บทที่ 730 กอบโกยผลประโยชน์มหาศาล

"หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นคะแนน" ผู้ฝึกตนที่มีรูปร่างหลังค่อมคนหนึ่งตะโกนเสียงต่ำ

"หนึ่งแสนสองหมื่น"

"หนึ่งแสนห้าหมื่น"

เมื่อการเสนอราคาเริ่มต้นขึ้น ตำหนักชั้นในก็เริ่มคึกคักขึ้นมา

โชคดีที่เหยียนเหอฮวนได้กางม่านพลังเก็บเสียงเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ต่อให้ภายในตำหนักจะอึกทึกครึกโครมเพียงใด ภายนอกก็ยังคงเงียบสงัด

มู่หยวนมองดูสถานการณ์อันเดือดพล่าน เขาก็หันหลังกลับไปยังห้องปรุงยาชั่วคราวที่เหยียนเหอฮวนเตรียมไว้ให้ หลับตาปรับลมหายใจ

การเร่งหลอมยาเม็ดเหล่านี้ทำให้เขาสูญเสียพลังงานไปไม่น้อย เขาต้องรีบฟื้นฟูพลังให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะได้หลอมยาเม็ดสำหรับการประมูลในคืนพรุ่งนี้ต่อไป

"เจ้ามาที่ตำหนักบำเพ็ญเพียรคู่ของเรา เพื่อสิ่งใดกันแน่" จู่ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลก็ดังขึ้น

เป็นเสี่ยวหนิงที่มายืนอยู่ข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ สายตาของนางจ้องมองเขาอย่างไม่กะพริบ

มู่หยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย "คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร"

"ทุกคนที่มาเยือนตำหนักบำเพ็ญเพียรคู่ของเรา ล้วนเป็นพวกมักมากในกาม แต่เจ้า ... กลับสามารถปฏิเสธศิษย์พี่ได้ ทั้งยังไม่ได้รับผลกระทบจากวิชามายาของนาง ... หรือว่าเจ้าจะไร้น้ำยากันแน่" เสี่ยวหนิงกวาดสายตาประเมินมู่หยวนอย่างละเอียด

มู่หยวนปรายตามองนางด้วยสายตาเรียบเฉย "ทำไมล่ะ เจ้าอยากจะลองดูหรือไม่"

เสี่ยวหนิงชะงักไป ใบหน้าของนางพลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที นางเบือนหน้าหนี "ข้า ... ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ... "

มู่หยวนส่ายหน้า "เรื่องความรักระหว่างหญิงชายเป็นเรื่องปกติธรรมดา การบำเพ็ญเพียรคู่ไม่ใช่เรื่องต้องห้าม แต่สำหรับผู้ฝึกตนแล้ว การบำเพ็ญเพียรคู่ในครั้งแรก ไม่ควรทำอย่างลวกๆ ต้องเตรียมการให้พร้อมสรรพ"

"อย่างนั้นหรือ ... ดูเหมือนว่าเจ้าจะแตกต่างจากพวกเขานะ ไม่ยอมถูกเบื้องล่างควบคุม" เสี่ยวหนิงพยักหน้าเบาๆ

มู่หยวนคร้านที่จะต่อล้อต่อเถียงกับนาง เขาลงมือสาละวนกับงานของตนเองต่อไป

"เจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่หรือ" เสี่ยวหนิงถามด้วยความอยากรู้

"ปั้นดิน" มู่หยวนตอบเสียงเรียบ

"นี่ก็เป็นขั้นตอนหนึ่งของการปรุงยาด้วยหรือ"

"ไม่ใช่ นี่คือขั้นตอนของการหล่อหลอมร่างกาย" มู่หยวนกล่าวอย่างสงบนิ่ง "ได้ยินมาว่าบนยอดเขาที่ห้ามีหยกเหมันต์หมื่นปีอยู่หนึ่งก้อน ของสิ่งนี้สามารถนำมาทำเป็นร่างกายเนื้อได้ ข้ามีสหายอยู่สองสามคน พวกเขาจำเป็นต้องใช้ร่างกายเนื้อเพื่อหล่อหลอมร่างกาย"

"เท่าที่ข้ารู้มา หยกเหมันต์หมื่นปีมีค่ามาก อย่างน้อยก็ต้องใช้แปดแสนคะแนนถึงจะแลกมาได้ เหตุใดเจ้าถึงไม่ใช้มันเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ร่างกายของตนเองล่ะ"

"ช่วยชีวิตคน ย่อมดีกว่าไม่ใช่หรือ" มู่หยวนกล่าวเสียงเรียบ

เมื่อเสี่ยวหนิงได้ยินดังนั้น นางก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

การสร้างร่างกายเนื้อให้แก่จิตวิญญาณเป็นงานที่ยิ่งใหญ่มาก ถึงแม้จะมีหยกเหมันต์หมื่นปีเป็นสื่อนำ แต่วัตถุดิบเสริมอื่นๆ ก็ล้วนเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง

คนแบบไหนกันแน่ ที่คู่ควรให้มู่หยวนทำถึงเพียงนี้

นางจ้องมองเสี้ยวหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของมู่หยวนอย่างเงียบๆ ดวงตาของนางทอประกายแสงออกมา

การประมูลกินเวลาเพียงหนึ่งชั่วยามก็จบลง

แขกหลายคนที่ประมูลยาเม็ดไม่ได้ต่างรู้สึกเสียดายและไม่ยินยอมพร้อมใจเป็นอย่างมาก

แต่โชคดีที่เหยียนเหอฮวนประกาศว่าพรุ่งนี้ยังมีอีกรอบ ถึงได้ทำให้ผู้คนสงบสติอารมณ์ลงได้

หลังจากส่งแขกกลับไปหมดแล้ว เหยียนเหอฮวนก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องปรุงยา

"ศิษย์น้องเล็ก ลองทายดูสิว่าการประมูลครั้งนี้ทำกำไรไปได้เท่าใด" นางแกว่งป้ายสะสมคะแนนในมือพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"สองล้านหรือ" มู่หยวนถามส่งๆ

"น้อยไปสิ ได้มาถึงสามล้านคะแนนเลยนะ" เหยียนเหอฮวนลดเสียงลงแล้วหัวเราะ

"อันใดนะ" มู่หยวนชะงักไป "มากขนาดนี้เชียวหรือ"

"ยาเม็ดระดับสวรรค์ขั้นสมบูรณ์แบบที่ราคาต่ำที่สุดยังขายได้ถึงสี่แสนคะแนน ส่วนยาเม็ดมารที่มีราคาสูงสุดก็ขายได้ถึงเจ็ดแสนคะแนน น่าเสียดายที่ยาเม็ดที่เจ้าให้มาน้อยเกินไป มิเช่นนั้นคืนนี้พวกเราคงได้กำไรมหาศาลไปแล้ว" เหยียนเหอฮวนมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า

เมื่อมู่หยวนได้ยินดังนั้น เขาก็ขมวดคิ้วแน่น

รู้อย่างนี้ว่ามันง่ายดายถึงเพียงนี้ เขาจะมัวไปจับตัวเหยียนเหอฮวนกับมาหงเป็นตัวประกันทำไมกัน ดูเหมือนจะได้ไม่คุ้มเสียแล้วสิ

"นี่ ข้าขอห้าแสน ส่วนที่เหลือเป็นของเจ้าทั้งหมด" เหยียนเหอฮวนหยิบป้ายคำสั่งออกมา เตรียมจะโอนคะแนนเข้าป้ายสะสมคะแนนของมู่หยวน

มู่หยวนส่ายหน้า "เจ้าเอาคะแนนไปให้เสี่ยวหนิงเถิด ข้าจะให้นางไปแลกของบางอย่าง"

"รีบร้อนขนาดนั้นเลยหรือ"

"เรื่องนี้ไม่อาจล่าช้าได้"

"ถ้าเช่นนั้นก็ได้" เหยียนเหอฮวนทำตามทันที

มู่หยวนกำลังจะลงมือทำงานต่อ จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้น

เขาเพิ่งจะเห็นว่า บรรดาศิษย์ของตำหนักบำเพ็ญเพียรคู่ต่างพากันเบียดเสียดเข้ามาด้านในจนหมด

สายตาของทุกคนเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นและแฝงไปด้วยความยำเกรงอยู่หลายส่วน

เขายิ้มบางๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่เตาปรุงยาที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะเทยาเม็ดที่อยู่ด้านในออกมา

ซ่า

ยาเม็ดระดับสวรรค์ขั้นสมบูรณ์แบบกว่าหนึ่งร้อยเม็ดกลิ้งตกลงมา เปล่งประกายเจิดจรัสจนทำให้ผู้คนตาลาย

"อันใดนะ เจ้า ... เจ้ายังมีอีกมากมายขนาดนี้เลยหรือ" เหยียนเหอฮวนถึงกับงุนงง

"ศิษย์พี่หญิงทุกท่านลำบากกันมากแล้ว ทำตามสัญญา คนละหนึ่งเม็ด ทุกคนได้รับส่วนแบ่งอย่างแน่นอน"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป สถานการณ์ก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที

"ศิษย์น้องมู่ ... ทุกคน ... ล้วนได้รับส่วนแบ่งอย่างนั้นหรือ"

"นี่ ... จะเป็นไปได้อย่างไร" เหล่าศิษย์ต่างตกตะลึงจนตาค้าง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง

พวกนางได้เห็นการประมูลด้วยตาตนเอง จึงรู้ดีถึงมูลค่าของยาเม็ดเหล่านี้

"ศิษย์น้องมู่ เจ้ามีของมากมายขนาดนี้ เหตุใดถึงไม่เอาออกไปขายให้หมดล่ะ ถึงตอนนั้นก็แค่แบ่งคะแนนให้พวกนังตัวดีเหล่านี้สักหน่อยก็พอแล้ว" เหยียนเหอฮวนลดเสียงลงแล้วกล่าวเสียงขรึม

ยาเม็ดระดับสวรรค์ขั้นสมบูรณ์แบบกว่าหนึ่งร้อยเม็ด หากขายออกไปให้หมด อย่างน้อยก็ต้องได้คะแนนมากกว่าสิบล้านคะแนน

นั่นจะสามารถนำไปแลกเปลี่ยนของวิเศษชั้นยอดได้มากน้อยเพียงใด

ทว่ามู่หยวนกลับส่ายหน้า เขาไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วยิ้มบางๆ "ศิษย์พี่หญิงเหยียน ดูเหมือนท่านจะไม่เข้าใจหลักการที่ว่าของหายากย่อมมีราคาแพงนะ หากข้าหยิบเอายาเม็ดระดับสวรรค์ขั้นสมบูรณ์แบบนับร้อยเม็ดออกมาในคราวเดียว ราคาประมูลก็ไม่มีทางสูงขนาดนั้นแน่ ยิ่งไปกว่านั้น จู่ๆ ก็มียาวิเศษหลุดออกไปมากมายขนาดนี้ ต่อให้เก็บความลับได้ดีเพียงใด ข่าวสารก็ต้องรั่วไหลออกไปอย่างแน่นอน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้แบ่งให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่าน ให้คนกันเองได้ประโยชน์ ย่อมดีกว่าปล่อยให้คนนอกได้ประโยชน์ไม่ใช่หรือ"

คนกันเองงั้นหรือ

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป ศิษย์หญิงหลายคนก็ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า

ตั้งแต่เข้าตำหนักบำเพ็ญเพียรคู่มา เคยมีผู้ใดเห็นพวกนางเป็นคนกันเองบ้าง

แม้แต่เหยียนเหอฮวนก็ยังนับว่าไม่ใช่

ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด ล้วนเป็นเพียงแค่เครื่องมือที่ถูกเรียกร้องตามใจชอบเท่านั้น

"ศิษย์น้อง ... " ศิษย์ที่อายุมากกว่าคนหนึ่งเดินเข้ามาจับมือของมู่หยวน นางกล่าวด้วยเสียงสะอื้น "เอาอย่างนี้ คืนนี้ให้ศิษย์พี่ปรนนิบัติเจ้าดีหรือไม่"

"อืม ... เรื่องนั้นคงไม่จำเป็นหรอก"

"ของแก่หง่อมอย่างเจ้า ศิษย์น้องจะไปถูกใจได้อย่างไร ศิษย์น้อง ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่" ศิษย์อีกคนก็รีบแทรกตัวเข้ามา

"ไสหัวไปเลย นังตัวดี ไม่หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้าง ศิษย์น้อง ข้าเพิ่งเรียนรู้วิชาบำเพ็ญเพียรคู่มาใหม่ รับรองว่าจะทำให้เจ้าสุขสมจนแทบจะขึ้นสวรรค์เลยล่ะ"

"เลิกแย่งกันได้แล้ว หากไม่ไหวก็เข้ามาพร้อมกันเลย"

ทุกคนยิ่งพูดก็ยิ่งไร้สาระ สถานการณ์เต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาว ช่างครึกครื้นยิ่งนัก

"พวกนังตัวดี พวกเจ้ายังอยากได้ยาเม็ดอยู่อีกหรือไม่ หากไม่อยากได้ ข้าจะเก็บไปให้หมดเลยนะ" เหยียนเหอฮวนทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงตวาดเสียงดังลั่น

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป ทุกคนถึงได้หยุดโวยวาย แล้วพากันไปแบ่งปันยาเม็ดระดับสวรรค์ขั้นสมบูรณ์แบบเหล่านั้นด้วยความดีอกดีใจ

รอจนทุกคนจากไป เสี่ยวหนิงก็รีบมุ่งหน้าไปแลกของทันที

เหยียนเหอฮวนเดินเข้ามา นางมองดูมู่หยวนที่ยังคงวุ่นวายอยู่พลางยกมุมปากขึ้น "เจ้าเด็กนี่ มีลูกไม้ในการซื้อใจคนเก่งกว่าข้าเสียอีกนะ"

"ไม่นับว่าเป็นการซื้อใจหรอก ก็แค่พึ่งพาอาศัยกันและกันเท่านั้น" มู่หยวนกล่าวเสียงเรียบ

"อย่างนั้นหรือ การประมูลในวันพรุ่งนี้ เจ้าตั้งใจจะนำยาเม็ดออกมากี่เม็ดล่ะ"

"สองร้อยเม็ด"

"สองร้อยหรือ" เหยียนเหอฮวนตกใจมาก นางลดเสียงลง "เมื่อครู่นี้เจ้าไม่ได้บอกหรือว่า หากเอาออกมามาก ข่าวสารจะรั่วไหลน่ะ"

"พรุ่งนี้ต้องมีคนมามากกว่าเดิมอย่างแน่นอน เมื่อพ้นวันพรุ่งนี้ไป ไม่ว่าอย่างไรข่าวสารก็ปิดบังเอาไว้ไม่ได้หรอก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้ฉวยโอกาสนี้กอบโกยผลประโยชน์เสียเลย ยิ่งไปกว่านั้น ... ข้ามีเวลาไม่มากแล้ว"

เมื่อเหยียนเหอฮวนได้ยินดังนั้น นางก็พยักหน้าเงียบๆ

หลังจากปรับลมหายใจจนเข้าที่แล้ว มู่หยวนก็เริ่มลงมือหลอมยาเม็ดต่อไป

ขุยเต้าจื่อถูกดึงตัวมาช่วยงาน

เวลาผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ภายในตำหนักบำเพ็ญเพียรคู่ก็กลับมาเต็มไปด้วยผู้ฝึกตนจากยอดเขาต่างๆ อีกครั้ง

ทว่าสิ่งที่ทำให้เหยียนเหอฮวนต้องใส่ใจก็คือ ในหมู่คนเหล่านั้น กลับมีตัวตนที่มีกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวอยู่หลายคน ...

[จบแล้ว]