ตอนที่ 104 เศรษฐีรุ่น 2 ผู้โอหัง

ตอนที่ 104 เศรษฐีรุ่น 2 ผู้โอหัง

เฉินฮ่าวกับอีมีอานั่งอยู่ใน Starbucks จนถึงหกโมงเย็น ทั้งคู่คุยกันถูกคอทุกเรื่อง ประกอบกับอีมีอาก็ตั้งใจอยากจะสนิทกับเฉินฮ่าวอยู่แล้ว การใช้เวลาด้วยกันหลายชั่วโมงนี้จึงเป็นไปอย่างมีความสุข

ผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวน และรูปร่างที่เพอร์เฟกต์ แค่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย การได้มองเงียบๆ ก็ถือเป็นการพักผ่อนสายตาอย่างดีเยี่ยมแล้ว

เดิมทีอีมีอากะจะเลี้ยงอาหารตะวันตกเฉินฮ่าว แต่จู่ๆ ก็มีสายโทรศัพท์เข้ามา เป็นสมาชิกในวงอย่าง ซองยูรา ที่โทรมา พอวางสายใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มก็เปลี่ยนเป็นกังวลขึ้นมาทันที

"มีอา พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" เฉินฮ่าวเดินไปตบไหล่เธอเบาๆ

"เฉินฮ่าว ฉันคงเลี้ยงมื้อค่ำคุณไม่ได้แล้วล่ะ" อีมีอาพูดอย่างลำบากใจ

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ? เห็นรับสายแล้วหน้าตาดูไม่ดีเลย" เฉินฮ่าวถาม

อีมีอายิ้มขื่นๆ "สมาชิกในวงของฉันถูกเรียกไปนั่งดริ้งค์น่ะ ผู้จัดการส่วนตัวเป็นคนจัดการให้ คนที่ต้องไปเจอเป็นทายาทเศรษฐีแชบอลรุ่นที่สอง"

"แค่ไปนั่งทานข้าวปกติเฉยๆ เหรอครับ?" เฉินฮ่าวถามย้ำ

อีมีอากลอกตา "ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ ยูนาต้องไปหา คูควังซอ ลูกชายคนเล็กของประธานกลุ่ม LC หมอนี่มันไม่มีขีดจำกัดหรอก ดาราหญิงในสายตาเขาก็แค่ของเล่นไร้ค่า"

"แล้วพี่จะไปตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร จะไปช่วยเพื่อนแล้วสุดท้ายจะโดนหางเลขไปด้วยหรือเปล่า" เฉินฮ่าวพูดเสียงเข้ม

"ตอนนี้ฉันสนอะไรไม่ได้แล้ว ต้องไปก่อน" อีมีอาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะคว้าข้อมือเฉินฮ่าว "เฉินฮ่าว คุณไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ"

เฉินฮ่าวยิ้ม "พี่จะลากผมลงน้ำไปด้วยเหรอครับ"

"ถือว่าช่วยฉันหน่อยนะ" อีมีอาชะงักไปก่อนจะมองเขาด้วยสายตาดูถูก "หรือว่าคุณกลัวคุณชายสามแห่ง LC จนไม่กล้าไป?"

เฉินฮ่าวขำ "แผนยั่วโมโหของพี่น่ะมันตื้นไปหน่อยนะ แต่ผมตกลงจะไปเป็นเพื่อนก็ได้"

"เยี่ยมเลย ไปขึ้นรถเถอะ" อีมีอารีบลากเฉินฮ่าวไปที่ลานจอดรถ

พอขึ้นรถ อีมีอาก็บอกที่อยู่และคอยบอกทาง ไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงโรงแรมแห่งนั้น

โรงแรมนี้เป็นธุรกิจในเครือ LC พอเฉินฮ่าวจอดรถหน้าร้าน พนักงานก็รีบเข้ามาช่วยเอารถไปจอดให้ทันที

อีมีอาคล้องแขนเฉินฮ่าวเดินเข้าไปในโรงแรม ล็อบบี้ตกแต่งหรูหราอลังการ ผู้คนที่เดินเข้าออกดูท่าทางจะมีฐานะกันทั้งนั้น

พอโทรหาซองยูราเพื่อเช็กชั้นที่แน่นอนแล้ว อีมีอาก็ลากเฉินฮ่าวขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 17

อีมีอากอดแขนเฉินฮ่าวแน่นขึ้น เธอเริ่มตื่นเต้นนิดหน่อย เพราะคูควังซอคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ศีลธรรม

พวกนางแบบหรือดาราตัวเล็กๆ ที่เคยนอนกับเขา วันรุ่งขึ้นมักจะมีรอยฟกช้ำดำเขียวกลับมาเสมอ เขาไม่เห็นผู้หญิงเป็นคนเลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องถามว่าอีมีอารู้ได้ยังไง วงการบันเทิงเกาหลีมันแคบแค่นี้ ความลับไม่มีในโลกหรอก

พอเดินออกจากลิฟต์ ก็เจอทางเดินยาวที่มีบอร์ดี้การ์ดยืนอยู่เต็มไปหมด ท่าทางแบบนี้เห็นชัดว่าไม่ธรรมดา คล้ายกับวางกำลังไว้กันพวกดาราหนี

ชายสวมแว่นดำท่าทางดุดันเดินเข้ามาถามทันที "พวกคุณเป็นใคร? ไม่มีใครบอกเหรอว่าวันนี้ชั้น 17 ห้ามคนนอกเข้า"

อีมีอายิ้มฝืนๆ "ฉันเป็นเพื่อนของซองยูราค่ะ เธอชวนฉันมางานเลี้ยงคืนนี้ด้วย"

"อ้อ งั้นตามมา ผมจะพาไป" ชายแว่นดำมีแววตาเยาะเย้ยนิดๆ เขาจำอีมีอาได้ แต่แล้วไงล่ะ? ต่อหน้าผู้ใหญ่ที่เขาคุ้มกันอยู่ ดาราก็เป็นแค่ของเล่นราคาถูกเท่านั้น

บอร์ดี้การ์ดพาเฉินฮ่าวกับอีมีอามาถึงห้องจัดเลี้ยงส่วนตัว หน้าห้องยังมีชายร่างยักษ์อีกสองคนเฝ้าอยู่ ก่อนจะเปิดประตูให้ทั้งคู่เข้าไป

อีมีอาคล้องแขนเฉินฮ่าวเดินเข้าไปในห้อง ภาพที่จินตนาการไว้ว่าจะมั่วสุมกามารมณ์กลับไม่เกิดขึ้น มีเพียงกลุ่มคนนั่งรอบโต๊ะอาหารยาวแบบตะวันตก คุยกันยิ้มแย้ม มีทั้งชายและหญิงที่ดูเป็นผู้ประสบความสำเร็จ

หญิงสาวที่นั่งอยู่มุมโต๊ะรีบลุกขึ้นโบกมือ "มีอา มาแล้วเหรอ มานั่งนี่เร็ว"

สายตาทุกคนในห้องจับจ้องมาที่เฉินฮ่าวกับอีมีอาทันที การปรากฏตัวของทั้งคู่ทำให้คนในห้องตาเป็นประกาย

บรรดาสาวๆ ที่มากับกลุ่มผู้ชายต่างแอบมองเฉินฮ่าวด้วยความสนใจ เพราะนอกจากเขาจะหน้าตาหล่อเหลาแล้ว บุคลิกยังดูภูมิฐาน แถมยังดูนุ่มนวลไม่โอหังเหมือนคูควังซอ คุณชายสามแห่ง LC จะว่ายังไงดีล่ะ... ดูเหมือนราชนิกุลในสมัยโบราณเลย

เฉินฮ่าวกับอีมีอามานั่งข้างซองยูรา เขามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะ อายุประมาณ 20 กว่าๆ หน้าตาไม่ได้หล่อมากแต่ก็ดูไม่แย่ บนหน้ามีรอยยิ้มที่เหมือนจะดูแคลนทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา

พอคูควังซอเห็นอีมีอาที่มากับเฉินฮ่าว สายตาก็ฉายแววความกระหายและตัณหาออกมาทันที ดูเหมือนว่าเกมคืนนี้จะเริ่มสนุกขึ้นแล้ว

"คูควังซอ จากกลุ่ม LC ยินดีที่ได้รู้จักครับ" คูควังซอลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาหาเฉินฮ่าวอย่างเป็นกันเอง

"เฉินฮ่าว จากเมืองจีนครับ" เฉินฮ่าวลุกขึ้นจับมือตามมารยาทก่อนจะนั่งลง

"อ้อ เพื่อนต่างชาตินี่เอง เป็นเพื่อนของคุณอีมีอาเหรอครับ ถึงถูกลากมางานเลี้ยงของเราคืนนี้" คูควังซอยิ้ม

"ได้ยินว่าเป็นงานเลี้ยงของทายาทเศรษฐีเกาหลี เลยอยากมาดูว่ามีวิธีเล่นอะไรที่แตกต่างจากที่อื่นบ้างไหม?" เฉินฮ่าวพูดด้วยท่าทางนิ่งสงบ

"จะมีวิธีเล่นอะไรพิสดารล่ะครับ ก็แค่มาดื่มเหล้า ร้องเพลง แล้วก็แฉเรื่องฉาวดารากันนิดหน่อย" คูควังซอพูดจบก็ชี้แนะนำผู้ชายในชุดสูทคนอื่นๆ มีทั้งเจ้าของโรงพยาบาลศัลยกรรม เจ้าของโรงงานผลิตถุงยางอนามัย และผู้จัดการบริษัทสื่อสารโทรคมนาคม

ผู้จัดการบริษัทสื่อสารคนนี้ทำเอาเฉินฮ่าวต้องมองซ้ำ ไม่ใช่เพราะเขายิ่งใหญ่เกรียงไกรอะไร แต่เพราะผู้หญิงที่เขาพามาด้วยต่างหาก

เธอแต่งตัวสไตล์สาวสมัยใหม่ที่ดูทันสมัย ตอนแรกเฉินฮ่าวจำไม่ได้ แต่พอมองชัดๆ เธอคือดาราดังในยุคนี้ "อียองแอ" นั่นเอง

ดวงตาที่สดใสราวกับดวงดาวและรอยยิ้มที่สว่างไสว เสน่ห์เฉพาะตัวที่ทำให้คนรู้สึกว่าเธอเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เหมือนออกซิเจน นี่คือภาพลักษณ์ของอียองแอในสายตาสื่อ

แต่ดูเหมือนวันนี้อียองแอจะดูเคร่งเครียด ใบหน้าของเธอมีความกังวลที่สลัดไม่พ้นแฝงอยู่

"คุณคือคุณอียองแอใช่ไหมครับ ผมเคยดูภาพยนตร์ที่คุณเล่นนะ" เฉินฮ่าวเป็นฝ่ายยื่นมือไปหาอียองแอที่นั่งตรงข้าม

อียองแออึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือขาวนวลออกมาจับกับเฉินฮ่าว พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยน "ขอบคุณค่ะ คุณดูเรื่องไหนเหรอคะ?"

"Joint Security Area ครับ คุณแสดงได้ยอดเยี่ยมมาก" เฉินฮ่าวก็รู้จักเรื่องนี้แหละที่เธอแสดงนำ

"ขอบคุณมากเลยค่ะ!" ภาพยนตร์เรื่องนี้เพิ่งฉายไปได้แค่ 2 ปี การที่คนต่างชาติอย่างเฉินฮ่าวรู้จักและเคยดู ทำให้เธอรู้สึกดีใจไม่น้อย

แต่จองโฮยองที่นั่งข้างๆ อียองแอกลับดูไม่พอใจนัก การที่เฉินฮ่าวทักทายผู้หญิงของเขาแต่เมินตัวเขาไปเลย มันเหมือนกับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

จองโฮยองเริ่มหาเรื่องก่อน "ไม่ทราบว่าคุณเฉินทำธุรกิจอะไรที่เมืองจีนเหรอครับ คนที่นั่งอยู่ที่นี่ทุกคนคือชนชั้นนำในสาขาอาชีพต่างๆ ของเกาหลีทั้งนั้นนะ"

เฉินฮ่าวทำหน้าเหยียดแล้วพูดปัดๆ ว่า "ธุรกิจครอบครัวผมส่วนใหญ่อยู่ที่ฮ่องกงกับอเมริกา มีทั้งการลงทุนด้านการเงิน อสังหาริมทรัพย์ และเทคโนโลยีเครือข่ายสมัยใหม่ เรียกว่าทำเกือบทุกสาขานั่นแหละ"

"งั้นเหรอครับ อยากรู้จังว่าบริษัทของครอบครัวคุณในอเมริกาชื่ออะไร ผมพอจะรู้จักบริษัทที่นั่นอยู่บ้าง ลองบอกมาสิ เผื่อผมจะให้คำแนะนำดีๆ กับคุณได้" จองโฮยองพูดด้วยความมั่นใจ

"สิ่งที่คุณถามน่ะ พูดไปคุณก็ไม่เข้าใจหรอก อย่าเสียเวลาเลย" เฉินฮ่าวโบกมือปัดอย่างรำคาญไม่อยากคุยด้วย

"ไม่กล้าบอกแม้แต่ชื่อบริษัท กลัวว่าบอกไปแล้วจะเสียหน้าเพราะบริษัทกระจอกเกินไปหรือเปล่า" คูควังซอเปลี่ยนประเด็นด้วยสายตาคมกริบ "หรือว่าจริงๆ แล้วคุณไม่มีบริษัทอะไรเลยในอเมริกา เป็นแค่สิบแปดมงกุฎที่มาหลอกคนอื่น"