ตอนที่ 1120 เรื่องเล่าจากบ้านเกิด

“ฉันจะต้องเอาชนะอิทาจิ และจะต้องพาเขากลับมาให้ได้!”

อิซึมิกำหมัดแน่น ดวงตาของเธอเผยให้เห็นถึงความตั้งใจอันแข็งแกร่ง

หลี่ฟานมองไปที่ใบหน้าของอิซึมิและอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“อาจารย์ มีอะไรงั้นเหรอคะ?” อิซึมิที่สังเกตเห็นสีหน้าของหลี่ฟานก็รีบถามออกมาทันที

“ไม่มีอะไรหรอก” หลี่ฟานโบกมือ

“ฉันแค่รู้สึกว่า… เธอมีความผูกพันกับอิทาจิมากจริงๆ”

“อาจารย์…” อิซึมิเม้มริมฝีปากของเธอ

“อาจารย์เกลียดอิทาจิอย่างงั้นเหรอคะ?”

หลี่ฟานยักไหล่และไม่รีบร้อนที่จะฝึกฝนอิซึมิ

จากนั้นเขาก็นำเก้าอี้สองตัวไว้ออกมาวางไว้ข้างๆ เขา และกวักมือเรียกให้อิซึมิมานั่ง

“ฉันจะเล่าอะไรเกี่ยวกับบ้านเกิดของฉันให้ฟัง”

หลี่ฟานกล่าวพร้อมกับมีร่องรอยแห่งความคิดถึงแวบเข้ามาในดวงตาของเขา

“บ้านเกิดของอาจารย์?”

อิซึมิเบิกตากว้างและมุ่งความสนใจไปที่เขาทันที

“บ้านเกิดของฉันเป็นสถานที่ที่ผู้คนมีความกตัญญูมาก”

“เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ฉันเองมีความเคารพในความกตัญญูอย่างสูงเช่นกัน”

“ไม่เพียงแต่การกตัญญูต่อพ่อแม่ หรือการกตัญญูต่ออาจารย์และเพื่อนๆ เท่านั้น แต่ฉันยังมีความกตัญญูต่อบ้านเกิดของฉันด้วย”

“แต่อุจิวะ อิทาจิ... เพื่อหมู่บ้าน เพื่ออุจิวะ ซาสึเกะ”

“เขาถึงกับมีความตั้งใจที่จะลงมือฆ่าเธอ มีความตั้งใจที่จะลงมือฆ่าญาตและครอบครัว หรือแม้แต่พ่อแม่ที่เลี้ยงดูและปฏิบัติต่อเขามาเป็นอย่างดี”

“สำหรับคนที่มีความคิดและความตั้งใจแบบนี้ แน่นอนว่าฉันจะต้องไม่ชอบเขาอยู่แล้ว”

“ดังนั้นฉันจึงอยากรู้ว่าทำไม เธอถึงยังคิดที่จะพาเขากลับไปยังตระกูลอุจิวะ หลังจากที่เขาทำอะไรแบบนั้นลงไป?”

พูดจบ หลี่ฟานก็หันความสนใจไปที่อิซึมิ

เขาอยากจะเข้าใจว่าอุจิวะ อิทาจิมีเสน่ห์แบบไหน ที่สามารถทำให้คนในตระกูลอุจิวะหลายๆ คน รวมถึงอิซึมิ ยังมีความเห็นใจเขาอยู่

“แต่... แต่อิทาจิก็มีเหตุผลของตัวเอง” อิซึมิเม้มริมฝีปากแล้วพูด

“มีเหตุผลของตัวเอง?” หลี่ฟานส่ายหัว

“สุดท้ายแล้วมันก็เป็นเพราะน้ำหนักในใจของเขาที่มีให้กับหมู่บ้านนั้น มันมีมากกว่าเธอและครอบครัวของเขา”

“ต้องบอกว่าเจตจำนงแห่งไฟที่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นพร่ำสอนนั้น เป็นการล้างสมองอย่างแท้จริง”

“มันสามารถทำให้เด็กผู้ชายคนหนึ่ง ลงมือฆ่าครอบครัวและคนรักของเขาเพื่อหมู่บ้านได้”

“พูดถึงเรื่องนั้น อิซึมิ เธอคิดว่าเจตจำนงแห่งไฟของโฮคาเงะรุ่นที่สามนั้นถูกต้องหรือเปล่า?”

อิซึมิรีบส่ายหัวทันที “ไม่อย่างแน่นอนค่ะ!”

“ในกรณีนี้ เธอคิดยังไงกับอิทาจิที่ทำตามเจตจำนงแห่งไฟของโฮคาเงะรุ่นที่สาม?”

หลี่ฟานถาม

คราวนี้อิซึมิเงียบไป

“ฉันเข้าใจว่าเธอชอบอิทาจิมาก แต่อิซึมิ มันถึงเวลาที่เธอจะต้องคิดถึงความสำคัญในหัวใจของเขาที่มีต่อเธอได้แล้ว”

“บางครั้ง เธอก็ต้องดูแลและเข้าใจตัวเองให้มากขึ้น”

หลี่ฟานตบไหล่ของอิซึมิและหยุดพูดไป เขาตั้งใจที่จะให้อิซึมิตัดสินใจด้วยตัวเอง

“ฉันมีความสำคัญในใจของอิทาจิหรือเปล่า?”

อิซึมิเม้มริมฝีปากและตกอยู่ในความงุนงงครู่หนึ่ง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อเห็นว่าอิซึมิยังมีดวงตาที่งุนงงอยู่ หลี่ฟานก็พยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน

“เธอยังมีเวลาสองปีในการคิดอย่างช้าๆ”

“อย่าเพิ่งวิตกกังวลมากเกินไป ระวังหัวของเธอจะระเบิด”

“เอาล่ะ พวกเรามาเริ่มการฝึกอย่างเป็นทางการกันเถอะ”

…