บทที่ 19 ถ้ามาเป็นแฟนพี่... เดี๋ยวดีเอง

บทที่ 19 ถ้ามาเป็นแฟนพี่... เดี๋ยวดีเอง

หกอันดับแรกของลาลีกาจะได้โควตาไปลุยศึกฟุตบอลถ้วยยุโรป

เห็นอันดับตารางคะแนนตอนนี้แล้ว ซูเหว่ยถึงกับเลิกคิ้วสูง

‘เฮ้ย... นี่แปลว่าปีหน้าเรามีลุ้นไปทัวร์ยุโรปเลยดิ?’

ขณะที่ซูเหว่ยกำลังวาดฝันถึงเวทียุโรปอยู่นั้น เสียงของชาลแมนก็ดังแว่วเข้ามาจากหน้าประตู

“ลูกพี่! มีคนมาหาแน่ะ!”

ซูเหว่ยเก็บมือถือ ลุกขึ้นเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปที่ประตู

ภาพที่เห็นทำเอาเขาชะงัก... สวีม่านม่านยืนฉีกยิ้มหวานอยู่ข้าง ๆ ชาลแมน

“อ้าว... คุณมาทำอะไรที่นี่?”

สวีม่านม่านไม่ตอบ แต่ชูบัตรพลาสติกสีฟ้าที่ห้อยคออยู่ขึ้นมาอวด

ซูเหว่ยเพ่งมองใกล้ ๆ บนบัตรมีคำว่า ‘บัตรสื่อมวลชน’ ภาษาอังกฤษตัวเบ้อเริ่ม แถมยังมีโลโก้ลาลีกาแปะหรา ของจริงแน่นอน

ซูเหว่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“เฮ้ย! ไปเป็นนักข่าวตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

สวีม่านม่านหัวเราะคิกคัก

“เด็กฝึกงานย่ะ... ขอสัมภาษณ์หน่อยได้มั้ยคะ คุณนักเตะลาลีกา?”

ซูเหว่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธเรียนเอกสื่อสารมวลชนสายกีฬาอยู่

“ได้สิ... แต่คนอย่างผมมีอะไรน่าสัมภาษณ์ด้วยเหรอ?”

สวีม่านม่านทำปากยื่นใส่

“แหม! นักเตะจีนคนเดียวในลาลีกานะคะคุณ! ทำไมจะไม่น่าสนใจ? การบ้านวิชาข่าวเดือนนี้ของชั้น ฝากความหวังไว้ที่นายเลยนะ!”

ซูเหว่ยยักไหล่ ยิ้มขำ ๆ

“โอเคครับ คุณนักข่าว เชิญด้านในเลยครับ”

สวีม่านม่านไม่เกรงใจ เดินถือโทรศัพท์ถ่ายคลิปวิดีโอเข้ามาในหอพักอย่างคล่องแคล่ว

ซูเหว่ยหันไปมองชาลแมนที่ยังยืนเกาหัวอยู่หน้าประตู

“แล้วนายจะเข้ามาคุยด้วยมั้ย?”

ชาลแมนรู้คิวรีบโบกมือปฏิเสธ

“เชิญลูกพี่ตามสบายเลย ผมว่าจะออกไปเดินเล่นสูดอากาศซะหน่อย”

พูดจบก็ชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ซูเหว่ยกับสวีม่านม่านนั่งลงที่โซฟาในห้องนั่งเล่นตามลำพัง

ซูเหว่ยอดไม่ได้ที่จะลอบสำรวจสวีม่านม่านในระยะประชิด

วันนี้เธอแต่งตัวจัดเต็มกว่าปกติ แต่งหน้าอ่อน ๆ พอให้ดูสดใส ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีระเรื่อน่ามอง

ชายกระโปรงลายดอกไม้พลิ้วไหวอยู่เหนือเข่า เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาเตะจมูก ซูเหว่ยเผลอสูดหายใจลึก... หอมชะมัด

หัวใจชายหนุ่มเริ่มเต้นผิดจังหวะ

‘ยัยนี่... หาเรื่องมาอยู่กับเราสองต่อสองรึเปล่าเนี่ย? ถ้าเกิดจู่โจมขึ้นมา... เราควรจะเล่นตัวหน่อยดีมั้ยนะ?’

แต่หารู้ไม่... ซูเหว่ยคิดไปไกลเกินเบอร์ วันนี้สวีม่านม่านมาทำงานจริง ๆ

เธอเตรียมคำถามมาเพียบ แต่ละข้อ... ฟังดูมือสมัครเล่นสุด ๆ

“ทำไมถึงเลือกมาเล่นฟุตบอลที่สเปนคะ?”

“อ้อ... เพราะอยู่จีนแล้วมันหากินไม่ได้ครับ” ซูเหว่ยตอบตามความจริงแบบขวานผ่าซาก

“จะเป็นไปได้ยังไง? เก่งขนาดนี้ ในลีกจีนน่าจะแย่งตัวกันให้วุ่นไม่ใช่เหรอ?”

“ก็นะ... ไปเหยียบตาปลาขาใหญ่เข้า หนีออกมาได้ก็บุญแล้ว”

“โอเค... งั้นนักเตะขวัญใจคือใครคะ?”

“เบ็คแฮม”

“ทำไมล่ะ?”

“หล่อ!”

“...ตื้นเขินชะมัด คำถามต่อไป... เป้าหมายในฤดูกาลนี้คืออะไร?”

“ยึดตัวจริง!”

“ชั้นว่าไม่น่ายากนะ สำหรับนาย”

“ขอบคุณครับ... อยากให้คุณเป็นโค้ชจัง”

“คำถามสุดท้าย... ขอถามแทนสาว ๆ แฟนคลับหน่อยนะคะ”

จู่ ๆ สวีม่านม่านก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมา

“ว่ามาเลย!” ซูเหว่ยเห็นท่าทางจริงจังก็พลอยเกร็งตามไปด้วย

“มีแฟนรึยังคะ?”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าสวยหวาน

ซูเหว่ยเหวอไปเล็กน้อย

‘นี่มันคำถามสัมภาษณ์แน่เรอะ?’

แต่เขาก็ยังตอบกลับไปแบบทีเล่นทีจริง

“ตอนนี้ยัง... แต่ถ้าคุณยอมมาเป็นแฟนผม เดี๋ยวก็มีเองแหละ”

ปากตอบ... แต่สายตายังวนเวียนอยู่แถว ๆ ขาขาว ๆ คู่นั้น

สวีม่านม่านตาไว จับพิรุธสายตาซุกซนของซูเหว่ยได้ทันควัน หน้าสวยแดงซ่านขึ้นมาทันที

“บ้า! ฝันไปเถอะย่ะ! ชั้นน่ะถือลัทธิโสดตลอดชีพ เราไปกันไม่รอดหรอก!”

ปากบอกไปไม่รอด แต่หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก อาการเขินอายปิดไม่มิด

ซูเหว่ยเกาหัวแก้เก้อ ไม่กล้าแหย่ต่อ

หลังจากนั้น สวีม่านม่านก็ถามคำถามสัพเพเหระอีกนิดหน่อย การสัมภาษณ์ฉบับมือใหม่หัดขับก็จบลง

สวีม่านม่านดูนาฬิกา แล้วลุกขึ้นยื่นมือมาให้จับ

“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนนะ วันหลังถ้ามีการบ้านอีก คงต้องมารบกวนนายอีกแน่ ๆ”

ซูเหว่ยจับมือนุ่มนิ่มนั้นแล้วพยักหน้า

“ยินดีครับ ไม่มีปัญหา”

“กินข้าวเย็นรึยัง? นายอุตส่าห์ช่วยชั้น งั้นมื้อนี้ชั้นเลี้ยงเอง”

ซูเหว่ยไม่ปฏิเสธให้โง่

“ของฟรีใครจะปฏิเสธล่ะครับ? ไปกันเลย!”

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกจากหอพัก ไปยังร้านอาหารตะวันตกใกล้ ๆ ฐานฝึกซ้อม

ร้านอยู่ติดชายหาด ผนังกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวทะเลยามเย็นได้ชัดเจน

ระหว่างทานอาหาร ซูเหว่ยเหม่อมองออกไปที่ชายหาดเป็นระยะ

พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน แสงสีส้มทองอาบไล้ผืนทราย ผู้คนมากมายกำลังวิ่งเล่นสนุกสนาน บ้างก็จับกลุ่มเตะบอลกันอย่างเมามัน

เห็นแล้วซูเหว่ยก็อดทึ่งไม่ได้ บรรยากาศฟุตบอลที่สเปนนี่มันสุดยอดจริง ๆ มองไปทางไหนก็เจอแต่คนเตะบอล

มื้ออาหารผ่านไปร่วมชั่วโมง

หลังทานเสร็จ สวีม่านม่านจัดการเช็กบิลแล้วขอตัวกลับก่อน อ้างว่ามีธุระที่มหาวิทยาลัย

แต่ซูเหว่ยยังไม่อยากกลับ อยู่ลา กอรุนญามาตั้งนาน ยังไม่เคยไปเดินเล่นชายหาดเลยสักครั้ง

อิ่มท้องแล้ว... ได้เวลาเดินย่อยอาหารรับลมทะเลสักหน่อย

เขาเดินทอดน่องไปตามแนวชายฝั่ง ฟังเสียงคลื่นซัดสาด สูดกลิ่นเค็มจาง ๆ ของทะเล

‘ชีวิตดี๊ดี... สวรรค์ชัด ๆ’

ขณะกำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศ จู่ ๆ ลูกฟุตบอลลูกหนึ่งก็กลิ้งมาหยุดแทบเท้า

ซูเหว่ยก้มลงมอง แล้วก็ได้ยินเสียงตะโกนแว่วมา

“เฮ้! พ่อหนุ่ม! เตะมาทางนี้หน่อย!”

ซูเหว่ยเงยหน้ามอง เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังโบกไม้โบกมือให้อยู่ห่างออกไปสามสิบสี่สิบเมตร

ซูเหว่ยเข้าใจความต้องการทันที เขาถอยหลังเล็กน้อยแล้วบรรจงวางเท้ายิงสวนกลับไป

การเตะบอลบนทรายไม่ใช่เรื่องง่าย แถมไม่ได้ใส่รองเท้าสตั๊ด แต่ลูกเปิดของซูเหว่ยยังคงแม่นยำราวกับจับวาง

บอลลอยโด่งไปหาชายคนนั้น

ชายคนนั้นก็ไม่ใช่เล่น ๆ... เท้าเปล่าไร้รองเท้า แต่เขายกเท้าขึ้นรับลูกบอลที่ลอยมาอย่างนิ่มนวล ดูดบอลลงพื้นเชื่องเท้ากริบ!

แค่จังหวะจับบอลจังหวะเดียว ซูเหว่ยก็ดูออกทันทีว่าคนนี้... “มีของ”

ซูเหว่ยหยุดเดิน จ้องมองชายคนนั้นด้วยความสนใจ

ชายวัยกลางคน ผิวสีแทนเข้ม ร่างกายกำยำล่ำสัน หัวล้านเลี่ยน ไว้เคราเฟิ้ม

ดูจากหน้าตาน่าจะสักสี่สิบ แต่หุ่นยังฟิตปั๋ง

ซูเหว่ยพึมพำกับตัวเอง

‘คนสเปนนี่มันเตะบอลเก่งกันทั้งประเทศเลยรึไงวะ? ขนาดลุงแก่ ๆ แถวชายหาดเบสิกยังแน่นปึกขนาดนี้?’

ชายคนนั้นจับบอลลงแล้วจ่ายต่อให้เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะหันมายกนิ้วโป้งให้ซูเหว่ยพร้อมรอยยิ้ม

ซูเหว่ยยืนดูพวกเขาเล่นลิงชิงบอลกันอย่างเพลิดเพลิน

เห็นได้ชัดว่าชายหัวล้านคนนั้นอายุเยอะสุดในกลุ่ม แต่ทักษะกลับแพรวพราวที่สุด แถมพละกำลังยังดูดีกว่าหนุ่ม ๆ บางคนเสียอีก

ที่สำคัญ... นอกจากเทคนิคจะดีแล้ว เขายังคอยตะโกนสั่งการเพื่อนร่วมทีมอยู่ตลอดเวลา ราศีกัปตันทีมจับสุด ๆ

ยิ่งดู ซูเหว่ยก็ยิ่งทึ่งและเริ่มสงสัย

‘ลุงหัวล้านคนนี้เป็นใครกันแน่? ทรงบอลโคตรเก๋า’

เขาอยากยืนดูต่ออีกสักหน่อย แต่น่าเสียดายที่ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ

ชายหาดไม่มีไฟส่องสว่าง กลุ่มนักเตะเท้าเปล่าจึงเริ่มแยกย้ายกันกลับ

ก่อนไป ชายวัยกลางคนยังหันมาโบกมือลาซูเหว่ยอีกครั้ง

...

ตกดึก ซูเหว่ยเดินกลับถึงหอพักอย่างอารมณ์ดี

ระหว่างทางเดิน เขาเจอชาลแมนดักรออยู่พอดี

เห็นหน้าซูเหว่ย ชาลแมนก็รีบขยิบตาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ลูกพี่! เป็นไง? เรียบร้อยมั้ย?”

“เรียบร้อยอะไรของแก?” ซูเหว่ยงง

“ก็แฟนลูกพี่ไง! ตกลงเป็นแฟนกันยัง?”

ซูเหว่ยร้องอ๋อ แล้วหัวเราะขำ

“เพื่อนเว้ยเพื่อน! แฟนเฟินอะไรกัน!”

ชาลแมนทำหน้าไม่เชื่อ ส่ายหัวดิก

“ไม่เข้าจ๊ายไม่เข้าใจ... อุตส่าห์ถ่อมาหาถึงห้องขนาดนี้ ยังไม่ได้เป็นแฟนกันอีกเหรอเนี่ย?”

ซูเหว่ยส่ายหน้าขำ ๆ ไม่สนใจจะอธิบายต่อ เขาเปิดประตูห้อง เดินกลับเข้าไปทิ้งตัวลงนอนแล้วหลับไปทันที

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═