บทที่ 21 - เสียงปืนลั่นในลานจอดรถ

ห้องสอบสวนกรมตำรวจเมือง

เกาหยางมองหวังหลงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในมือของเขาถือเครื่องบันทึกเสียง ซึ่งกำลังเปิดบทสนทนาระหว่างหวังหลงกับหลี่เฉียงเมื่อคืนนี้

"ผู้จัดการหวัง เรื่องเมื่อคืนนี้ผมหวังว่าคุณจะสารภาพมาตามตรง มิฉะนั้นคุณก็น่าจะรู้ดีว่าการใส่ร้ายข้าราชการของรัฐจะส่งผลกระทบอะไรต่อคุณบ้าง"

ฝั่งตรงข้ามหวังหลงนั่งตัวเกร็ง เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผากเช็ดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมแห้ง ไอ้ระยำหลี่เฉียง แกบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีทางพลาดไม่ใช่หรือไง ทำไมอีกฝ่ายถึงมีคลิปเสียงตอนคุยกันได้

เขามองเครื่องบันทึกเสียงในมือเกาหยาง ร่างกายชาหนึบไปหมด

"ผู้กองเกา ผม ... "

หวังหลงโอดครวญในใจ แต่ทว่าเขามีจุดอ่อนถูกซูเวยถือไหว้ ในชั่วขณะนั้นจึงตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

"หวังหลง ดูเหมือนคุณจะไม่พร้อมให้ความร่วมมือ ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ... จื่อฮวา พาตัวเขาลงไป เอาเครื่องบันทึกเสียงนี้ส่งให้ทางอัยการ ... "

เมื่อเห็นท่าทีของเกาหยาง หวังหลงก็รีบปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผากแล้วชิงพูดขึ้นมา

"ผมบอกแล้ว ผมยอมบอกทั้งหมด"

"ไม่จำเป็นแล้วล่ะ หากเป็นแค่ปัญหาของคุณเพียงคนเดียว พวกเราได้สืบสวนจนกระจ่างหมดแล้ว การมีส่วนร่วมในการใส่ร้ายข้าราชการของรัฐเป็นเรื่องที่ดิ้นไม่หลุด ไม่มีความจำเป็นต้องมาเปลืองน้ำลายอยู่ที่นี่อีก"

คำพูดของเกาหยางทำให้หวังหลงหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย แต่ไม่นานเขาก็จับช่องโหว่ในคำพูดของเกาหยางได้

"คุณตำรวจ ผมมีเรื่องอื่นจะแจ้งให้ทราบ เป็นเรื่องของผู้อำนวยการซูครับ"

"ผู้อำนวยการซู ผู้อำนวยการซูคนไหน"

"ผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการตรวจสอบวินัย ซูเวยครับ"

เกาหยางและจ้าวจื่อฮวาสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นความตกตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย

บัดซบ โดนไอ้เด็กหวังเฟิงนั่นโชว์เหนือใส่อีกแล้ว

"พูดมา"

เกาหยางนั่งลงอีกครั้งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ครู่ต่อมา

เกาหยางมองคำให้การของหวังหลงในมือพลางขมวดคิ้วแน่น

ไม่ใช่เพราะมันไม่มีประโยชน์ แต่เป็นเพราะรายชื่อบุคคลที่เข้าไปพัวพันในเรื่องนี้มีมากเกินไป

มากจนเขาไม่กล้าส่งมอบออกไปสุ่มสี่สุ่มห้า

กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นหวังเฟิงที่โทรมา

"เป็นไง ได้ของมาหรือยัง"

เมื่อได้ยินเสียงเรียบเรื่อยของหวังเฟิงจากปลายสาย เกาหยางก็ลอบกลืนน้ำลาย ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอย่างไรดี

"ดูเหมือนว่าจะสำเร็จแล้วสินะ"

เสียงของหวังเฟิงดังขึ้นอีกครั้ง ในที่สุดเกาหยางก็ยอมเปิดปาก

"คุณรู้แต่แรกแล้วใช่ไหมว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้"

เมื่อได้ยินเกาหยางถามเช่นนั้น หวังเฟิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะมีเสียงหัวเราะดังตามมา

"ผู้กองเกา คุณก็ประเมินผมสูงเกินไป ยังไงเสียผมก็ไม่ใช่ผู้หยั่งรู้ดินฟ้าหรอก จริงไหม"

"แต่ว่า ... "

เกาหยางอยากจะถามเหลือเกินว่า แล้วทำไมถึงให้เขาสอบสวนผู้จัดการก่อนแทนที่จะไปตามหาผู้หญิงคนนั้นล่ะ

ไม่ใช่ว่ากลัวผู้จัดการจะถูกฆ่าปิดปากไปก่อนหรอกหรือ

"พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือ"

คำพูดของหวังเฟิงทำให้เกาหยางเงียบไปอีกครั้ง ในวินาทีนี้เขามีคำถามมากมายที่อยากจะถามหวังเฟิงให้รู้เรื่อง แถมยังนึกไปถึงข่าวลือก่อนหน้านี้

ได้ยินมาว่าในมือของหวังเฟิงมีเอกสารลับสุดยอดอยู่ฉบับหนึ่ง ในนั้นบันทึกเรื่องราวการทำผิดกฎหมายของพวกเฉินต้าซานเอาไว้

เดิมทีเขายังแอบสงสัยอยู่บ้าง แต่หลังจากการสอบสวนหวังหลงเสร็จสิ้น เขาก็เริ่มจะเชื่อข่าวลือนั้นขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

มิเช่นนั้นอีกฝ่ายจะสามารถคาดการณ์ได้แม่นยำขนาดนี้ได้อย่างไร ...

ติ๊ง!

ในขณะที่เกาหยางกำลังเหม่อลอย โทรศัพท์ของหวังหลงก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องม่านตาหดแคบลง

"หลี่เฉียงนัดหวังหลงเจอกันคืนนี้"

เมื่อได้ยินเกาหยางพูด หวังเฟิงกลับดูไม่แปลกใจเลยสักนิด หนำซ้ำยังพูดแซวกลับมาประโยคหนึ่ง

"ปลาติดเบ็ดแล้ว โอกาสสร้างผลงานของคุณมาถึงอีกแล้วนะ"

เกาหยางเพิ่งจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง หวังเฟิงก็รีบเสริมขึ้นมาทันท่วงที

"อย่าลืมพกอาวุธไปให้พร้อมล่ะ ไม่แน่อาจจะได้ใช้ก็ได้"

สีหน้าของเกาหยางเปลี่ยนไปทันที เขามองหวังหลงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด

...

ปัง!

เสียงปืนดังกึกก้องขึ้นในลานจอดรถที่เงียบสงัด

"หลี่เฉียง ไอ้สารเลว แกไม่ใช่คน ฉันอุตส่าห์หวังดีกับแก แกกลับคิดจะฆ่าฉัน!"

ลานจอดรถใต้ดินภัตตาคารฮ่าวเยวี่ย

หวังหลงขดตัวอยู่หลังเสา แหงนหน้าตะโกนด่าทอด้วยความโกรธแค้น

หลี่เฉียงเองก็หลบอยู่หลังเสาอีกต้นหนึ่งด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจ

นักฆ่า!

มันมาเพื่อฆ่าหวังหลง

ในชั่วพริบตานั้นเขาพลันนึกถึงคำพูดที่ซูเวยบอกกับตนเมื่อตอนกลางวัน

"หากเรื่องแดงขึ้นมา ซูเวยจะถือว่าไม่มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับเรื่องนี้ทั้งสิ้น"

ตอนแรกเขายังไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงพูดแบบนั้น แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

อีกฝ่ายคิดแผนการก้าวต่อไปไว้ล่วงหน้าแล้ว และตัดสินใจให้เขาเป็นแพะรับบาป

ทำไมกัน

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมซูเวยถึงต้องทำกับเขาแบบนี้ หรือว่าไม่กลัวเขาจะหักหลังงั้นหรือ

"หวังหลง ฉันเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน!"

หลี่เฉียงตะโกนลั่น เขาคิดทะลุปรุโปร่งแล้ว พร้อมกับรู้สึกเสียใจที่ตอนกลางวันดันตอบตกลงให้ซูเวยส่งคนไปรับพ่อแม่ของตน

อ๊าก!

เขาคำรามเสียงต่ำในลำคอ ในใจก่นด่าโคตรเหง้าศักราชของซูเวยไปถึงสิบแปดชั่วโคตร แต่ทว่าตอนนี้เขาไม่มีโอกาสหนีออกไปจากที่นี่เลย

"ไสหัวไปให้พ้นไอ้เวร!"

หวังหลงด่ากราด ตอนนี้ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ไม่มีทางเชื่อใจหลี่เฉียงอีกแล้ว

"ไอ้ระยำ ฝากไว้ก่อนเถอะ ออกไปได้เมื่อไหร่ฉันจะเอาเรื่องเลวทรามที่แกทำไปฟ้องคณะกรรมการตรวจสอบวินัยให้หมด"

เสียงของหวังหลงดังก้องไปทั่วลานจอดรถ ทำให้หลี่เฉียงใจสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

เขาจินตนาการได้เลยว่าหากหวังหลงพูดจริงทำจริง สิ่งที่รอเขาอยู่เบื้องหน้าจะเป็นเช่นไร

"หวังหลง ไม่ใช่ฉันจริงๆ นายต้องเชื่อฉันนะ"

"ไปลงนรกซะไป!"

สิ่งที่ตอบรับเขามีเพียงเสียงด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยวของหวังหลงเท่านั้น

นักฆ่านั่นเห็นได้ชัดว่าพุ่งเป้ามาที่เขา เขาถามตัวเองแล้วว่าช่วงนี้นอกจากหลี่เฉียง เขาก็ไม่ได้ไปล่วงเกินใครที่ไหน

ส่วนเหตุผลที่หลี่เฉียงต้องทำแบบนี้ เขาก็พอจะเดาออก มันก็แค่การฆ่าปิดปากเท่านั้นแหละ

"ปัง!"

กระสุนอีกนัดพุ่งเจาะเข้าที่เสาด้านหลังที่หวังหลงพิงอยู่ ร่างของหวังหลงสะดุ้งโหยง แทบจะฉี่ราดรดกางเกง

"ลูกพี่ มันจ้างคุณมาเท่าไหร่ ผมให้สองเท่าเลยดีไหม ขอแค่คุณอย่าฆ่าผม เป็นไง"

หวังหลงหลบอยู่หลังเสาแล้วร้องขอชีวิต แต่เหลาโม่ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่เดินตามเสียงเข้ามาหาเขาทีละก้าวๆ

"ปัง!"

กระสุนยิงมาอีกนัด หวังหลงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมด

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลังขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ หัวใจของหวังหลงก็แทบจะกระดอนหลุดออกมาจากคอหอย

"หยุดนะ ตำรวจ อย่ายขยับ!"

ทันใดนั้นเสียงตะโกนดุดันก็ดังมาจากด้านหลังเหลาโม่ กลุ่มตำรวจที่มีเกาหยางเป็นผู้นำกำลังจ้องมองแผ่นหลังของเหลาโม่และเตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่

"ช่วยด้วย พวกคุณบอกว่าจะคุ้มครองผมนี่ ... "

เมื่อหวังหลงได้ยินเสียงของเกาหยางก็รีบร้องขอความช่วยเหลือทันที เกาหยางขมวดคิ้ว สายตาจ้องเขม็งไปที่เหลาโม่ พร้อมกับส่งสัญญาณให้คนอื่นๆ อ้อมไปช่วยหวังหลงจากทั้งสองฝั่ง

เหลาโม่มีสีหน้าไร้อารมณ์ เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากเกาหยางที่อยู่ด้านหลัง จึงค่อยๆ ย่อตัวลง

"วางปืนลง แล้วเอามือประสานท้ายทอย!"

เกาหยางตะโกนสั่ง สองเท้าขยับเล็กน้อยเตรียมจะเข้าไปปลดอาวุธเหลาโม่

"หัวหน้า ระวัง!"

"ปัง!"

[จบแล้ว]