บทที่ 21 การกลับมาของกัปตันทีม

บทที่ 21 การกลับมาของกัปตันทีม

หลังเสร็จสิ้นการฝึกซ้อมมาทั้งวัน ซูเหว่ยกับชาลแมนทานมื้อเย็นเสร็จก็เดินเคียงคู่กันกลับหอพัก

ระหว่างทาง ชาลแมนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ลูกพี่! สัปดาห์นี้ชั้นว่าเรามีลุ้นตัวจริงนะเว้ย!”

ซูเหว่ยหัวเราะ

“เป็นพยาธิในท้องฆิเมเนซหรือไง?”

ชาลแมนทำหน้าจริงจัง

“ก็วันนี้ตอนลงทีม ครึ่งหลังเราได้ไปอยู่ทีมชุดใหญ่ แล้วฆิเมเนซก็ยืนปรบมือชอบใจอยู่ข้างสนามตลอด ชั้นว่ามีแวว!”

ซูเหว่ยพยักหน้า ลึก ๆ เขาก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

ดูจากการซ้อมวันนี้ ฆิเมเนซดูมุ่งมั่นที่จะเก็บชัยชนะในบ้านให้ได้

ยิ่งเล่นในบ้าน เจอคู่แข่งระดับใกล้เคียงกัน มันคือโอกาสทองในการโกยแต้ม

ด้วยความเร็วและการผ่านบอลที่เป็นจุดเด่น โอกาสออกสตาร์ตตัวจริงสุดสัปดาห์นี้ถือว่าสูงลิบ

และก็เป็นไปตามคาด... สองวันต่อมา

นอกจากโปรแกรมซ้อมปกติ ฆิเมเนซยังจัดให้มีการลงทีมอีกครั้ง

รอบนี้... ซูเหว่ยกับชาลแมนได้รับเสื้อกั๊กสีแดง สัญลักษณ์ของ “ทีมชุดตัวจริง” ตั้งแต่เริ่มซ้อม!

ซูเหว่ยเล่นได้อย่างไหลลื่น โดดเด่นทั้งรุกและรับ

ยิ่งใกล้วันแข่งขันนัดที่สองของลาลีกา เขายิ่งรู้สึกมั่นใจ

ภารกิจ “ยึดตัวจริงลาลีกา” ดูเหมือนจะอยู่แค่เอื้อม

เช้าตรู่วันต่อมา ขณะที่ซูเหว่ยยังนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขาควานหามือถือมากดรับด้วยความงัวเงีย

“ฮัลโหล...”

เสียงแจ๋น ๆ ของสวีม่านม่านดังทะลุลำโพงออกมาทันที

“ซูเหว่ย! การบ้านข่าวของชั้นผ่านแล้วนะ! ได้เกรด A ด้วย! ได้ A คนเดียวในห้องเลย!”

ซูเหว่ยหาววอด

“ยินดีด้วยแม่คู้ณณณ...”

“เดี๋ยวสุดสัปดาห์นี้ชั้นจะไปเชียร์ที่สนามนะ!”

“โอเค ยินดีต้อนรับครับ”

สวีม่านม่านเงียบไปนิดนึง ก่อนจะพูดต่อ

“อ้อ... ชั้นอัปเดตเรื่องของนายลงเวยป๋อที่จีนด้วยนะ ไม่นึกเลยว่าตอนนี้มีคนตามนายเป็นหมื่นแล้ว!”

ซูเหว่ยลืมตาโพลง

“มีสาว ๆ มาเม้นต์บ้างป่ะ? คราวหน้าอย่าลืมแปะคอนแท็กต์ผมลงไปด้วยนะ”

สวีม่านม่านแหวใส่

“แหวะ! เดี๋ยวโทรศัพท์นายก็ระเบิดหรอก! ตั้งใจซ้อมไปเถอะย่ะ อย่าให้แพ้นะ แค่นี้แหละ!”

ซูเหว่ยส่ายหัวมองหน้าจอมือถือที่ดับไป

“ขี้งกชะมัด”

คุยกับยัยตัวแสบจบ ตาสว่างจนนอนต่อไม่หลับ ซูเหว่ยเลยลุกไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วเปิดประตูห้องออกมา

หอพักยังเงียบสงัด

ซูเหว่ยกำลังจะดูเวลา ก็ได้ยินเสียงกรนสนั่นหวั่นไหวมาจากห้องข้าง ๆ

ชาลแมนยังหลับเป็นตาย... ซูเหว่ยเลยไม่อยากกวน เดินไปโรงอาหารคนเดียวเงียบ ๆ

โรงอาหารยามเช้าตรู่โล่งโจ้ง มีเพียงคนเดียวนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง

ซูเหว่ยเหลือบมองแล้วก็ต้องชะงัก

หัวล้านเลี่ยน... เคราเฟิ้ม... เสื้อกล้ามรัดรูปเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ

ใช่แล้ว!

นี่มันตาลุงที่เจอที่ชายหาดเมื่อวันก่อนนี่นา?

ซูเหว่ยสงสัยตะหงิด ๆ หมอนี่เป็นใครกันแน่?

ทำไมจู่ ๆ มาโผล่ที่สนามซ้อมเดปอร์ติโบ?

ซูเหว่ยรีบสั่งมื้อเช้า แล้วถือถาดไปนั่งโต๊ะใกล้ ๆ อดไม่ได้ที่จะลอบมองตาลุงปริศนาอีกครั้ง

บังเอิญจังหวะนั้น ชายหัวล้านก็หันมามองซูเหว่ยพอดี

สายตาสบกัน... ฝ่ายนั้นจำซูเหว่ยได้ทันที

เขายิ้มบาง ๆ ให้ซูเหว่ย แล้วพยักหน้าทักทาย

ซูเหว่ยยิ้มตอบแบบเก้ ๆ กัง ๆ แล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ

‘ตกลงลุงแกเป็นใครวะ?’

คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวซูเหว่ยตลอดมื้อเช้า

ทันใดนั้น... ประตูโรงอาหารเปิดออก เอดูอาร์โดเดินเข้ามา

ซูเหว่ยงงหนักกว่าเดิม

‘อ้าว? ตาแก่เอดูอาร์โดมาทำอะไรที่นี่?’

ปกติเอดูอาร์โดแทบไม่เคยมากินข้าวที่โรงอาหาร แต่วันนี้ลมอะไรหอบมา?

เอดูอาร์โดสั่งอาหารเสร็จ ก็เดินตรงดิ่งไปนั่งฝั่งตรงข้ามชายหัวล้านทันที

ซูเหว่ยหูผึ่ง รีบเงี่ยหูฟังบทสนทนา

“เป็นไงบ้าง? ร่างกายฟื้นตัวดีขึ้นมั้ย?” เอดูอาร์โดเอ่ยถาม

“ไม่มีปัญหา... ยิงสักสองลูกยังไหว สบายมาก” ชายหัวล้านตอบอย่างอารมณ์ดี

“อืม... ดูหุ่นนายแล้ว ช่วงซัมเมอร์คงฟิตซ้อมมาหนักน่าดู”

“ก็คนมันแก่นี่หว่า... ต้องพยายามมากกว่าเด็กมันหน่อย”

...

ทั้งสองคุยกันอย่างสนิทสนม

ซูเหว่ยสังเกตเห็นว่า เอดูอาร์โดให้ความเกรงใจชายคนนี้มาก

‘ลุงเคราคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ’ ซูเหว่ยคิดในใจ

นึกเสียดายที่ไม่ได้ลากชาลแมนมาด้วย ถ้าหมอนั่นอยู่อาจจะรู้ว่าตาลุงนี่เป็นใคร

ซูเหว่ยยังกินไม่ทันหมด เอดูอาร์โดกับชายหัวล้านก็ลุกขึ้นก่อน ทั้งสองเดินกอดคอกันออกจากโรงอาหารไป

ไม่นานซูเหว่ยก็จัดการมื้อเช้าเรียบร้อย

เขานั่งย่อยสักพัก แล้วเดินมุ่งหน้าไปสนามซ้อม

ซูเหว่ยคิดว่าตัวเองมาเช้าแล้ว คงเป็นคนแรกที่มาถึงสนาม

ที่ไหนได้... มีคนยืนเดาะบอลโชว์ลีลาอยู่กลางสนามก่อนแล้ว

และไม่ใช่ใครที่ไหน... ตาลุงหัวล้านคนเมื่อกี้นั่นเอง!

เห็นซูเหว่ยเดินมา ชายคนนั้นก็หยุดเดาะบอล หันมามองแล้วกวักมือเรียก

“ซู! มาวอร์มด้วยกันหน่อยมั้ย?”

ซูเหว่ยชะงัก

“คุณรู้ชื่อผมได้ไง?”

ชายหัวล้านหัวเราะร่า

“เมื่อกี้เอดูอาร์โดเพิ่งแนะนำนายให้ชั้นรู้จัก”

อ๋อ... ฝีปากตาแก่นั่นเอง ซูเหว่ยเดินเข้าไปหา

พอเท้าแตะพื้นหญ้า ชายคนนั้นก็ส่งบอลมาให้

“คนอื่นยังไม่มา... มาเคาะบอลวอร์มเครื่องกันหน่อย”

น้ำเสียงของเขามีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้ซูเหว่ยปฏิเสธไม่ลง

ในสนามโล่งกว้าง... ชายต่างวัยสองคนเริ่มรับส่งบอลกันไปมา

ซูเหว่ยอยากจะเอ่ยปากถามชื่อแซ่หลายครั้ง แต่ก็กลัวเสียมารยาท

‘ช่างเถอะ... เดี๋ยวเพื่อนร่วมทีมมากันครบก็คงรู้เอง’

ซ้อมกันไปได้ครึ่งชั่วโมง ชาลแมนก็วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงเป็นคนที่สาม

เห็นซูเหว่ยปุ๊บ เจ้าตัวก็ตะโกนแซวมาแต่ไกล

“ลูกพี่! ร้ายกาจนักนะ! แอบมาซ้อมพิเศษคนเดียวไม่ชวน!”

พูดยังไม่ทันขาดคำ สายตาชาลแมนก็เหลือบไปเห็นชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซูเหว่ย

ปากที่กำลังฉีกยิ้มหุบฉับทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

ซูเหว่ยเห็นเพื่อนมาก็กวักมือเรียก

“เฮ้ย! มาเล่นด้วยกันมั้ย?”

ยังไม่ทันที่ชาลแมนจะตอบ ชายหัวล้านก็ปาดเหงื่อที่หน้าผาก หันมาบอกซูเหว่ย

“ชั้นพอแค่นี้ก่อนดีกว่า ขอไปพักหน่อย พวกนายซ้อมกันต่อเถอะ!”

ซูเหว่ยพยักหน้า มองตามหลังชายคนนั้นที่เดินลิ่ว ๆ เข้าไปในยิม

ทันทีที่ลับสายตา ชาลแมนก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาเกาะแขนซูเหว่ย กระซิบกระซาบเสียงสั่น

“ลูกพี่! กัปตันมาซ้อมด้วยทำไมไม่บอก?!”

“กัปตัน?” ซูเหว่ยทำหน้างง “กัปตันอะไรของแก?”

ชาลแมนพยักพเยิดหน้าไปทางประตูยิมที่ชายคนนั้นเพิ่งเดินหายเข้าไป

“ก็นั่นน่ะ... มานูเอล ปาโบล! กัปตันทีมตัวจริงเสียงจริงของพวกเราไง!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═