ตอนที่ 1164 ความกังวลของมิโคโตะ

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 2 โฮซึกิ เก็นเงสึ: ไม่น่าเชื่อ! นี่เป็นเรื่องจริงอย่างงั้นเหรอ คุณหลี่ฟานมอบเนตรของเขาให้กับอุจิวะ อิซึมิ! ]

[ซึจิคาเงะ รุ่นที่ 3 โอโนกิ: น่าตกใจจริงๆ แต่หลี่ฟานมีร่างกายอมตะอยู่ ตามทฤษฎีแล้ว เขาสามารถมอบเนตรของเขาให้กับคนอื่นได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด! ]

[ไรคาเงะ รุ่นที่ 4 เอ: เนตรวงแหวนที่ไม่มีที่สิ้นสุด? นี่... มันเป็นสิ่งที่แย่มาก! ]

[ซามุย: ท่านไรคาเงะรุ่นที่สี่ โปรดอย่าพูดแบบนั้นเกี่ยวกับอาจารย์หลี่ฟานด้วยค่ะ! ]

[ไรคาเงะ รุ่นที่ 4 เอ: เอ่อ… ขอโทษ ฉันแค่ประหลาดใจกับเรื่องนี้มากเกินไปเท่านั้น ฉันสาบานได้ ฉันไม่ได้คิดอะไรที่ไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย! ]

[อุจิวะ โอบิโตะ: ร่างกายอมตะ… มันสามารถใช้แบบนี้ได้ด้วยงั้นเหรอ? ช่างเป็นเรื่องที่น่าตกใจมากจริงๆ ]

[อุจิวะ มาดาระ: ฉันคิดว่าตอนนี้ใครหลายๆ คนคงจะมองหลี่ฟานในทางที่ผิดอยู่ น่าสนใจจริงๆ หากมีใครที่หยิบตราลูกศิษย์ของเขาขึ้นมาในอนาคต และบังเอิญแสดงท่าทีอยากได้เนตรของเขา ฉันก็ไม่รู้ว่าหลี่ฟานจะยินดีรับคนๆ นั้นเป็นลูกศิษย์ของเขาหรือเปล่า? ]

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 4 คาราทาจิ ยางูระ: ด้วยพลังของคุณหลี่ฟาน มันคงเป็นเรื่องง่ายมากๆ ที่จะตรวจสอบว่ามีคนคิดร้ายต่อเขาหรือไม่ ดังนั้นหากเขาพบความโลภในคนที่เจอตราลูกศิษย์ มันก็อาจจะทำให้คุณหลี่ฟานเกิดการเปลี่ยนใจที่จะรับลูกศิษย์ ]

ณ เวลานี้ หมู่บ้านคิริงาคุเระ

“ฟุงาคุ คุณคิดว่ามันจะเป็นไปได้ไหม ที่คุณหลี่ฟานจะมอบเนตรของเขาให้กับอิซึมิ?”

มิโคโตะถอนสายตาออกจากรายการทองคำ และหันไปถามสามีของเธออย่างเคร่งขรึม

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“ตามทฤษฎีแล้ว การปลูกถ่ายเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของคนที่มีสายเลือดเดียวกัน จะทำให้สามารถเบิกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์ขึ้นมาได้”

“แต่นี่เป็นเพียงการเบิกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์เท่านั้น”

“สำหรับการที่จะสามารถสืบทอดวิชาเนตรจากเจ้าของเดิมได้หรือไม่ เรื่องนี้ฉันไม่แน่ใจกับมันจริงๆ”

“อย่างไรก็ตาม ความน่าจะเป็นนี้ก็ไม่ใช่ศูนย์”

“ด้วยความแข็งแกร่งของคุณหลี่ฟาน หากเขาเชี่ยวชาญวิชาเนตรทั้งหมดของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาที่เคยปรากฏล่ะก็…”

“มันก็มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งที่การปลูกถ่ายเนตรของเขา จะทำให้อิซึมิสามารถใช้งานวิชาเนตรทั้งหมดได้เหมือนกับเขา หรือแม้กระทั่งวิชานินจาที่เนตรนั้นๆ ครอบครอง”

ฟุงาคุทำการวิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะให้คำตอบออกมา

“ฉันเข้าใจแล้ว มันเป็นแบบนี้!”

พูดจบมิโคโตะก็ขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น

“ฟุงาคุ เราต้องพูดคุยกับคนในตระกูลอุจิวะให้ดี”

“อย่าให้คนในตระกูลพูดคุยถึงเรื่อง การขอให้คุณหลี่ฟานมอบเนตรให้กับพวกเขา”

“ไม่สิ ต้องบอกให้คนในตระกูลอย่าแม้แต่จะคิดเกี่ยวกับมัน!”

“ด้วยพลังของคุณหลี่ฟาน เขาจะต้องสามารถตรวจจับความโลภของคนอื่นๆ ได้อย่างง่ายดาย”

“ถ้าคนในตระกูลอุจิวะมีความคิดแบบนั้น และคุณหลี่ฟานสังเกตเห็นเข้าล่ะก็”

“ตระกูลอุจิวะก็คงจะประสบกับสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างยิ่ง!”

หลังจากได้ยินคำพูดของมิโคโตะ ฟุงาคุก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

เขาไม่ได้คิดถึงมันในตอนแรก แต่เมื่อได้รับการเตือนจากมิโคโตะ เขาก็รู้สึกว่าด้วยสถานการณ์ของตระกูลอุจิวะในปัจจุบัน มันก็อาจจะมีคนที่มีความคิดแบบนั้นอยู่จริงๆ

“เธอพูดถูกแล้ว มิโคโตะ”

“ไปกันเถอะ ฉันจะทำการจัดประชุมตระกูลขึ้นทันที!”

พูดจบฟุงาคุก็จับมือของมิโคโตะ และเดินไปที่ห้องประชุมของตระกูล

อีกด้านหนึ่ง คฤหาสน์ของหลี่ฟาน

“อิซึมิ เธอได้รับดวงตาของอาจารย์หลี่ฟานอย่างงั้นเหรอ?”

เทรุมิ เมย์วางมือทั้งสองลงบนไหล่ของอิซึมิ และเธอก็ไม่สามารถบอกได้ว่ามันเป็นความอิจฉาหรือความพัวพันกันแน่ที่อยู่ในสายตาของเธอ

ไม่เพียงแต่เทรุมิ เมย์เท่านั้น แต่ลูกศิษย์ทุกคนในคฤหาสน์ต่างก็จ้องมองไปที่อิซึมิอย่างใกล้ชิดด้วยเช่นกัน

ภายใต้แรงกดดันจากการจ้องมองของทุกคน อิซึมิก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูก

เมื่อหลี่ฟานเห็นสถานการณ์ของอิซึมิ เขาก็ส่ายหัวออกมาเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นมองรายการทองคำ

วินาทีต่อมา ข้อความที่เป็นของเขาก็ปรากฏขึ้นในพื้นที่ข้อความ!

…