้ครึ่งวัน】：ระบบประเมินมูลค่า 20,000 หยวน/วัน ต้องการดำเนินการหรือไม่?

【พัฒนาสามช่องทาง】：ระบบประเมินมูลค่า 80,000 หยวน/ครั้ง ต้องการดำเนินการหรือไม่?

……

ฉู่เฟิงมองดูหน้าจอ ลมหายใจเริ่มติดขัดเล็กน้อย

ตัวเลือกที่ระบบมอบให้นั้น แต่ละอย่างล้วนกระตุ้นอารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะ “พัฒนาสามช่องทาง” เพียงแค่ดูความหมายตามตัวอักษร ก็จินตนาการได้ถึงภาพอาจารย์สาวสวยผู้สูงส่งคนนี้ นอนหมอบอยู่บนเตียงปล่อยให้เขาสำรวจทุกซอกทุกมุมอย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตาม เมื่อกวาดสายตาไปจนถึงตัวเลือกสุดท้าย ฉู่เฟิงพบว่าคำว่า “ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง” กลับเป็นสีเทา ไม่สามารถคลิกได้

“ระบบ ทำไมข้อนี้ถึงกดไม่ได้?” ฉู่เฟิงถามในใจ

【คำตอบ: ปัจจุบันเป้าหมายมีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบาย หนี้สินเพียง หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนยังไม่เพียงพอที่จะทำลายแนวป้องกันทางจิตใจของเธอได้ จึงไม่สามารถทำให้เธอยอมจำนนอ้าขาเพื่อตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรได้】

แสนห้าหมื่นไม่พอให้คลอดลูกงั้นเหรอ?

ฉู่เฟิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็พอจะเข้าใจได้

แม้หลี่ถงถงจะไม่ใช่คุณนายเศรษฐีผู้มั่งคั่ง แต่เธอก็เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยที่มีหน้าตาทางสังคมและได้รับความเคารพนับถือ

อีกทั้งเธอยังเป็นหญิงที่แต่งงานมีครอบครัวแล้ว

การจะให้เธอยอมถอดเสื้อผ้ามาตั้งท้องเป็นเครื่องจักรผลิตลูกอย่างว่างง่าย หนี้แค่แสนห้าหมื่นนั้นน้ำหนักยังไม่มากพอจริงๆ

“ช่างเถอะ เก็บดอกเบี้ยไปก่อนแล้วกัน”

ฉู่เฟิงเลื่อนสายตาขึ้นไปด้านบน แล้วเลือกรายการหนึ่ง

“ระบบ ดำเนินการสาวใช้ครึ่งวัน หักหนี้สองหมื่นหยวน!”

【ติ๊ง! คำสั่งถูกส่งออกไปแล้ว】

【เป้าหมายหลี่ถงถงได้รับการตอบรับข้อตกลงชดใช้ด้วยร่างกายแล้ว สถานะสาวใช้ครึ่งวันกำลังมีผล……】

เมื่อสิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ

ร่างที่เย้ายวนของหลี่ถงถงซึ่งกำลังเขียนกระดานอยู่นั้นก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง

จิตใต้สำนึกที่แรงกล้าพุ่งจู่โจมเข้าสู่สมองของเธอทันที

“ลูกชายของฉันติดหนี้ฉู่เฟิงแสนห้าหมื่นแล้วไม่คืน?”

“ตอนนี้ฉันต้องไปเป็นสาวใช้ให้ฉู่เฟิงครึ่งวัน ยอมให้เขาเรียกใช้งานตามใจชอบ ถึงจะหักลบหนี้สองหมื่นหยวนได้งั้นเหรอ?”

ใบหน้าของหลี่ถงถงแดงก่ำขึ้นมาทันควัน หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แนวคิดเรื่อง “ติดหนี้ต้องชดใช้ด้วยร่างกาย” นี้ กลับฝังรากลึกอยู่ในหัวของเธอเหมือนตราประทับทางความคิดที่สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด

เธอที่เป็นถึงอาจารย์มหาวิทยาลัย กลับต้องไปเป็นสาวใช้ให้ลูกศิษย์ของตัวเองอย่างนั้นเหรอ? คอยปรนนิบัติรับใช้ หรือแม้กระทั่งตอบสนองความต้องการที่เกินเลยของเขา?

หลี่ถงถงเริ่มหายใจหอบถี่ หน้าอกอวบอัดกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เธอเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ สายตาที่กวาดผ่านนักศึกษานับสิบคนไปนั้น ตกไปอยู่ที่ร่างของฉู่เฟิงซึ่งนั่งอยู่แถวหลังโดยตรง

ฉู่เฟิงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ ยกยิ้มมุมปากและมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

เมื่อปะทะกับสายตาของฉู่เฟิง หลี่ถงถงก็รีบก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด ขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรง

เธอต้องฝืนประคองร่างกายให้ยืนอยู่ได้ เพื่อที่จะสอนคาบเรียนนี้ให้จบลงอย่างยากลำบาก

(จบตอน)