บทที่ 70 - ชดใช้ความไม่ซื่อสัตย์

พร้อมกับเสียงตะโกน จ้าวจื่อฮวาก็กระโจนตัวพุ่งเข้าใส่และทับร่างของอีกฝ่ายจนล้มลง นั่นทำให้การลอบโจมตีของหมอนั่นไม่สำเร็จ ไม่อย่างนั้นหากท่อนเหล็กนั้นฟาดลงมา ต่อให้หวังเฟิงไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัสแน่

"น่าเสียดาย!"

คนในเงามืดเห็นดังนั้นก็ตะโกนออกมาด้วยความเสียดาย ทว่าก็ดูออกว่าจ้าวจื่อฮวานั้นรับมือยากกว่า

คนที่เหลือเห็นแบบนั้นก็พากันกรูเข้ามาอีกครั้ง

เพียงชั่วพริบตาเดียว โดยมีหวังเฟิงและจ้าวจื่อฮวาเป็นศูนย์กลาง บนพื้นก็มีร่างคนนอนร้องโอดโอยอยู่ไม่ต่ำกว่าสิบคน

คู่ต่อสู้ล้มร่วงไปไม่น้อย แต่สภาพของหวังเฟิงกับจ้าวจื่อฮวาก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่

ทั้งสองคนต่างก็มีเลือดออกตามตัว

อย่างไรเสียน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ สองมือหรือจะสู้สี่มือ ต่อให้พวกเขาจะมีฝีมือเหนือกว่าพวกนักเลงเหล่านี้ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเสียเปรียบอยู่ดี

"พี่เขย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่รอดแน่ เดี๋ยวผมจะถ่วงเวลาพวกมันไว้ พี่หาจังหวะหนีไปนะ"

จ้าวจื่อฮวาปรายตามองกลุ่มนักเลงที่กำลังล้อมกรอบเข้ามาอีกครั้ง แล้วเอ่ยปากบอกหวังเฟิง

"เป้าหมายของพวกมันคือฉัน นายรีบหนีไปเถอะ!"

หวังเฟิงรู้ดีว่าวันนี้ตัวเองคงจะรอดยากแล้ว เขาตบไหล่จ้าวจื่อฮวา

"จื่อฮวา ขอบใจนายมากนะ!"

คำขอบคุณนี้หวังเฟิงกล่าวออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"พี่เขย ... "

"ถ้านายยังเห็นฉันเป็นพี่เขยนายอยู่ล่ะก็ เชื่อฟังฉัน รีบหนีไป!"

หวังเฟิงตวาดลั่น จ้าวจื่อฮวากลับส่ายหน้าปฏิเสธ

"จุ๊ๆ ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ฉันดูแล้วแทบจะน้ำตาไหลเลยล่ะ"

คนในเงามืดส่งเสียงดังขึ้นอีกครั้ง

ทว่าวินาทีต่อมา น้ำเสียงของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

"วางใจเถอะ วันนี้พวกแกสองคนไม่มีใครหนีรอดไปได้หรอก ที่นี่แหละจะเป็นหลุมฝังศพของพวกแก!"

"ฆ่าพวกมันซะ ให้คนละหนึ่งล้าน!"

การปะทะเปิดฉากขึ้นอีกครั้ง เพียงไม่นาน บนร่างของหวังเฟิงและจ้าวจื่อฮวาก็เริ่มมีบาดแผลเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

หวังเฟิงโดนท่อนเหล็กฟาดเข้าที่ต้นขา ส่วนจ้าวจื่อฮวาก็ถูกฟาดเข้าที่หัวไหล่

แต่โชคยังดีที่เหลือนักเลงที่ยังพอยืนไหวอยู่ไม่ถึงห้าคนแล้ว

"ดูเหมือนว่าสวรรค์จะยังไม่ต้องการชีวิตฉันนะ!"

หวังเฟิงคำราม รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งทะยานออกไป จ้าวจื่อฮวาเห็นดังนั้นก็ตะโกนก้องแล้วพุ่งตามเข้าไปสมทบ

พลั่ก พลั่ก พลั่ก!

หลังจากเสียงกระแทกดังทึบๆ อีกหลายครั้ง กลุ่มนักเลงก็พากันล้มลงไปกองกับพื้นจนหมดสภาพ หวังเฟิงและจ้าวจื่อฮวาทิ้งตัวลงนั่งพิงกันบนพื้นดิน

หวังเฟิงเงยหน้ามองโดรน เขารู้ดีว่าคนที่อยู่เบื้องหลังกำลังจับตาดูภาพนี้อยู่ตลอด

"เฮ้ย ทำให้แกผิดหวังหรือเปล่าล่ะ?"

หวังเฟิงหยัดกายลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขาจ้องมองโดรนด้วยสายตาเย็นชา

"ฉันเคยบอกไปแล้วไง ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย ไม่ว่าแกจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ฉันก็จะลากคอแกออกมาให้ได้"

จ้าวจื่อฮวาเองก็ลุกขึ้นยืนโอนเอนมายืนเคียงข้างหวังเฟิง ทั้งสองจ้องมองโดรนด้วยความโกรธแค้น

"หึหึ!"

คนในเงามืดส่งเสียงออกมาอีกครั้ง

ตอนแรกเขาส่งเสียงหัวเราะอย่างประหลาด ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"หวังเฟิง แกไม่คิดว่าตอนนี้จะพูดคำนี้มันยังเร็วไปหน่อยหรือ?"

"ในเมื่อตัดสินใจจะฆ่าแกแล้ว แกคิดว่านอกจากพวกสวะพวกนี้แล้ว ฉันจะไม่มีไพ่ใบอื่นอีกหรือไง?"

"แกไม่แปลกใจเลยหรือไงว่าทำไมเวลาผ่านไปตั้งนานขนาดนี้ ตำรวจถึงยังไม่มาสักที? ก๊ากๆ!"

เมื่อได้ยินสิ่งที่คนในเงามืดพูด หวังเฟิงก็ขมวดคิ้วแน่น

สิ่งที่อีกฝ่ายพูดก็มีเหตุผล

ตามหลักแล้วเขาเพิ่งออกจากลวี่โจวมาได้ไม่นาน นับรวมกับเวลาที่เสียไปเมื่อครู่ อย่างมากก็แค่หนึ่งชั่วโมง

หากกะเวลาครึ่งชั่วโมง ยังไงตำรวจก็ต้องใกล้จะมาถึงแล้ว

แต่ตอนนี้กลับไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวใดๆ เลย

"พี่เขย หรือว่าจะเป็น ... "

หวังเฟิงส่ายหน้า เขารู้ว่าจ้าวจื่อฮวาต้องการจะพูดอะไร ด้วยความที่เขารู้จักนิสัยของถานเฟย อีกฝ่ายไม่น่าจะและไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้แน่

แต่การที่ตำรวจยังไม่มาปรากฏตัวเสียที ก็ทำให้เขารู้สึกไม่เข้าใจอยู่ดี

"ให้คนของแกออกมาให้หมดเถอะ!"

หวังเฟิงเงยหน้ามองโดรน ราวกับว่าเขาสามารถมองทะลุไปเห็นคนในเงามืดได้ น้ำเสียงของเขาดุดันเฉียบขาด

"อย่าเพิ่งใจร้อนสิ ฉันจะให้แกฟังเสียงอะไรก่อน"

ไม่นานนัก เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดก็ดังลอดออกมาจากโดรน หวังเฟิงได้ยินแล้วก็ม่านตาหดเกร็ง ลมหายใจหอบถี่ขึ้นในเสี้ยววินาที

เสียงนี้ ... เป็นเสียงของถังหมิงเต๋อ!

"ไอ้สารเลว พวกแกทำอะไรลงไป?"

หวังเฟิงตวาดลั่น แทบอยากจะกระชากตัวคนที่อยู่เบื้องหลังออกมากระทืบให้ตายคามือ

เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าก่อนตายถังหมิงเต๋อต้องเผชิญกับอะไรบ้าง แต่มั่นใจได้เลยว่ามันต้องเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสแน่ๆ

"หึหึ ไม่ได้ทำอะไรมากมายหรอก พวกเราก็แค่ทุบนิ้วมือของมันจนหักทีละนิ้ว แล้วก็ถอนนิ้วเท้าของมันออกมาทีละนิ้วก็เท่านั้นเอง"

"อ๊าก! ฉันจะฆ่าแก!"

หวังเฟิงแผดเสียงคำราม เขวี้ยงกระบองยางในมือเข้าใส่โดรน ทว่าคนในเงามืดก็บังคับโดรนให้บินหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว

"แค่นี้ก็รับไม่ไหวแล้วหรือ?"

"งั้นแกก็อ่อนหัดกว่าไอ้แก่นั่นเยอะเลยนะ มันอึดกว่าแกตั้งเยอะแน่ะ"

หวังเฟิงจ้องมองโดรนเขม็ง รังสีอำมหิตในดวงตาแทบจะแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่าง

เขาแอบสาบานกับตัวเองในใจว่าจะต้องลากคอคนคนนี้ออกมาให้ได้ และจะสนองคืนทุกสิ่งที่มันทำลงไปอย่างสาสม

"เอาแบบนี้ดีไหม พวกเรามาทำข้อตกลงกัน แกเอาของชิ้นหนึ่งมาให้ฉัน แล้วฉันจะปล่อยคนที่อยู่ข้างๆ แกไป เป็นไงล่ะ?"

หวังเฟิงอ้าปากเตรียมจะพูด แต่กลับพบว่าบนหน้าอกของจ้าวจื่อฮวามีจุดสีแดงปรากฏขึ้นมาหนึ่งจุด

เขารู้ได้ทันทีว่ามันคืออะไร ใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีไปอย่างรวดเร็ว

"แกต้องการอะไร?"

หวังเฟิงเอ่ยปาก เขาต้องตั้งสติให้เยือกเย็นเข้าไว้ ไม่อย่างนั้นวันนี้ทั้งเขาและจ้าวจื่อฮวาจะไม่มีใครรอดไปได้แน่

"ไอ้แก่นั่นฝากอะไรไว้ให้แก แกก็แค่เอามันมาให้ฉัน มันก็ง่ายๆ แค่นี้แหละ!"

หวังเฟิงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว

หรือว่าคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดจะเป็นคนของเฉินต้าซาน?

แต่ที่มันทำแบบนี้ ไม่กลัวเบื้องบนจะเอาผิดหรือยังไง?

"เลิกเดาสุ่มสี่สุ่มห้าได้แล้ว ไอ้สวะอย่างเฉินต้าซานยังไม่มีค่าพอให้ฉันเชื่อฟังคำสั่งมันหรอก แกแค่ตอบมาว่าตกลงรับเงื่อนไขของฉันหรือเปล่าก็พอ"

คำพูดของคนในเงามืดทำให้หวังเฟิงรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก คนในเงามืดก็พูดแทรกขึ้นมาอีก

"ฉันให้เวลาแกคิดสามนาที ถ้าหมดเวลาแล้วแกยังไม่ให้คำตอบ ฉันก็จะยิงขามันก่อนหนึ่งข้าง ตามด้วยขาอีกข้าง ... และก็ต่อไปเรื่อยๆ แกน่าจะเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม?"

"เอาล่ะ ตอนนี้เริ่มนับถอยหลังได้ ... "

เสียงติ๊กต่อกๆ ดังออกมาจากโดรน เมื่อได้ยินเสียงเวลาที่ค่อยๆ เดินผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที สีหน้าของหวังเฟิงก็ย่ำแย่ลงจนถึงขีดสุด

"พี่เขย พี่ไม่ต้องห่วงผมหรอก ถ้าผมต้องตายไปเพราะเรื่องนี้ อย่างน้อยๆ ผมก็น่าจะได้เหรียญกล้าหาญชั้นที่สองมาครองเชียวนะ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวจื่อฮวา หวังเฟิงก็รู้สึกจมูกแสบร้อนขึ้นมา

เขาไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะถูกบีบคั้นจนถึงขั้นนี้

อุตส่าห์หลงคิดว่าตัวเองกระโดดหลุดพ้นออกมาจากกระดานหมากแล้วแท้ๆ คิดไม่ถึงเลยว่ายังคงตกอยู่ภายใต้การควบคุมของคนอื่นอยู่ดี

"นาทีสุดท้าย!"

เสียงของคนในเงามืดลอยมา หวังเฟิงปรายตามองจ้าวจื่อฮวา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองโดรน

"ฉันให้แกได้ แต่ฉันต้องเห็นเขาออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัยเสียก่อน"

หวังเฟิงพูดขึ้น "อีกอย่าง ของนั่นไม่ได้อยู่กับฉัน ฉันต้องกลับไปเอามาให้แก มันอยู่ที่บ้านฉัน"

เมื่อได้ยินหวังเฟิงพูดเช่นนั้น คนในเงามืดก็เงียบไป

ดูเหมือนกำลังชั่งใจว่าคำพูดของหวังเฟิงจริงหรือเท็จ หรือบางทีอาจจะกำลังพิจารณาอยู่ว่าจะให้คนไปเอามาดีหรือไม่

เนิ่นนานผ่านไป ...

ปัง!

แขนขวาของจ้าวจื่อฮวาทิ้งตัวห้อยต่องแต่งลงมา

หวังเฟิงเห็นดังนั้นก็แผดเสียงตวาดลั่นทันที "แกทำบ้าอะไรเนี่ย?"

"หวังเฟิง นี่คือราคาที่แกต้องจ่ายสำหรับความไม่ซื่อสัตย์ ฉันให้คนไปตรวจสอบมาแล้ว ที่บ้านแกไม่มีอะไรเลย!"

วิ้ง!

หวังเฟิงรู้สึกเหลือเชื่อจนบรรยายไม่ถูก

เวลาแค่ไม่ถึงหนึ่งนาทีสั้นๆ อีกฝ่ายให้คนไปรื้อค้นบ้านของเขามาเรียบร้อยแล้วงั้นหรือ?

"ฉันจะให้โอกาสแกแก้ตัวใหม่อีกครั้ง ถ้ายังเล่นลิ้นไม่ซื่อสัตย์อีกล่ะก็ ครั้งหน้าเป้าหมายก็คือแขนอีกข้างของมัน"

วินาทีนี้ หวังเฟิงสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ...

[จบแล้ว]