บทที่ 11 การสนทนาระหว่างลู่เสวียเหวินและเฉิงเจี้ยนกั๋ว

เจียงชิงหยามองดูท่าทางเอามืออุดปากของเพื่อนสนิทแล้ว ดวงตาของเธอก็พลันเปล่งประกายวาววับขึ้นมาทันที ความคิดในใจเริ่มปั่นป่วน เธอเริ่มพิจารณาถึงความเป็นไปได้ของหนทางที่เพื่อนรักเพิ่งจะเสนอออกมาอย่างกะทันหัน

จริงด้วย... ในบ้านมีทั้งพ่อแม่ อา และลุงตั้งหลายคน แถมเธอก็ยังเด็ก ในเมื่อไม่ช้าก็เร็วครอบครัวก็ต้องถูกตัดสินว่าเป็นพวกห้าประเภทดำ

สู้ไปปรึกษาพ่อ แล้วอาสาไปลงสู่ชนบทด้วยตัวเองตั้งแต่ตอนนี้เสียยังดีกว่า อย่างน้อยปัญหาเรื่องสถานะทางบ้านก็น่าจะมีผลกระทบต่ออนาคตของเธอน้อยลง

ในเมื่อตอนนี้เธอช่วยอะไรที่บ้านในสถานการณ์ใหญ่แบบนี้ไม่ได้ การไม่สร้างปัญหาและไม่ทำตัวเป็นภาระให้ครอบครัวก็นับว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว

แต่เรื่องนี้คงต้องรีบกลับไปปรึกษาพ่อก่อนถึงจะตัดสินใจได้

ลู่เสี่ยวเสวี่ยไอแก้เก้อด้วยความกระอักกระอ่วน ก่อนจะเอ่ยอธิบายอย่างเกรงใจว่า

“ชิงหยา ฉันก็แค่พูดเรื่อยเปื่อยน่ะ อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ ที่มาหาคราวนี้ก็เพื่อจะมาลาเธอนั่นแหละ พี่สามยังกำชับให้ฉันรีบกลับบ้านเร็วๆ ด้วย”

พูดไปเธอก็ลุกขึ้นยืนเพื่อบอกลาเจียงชิงหยา แววตาฉายแววอาลัยอาวรณ์ก่อนจะเอ่ยต่อว่า

“ชิงหยา ถ้ามีเวลาเธอเขียนจดหมายหาฉันได้นะ ที่อยู่ที่ฉันจะไปคือ กองผลิตชิงซัน ชุมชนชิงซัน มณฑลเอ้อเฉิง”

เจียงชิงหยาที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนักพยักหน้าตอบรับทันที เธอรีบโบกมือลาลู่เสี่ยวเสวี่ยเพราะอยากจะรีบกลับไปปรึกษาพ่อเรื่องความเป็นไปได้ที่จะขอไปชนบทด้วยตัวเอง

ทั้งคู่ต่างแยกย้ายกันไปด้วยความรู้สึกใจหาย

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่

ต่างฝ่ายต่างถอนหายใจออกมาเบาๆ ในใจโดยไร้เสียง

ลู่เสวียเหวินรีบขึ้นรถประจำทางตรงดิ่งไปยังสถานีตำรวจเฉาหยาง ซึ่งเฉิงเจี้ยนกั๋วเป็นตำรวจสายตรวจประจำเขตนี้อยู่

เขายืนรออยู่ที่หน้าสถานีได้ประมาณ 20 นาที ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบตำรวจผู้มีรอยยิ้มหล่อเหลาก็สาวเท้าเดินออกมาจากประตูสถานี

ชายหนุ่มตรงเข้ามาหาลู่เสวียเหวิน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มขี้เล่นก่อนจะส่งหมัดกระแทกเข้าที่ไหล่ของลู่เสวียเหวินที่ดูท่าทางสุภาพเรียบร้อยเบาๆ พร้อมกับเย้าแหย่ว่า

“โอ้โห ท่านหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนมีเวลาแวะมาหาตำรวจสายตรวจกระจอกๆ อย่างฉันถึงสถานีตำรวจเลยหรอเนี่ย แหม... แขกผู้มีเกียรติจริงๆ”

ลู่เสวียเหวินรับหมัดที่ชกมาได้อย่างง่ายดาย เขาถอนหายใจอย่างระอา เฉิงเจี้ยนกั๋วเป็นเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเขามีวิชาฝีมือติดตัว

เดิมทีเขาตั้งใจจะคบหากันเป็นเพื่อนธรรมดา ยามมีเรื่องเดือดร้อนจะได้คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันตามประสาเพื่อนฝูง

แต่เมื่อคราวก่อนที่ทั้งคู่บังเอิญไปเจอสายลับเข้า ลู่เสวียเหวินจึงจำเป็นต้องลงมือ นั่นทำให้เฉิงเจี้ยนกั๋วได้เห็นฝีมือที่ยอดเยี่ยมของเขา

สุดท้ายเขาก็ยกความดีความชอบทั้งหมดให้กับเจ้านี่ไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงสนิทสนมกันมากขึ้น

ทว่าสนิทก็ส่วนสนิท แต่เรื่องที่แม่ของอีกฝ่ายกำลังหมายปองพี่สาวของเขานั้น เป็นเรื่องที่ต้องคุยกันให้ชัดเจน

โลกของผู้ใหญ่นั้นไม่ได้มีแค่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ แต่มันรวมไปถึงเรื่องผลประโยชน์แลกเปลี่ยนด้วย

เขาไม่อยากให้พี่สาวต้องแต่งเข้าบ้านเศรษฐีไปเป็นสะใภ้ตระกูลใหญ่ให้คนเขาโขกสับ ทางที่ดีคือคุยกับเจ้าเพื่อนคนนี้ให้รู้เรื่อง จะได้ไม่เกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้นในภายหลัง

อีกฝ่ายมาจากครอบครัวข้าราชการ หากคิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรขึ้นมา ในขณะที่เขาไม่อยู่ในเมือง ย่อมยากที่จะป้องกันได้

เขาจึงถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยอย่างจำใจว่า

“สายตรวจกระจอกอะไรกัน อายุแค่นี้ก็ได้เป็นตำรวจเต็มตัวแล้ว ที่ฉันมาวันนี้มีธุระจะคุยด้วย นี่ก็ใกล้เวลาข้าวแล้ว ไปร้านอาหารของรัฐกันเถอะ มื้อนี้คุณตำรวจเลี้ยงนะ”

เฉิงเจี้ยนกั๋วเบะปากอย่างไม่พอใจพลางกอดคอลู่เสวียเหวินแล้วบ่นอุบ

“เจ้านี่ พูดจาไม่รู้เรื่องเลย นายเป็นคนมาหาฉันแท้ๆ ทำไมฉันต้องเลี้ยงที่ร้านอาหารของรัฐด้วยล่ะ?”

แม้ปากจะบ่น แต่ทั้งคู่ก็พากันเดินมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารของรัฐที่อยู่ใกล้สถานีตำรวจที่สุด

ลู่เสวียเหวินไม่คิดจะเกรงใจ เขาหัวเราะแล้วพูดว่า

“อย่ามาทำเป็นได้ทีแล้วเสียมารยาทหน่อยเลย คดีจับสายลับคราวก่อนถ้าไม่มีฉัน ป่านนี้นายนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปแล้ว”

“นายได้หน้าไปขนาดนั้น ฉันยังไม่คิดค่าเสียเวลาเลยนะ แค่ให้เลี้ยงข้าวสักมื้อจะทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้”

“ตอนนี้ในบรรดาตำรวจใหม่ที่สถานี นายคือคนแรกที่ได้บรรจุเป็นตัวจริงเลยไม่ใช่หรอ ทางบ้านคงภูมิใจในตัวนายมากเลยล่ะสิ”

“กินข้าวแค่นี้จะเป็นไรไป? ถ้ายังบ่นอีกระวังฉันจะทุบนายเข้าให้!”

ไม่นานทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในร้านอาหารของรัฐ สั่งหมูแดงน้ำแดงหนึ่งจานและผัดผักอีกหนึ่งจาน

ในระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟ ลู่เสวียเหวินไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เขาเปิดประเด็นทันที

“ฉันกำลังจะไปชนบทแล้ว ที่มาวันนี้ก็เพื่อจะบอกนายนี่แหละ ฝากบอกเพื่อนๆ คนอื่นเวลาไปรวมตัวกันด้วยนะ”

พอเฉิงเจี้ยนกั๋วได้ยินว่าลู่เสวียเหวินจะไปชนบท เขาก็มองมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อพลางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากลู่เสวียเหวินแล้วถามอย่างไม่เข้าใจ

“นี่ พ่อหนุ่มรูปหล่อ นายไม่ได้ป่วยใช่ไหม? เรื่องไปชนบทมันเกี่ยวอะไรกับนาย? นายเป็นพนักงานประจำของโรงงานทอผ้านะ จะไปชนบททำไม?”

จากนั้นเขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

“อ้อ... ฉันรู้แล้ว บ้านนายมีพี่น้องผู้หญิงสองคนที่ยังไม่มีงานทำ ตามนโยบายแล้วบ้านนายต้องส่งคนไปชนบทสองคน”

แล้วเขาก็ถามเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างว่า

“สรุปคือ นายยกงานให้นพี่สาวของนายใช่ไหม?”

ลู่เสวียเหวินลอบถอนหายใจในใจ สมแล้วที่เป็นลูกหลานข้าราชการ ความคิดความอ่านว่องไว เพียงแค่พูดไปนิดเดียวก็เดาเรื่องราวได้เกือบทั้งหมด

ลู่เสวียเหวินเริ่มมีสีหน้าเคร่งขรึม แววตาฉายแววอันตรายขณะที่จ้องมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงข้าม

ทั้งคู่มีอายุเพียง 17-18 ปี แม้เฉิงเจี้ยนกั๋วจะได้รับการบ่มเพาะมาจากครอบครัวและมีไหวพริบไม่น้อย แต่พอถูกเพื่อนจ้องด้วยสายตาแบบนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง

ที่สำคัญคือคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าคือลู่เสวียเหวิน ผู้ที่เขาเห็นกับตาว่าหักแขนหักขาพวกสายลับได้อย่างง่ายดาย ทั้งที่ฝ่ายตรงข้ามมีปืนเสียด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นลู่เสวียเหวินจ้องเขาแบบนั้น เขาก็รู้ทันทีว่าเป็นเพราะเรื่องอะไร ในใจเริ่มรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ แต่ก็ยังทำใจแข็งถามออกไป

“นี่ กินยาผิดสำแดงมาหรือไง จ้องฉันแบบนี้ทำไม เดี๋ยวฉันก็แจ้งข้อหาทำร้ายเจ้าพนักงานซะเลย”

ลู่เสวียเหวินเบะปากอย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแต่คำพูดที่หลุดออกมากลับเย็นเยียบ

“พี่สาวฉันไม่เหมาะกับนาย นายก็รู้ดี และนายน่าจะเข้าใจความหมายของฉัน”

เมื่อเห็นเฉิงเจี้ยนกั๋วทำท่าจะอ้าปากเถียง ลู่เสวียเหวินก็เพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้นและเอ่ยอย่างเด็ดขาด

“หุบปากซะ ฉันไม่ได้บอกว่านายไม่ดี แต่ฉันบอกว่า ‘บ้านนาย’ น่ะไม่ไหว”

“ถ้านายคิดจะจีบพี่สาวฉัน ลองนึกดูสิว่าแม่ของนายจะมีท่าทีอย่างไร”

“และฉันจะไม่มีวันยอมให้พี่สาวคบกับนายเด็ดขาด ในสถานการณ์แบบนาย การไปชอบผู้หญิงสักคนน่ะ มันไม่ใช่การแสดงความรัก แต่มันคือการทำร้ายเขา”

“นายอาจจะอยากบอกว่าแค่รักกันก็พอ แต่ฉันไม่มีทางยอมให้พี่สาวแต่งเข้าบ้านนายไปแบบคนที่ต่ำต้อยกว่าคนอื่นเด็ดขาด”

“คนอย่างนายน่ะ ปกป้องเธอไม่ได้หรอก”

เฉิงเจี้ยนกั๋วรู้สึกอึดอัดจนพูดอะไรไม่ออก

เขารู้ดีว่าครอบครัวแบบเขาย่อมมีการวางแผนอนาคตไว้ให้เรียบร้อยแล้ว การแต่งงานกับผู้หญิงที่มีฐานะและชาติตระกูลเสมอกันเพื่อความก้าวหน้าในอนาคตคือเส้นทางที่ถูกต้อง

อีกอย่าง พวกเขายังเด็กเกินไป อายุเพิ่งจะ 17-18 ปี จะไปรู้จักความรักดีแค่ไหนกันเชียว

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนาน ลู่เสวียเหวินจึงถอนหายใจและเปิดอกพูดต่อ

“นายน่ะอย่าเข้าใกล้พี่สาวฉันเลยจะดีกว่า นายก็รู้ว่าถ้าเขาสนใจใครขึ้นมาเป็นพิเศษ ทั้งแม่และคนในตระกูลของนายจะต้องเข้าไปตรวจสอบประวัติ”

“ถึงตอนนี้นายจะเป็นแค่สายตรวจ แต่ใครจะรู้ว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าตำแหน่งนายจะไปอยู่ที่ตรงไหน”

“ต่อให้นายวู่วามจนแต่งงานกับพี่สาวฉันได้สำเร็จ พอวันหนึ่งนายได้ตำแหน่งสูงขึ้น แล้วพบว่าภรรยาตัวเองนอกจากทำงานบ้านและเป็นพนักงานธรรมดาๆ แล้ว ช่วยส่งเสริมอะไรในด้านอื่นไม่ได้เลย นายจะเสียใจ”

“นายก็เห็นมานักต่อนักแล้วไม่ใช่หรอว่าในแวดวงของนายมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมากขนาดไหน”

“เจี้ยนกั๋ว”

ลู่เสวียเหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฉันน่ะไม่ได้มีความทะเยอทะยานอะไร ครอบครัวก็แค่ครอบครัวธรรมดาๆ แต่การจะปกป้องคนที่ฉันอยากปกป้องน่ะ ฉันทำได้”

“ฉันไม่อยากให้ถึงวันที่พวกเราต้องเลิกเป็นเพื่อนกัน แล้วกลายเป็นศัตรูแทน มันคงจะไม่ดีนัก”

เฉิงเจี้ยนกั๋วรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก นี่ใช่ลู่เสวียเหวินผู้สุภาพเรียบร้อยคนเดิมหรือเปล่า? ทำไมถึงพูดจาต้อนเขาจนมุมแบบนี้ เขาเริ่มมีเส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับก่อนจะตะคอกกลับ

“นี่นายขู่ฉันหรอ?”

ลู่เสวียเหวินถอนหายใจอย่างจนใจ แววตาดูจริงใจและน้ำเสียงก็นุ่มนวลลง

“ฉันแค่พูดความจริง เจี้ยนกั๋ว อย่าเอาแต่ใจเลย พี่สาวฉันไม่มีทางชอบนายหรอก นายก็รู้ดี พี่น้องผู้หญิงสองคนในบ้านฉันน่ะ ขอแค่ฉันเอ่ยปาก พวกเธอก็เชื่อฟังกันทั้งนั้น”

“ถ้าฉันรู้ว่าพี่สาวกำลังคบกับนาย ฉันจะถือว่านายใช้เล่ห์เหลี่ยมที่ไม่ธรรมดาจัดการเธอ”

“อย่าเอาวิธีที่ใช้กันในแวดวงของนายมาใช้กับคนในครอบครัวฉัน”

“ถึงตอนนั้น หน้าตาของพวกเราทั้งคู่คงจะดูไม่จืดแน่”

(จบตอน)