ตอนที่ 1088 พากันไปที่โคโนฮะ

“หืม? อาจารย์หลี่ฟานจะไปที่หมู่บ้านโคโนฮะทำไม?”

“เป็นไปได้ไหมว่า… อาจารย์จะไปสร้างปัญหาให้กับหมู่บ้านโคโนฮะด้วยตัวเอง?”

คุชินะลูบคางและมีดวงตาที่เป็นประกาย

ด้านข้าง มินาโตะเหลือบมองภรรยาของเขาด้วยความละอายใจ

เขารู้สึกได้ว่าคุชินะมีความต้องการให้หลี่ฟานมีปัญหากับโคโนฮะอย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าโคโนฮะจะเคยเป็นหมู่บ้านของเขามาก่อน แต่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้มีความรักต่อโคโนฮะมากนักอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เขาคิดถึงก็คือคนไม่กี่คน

“การที่อาจารย์หลี่ฟานไปที่โคโนฮะ มันก็อาจจะเป็นเพราะมีคนค้นพบตราลูกศิษย์ก็ได้”

“อย่างไรก็ตาม ฉันไม่สามารถนึกถึงใครในโคโนฮะที่อาจารย์หลี่ฟานชื่นชอบได้เลย?”

ในเวลานี้ ปากุระพูดขึ้นอย่างเงียบๆ

ในฐานะลูกศิษย์คนแรกที่ติดตามหลี่ฟาน มันจึงอาจกล่าวได้ว่าเธอเป็นคนที่รู้จักหลี่ฟานดีที่สุด

“ตราลูกศิษย์? อาจารย์หลี่ฟานคงไม่รับคนน่ารำคาญเป็นลูกศิษย์ของเขาใช่ไหม?”

“นี่ มินาโตะ นารูโตะ พวกเราไปเที่ยวที่โคโนฮะกันไหม?”

“ยังไงพวกเราก็จะออกไปเที่ยวกันอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นทำไมไม่เริ่มที่โคโนฮะกันก่อนล่ะ?”

คุชินะกำหมัดแน่นและมีความรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ

“โคโนฮะ… พ่อครับ แม่ครับ ผมขอไปกินราเม็งที่ร้านอิจิราคุได้ไหม?”

หลังจากลังเลเล็กน้อย นารูโตะก็ถามสิ่งนี้กับพ่อแม่ของเขา

“แน่นอน ยังไงคุณเทอุจิก็เป็นผู้มีพระคุณของพวกเรานี่น่า”

มินาโตะพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

หลังจากที่ได้พูดคุยกับนารูโตะ เขาก็รู้แล้วว่าทั้งเทอุจิและลูกสาวของเขาอายาเมะ ได้ดูแลลูกชายของเขามาหลายปี

ดังนั้นมินาโตะจึงอยากจะไปแสดงความขอบคุณให้กับพวกเขา

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ”

หลังจากที่คุชินะพูดจบ เธอก็จับมือของนารูโตะและมินาโตะเดินไปที่วงเวทย์เทเลพอร์ตที่อยู่ในคฤหาสน์ทันที

ในไม่ช้า ทั้งสามก็กลายเป็นแสงและหายตัวไปต่อหน้าลูกศิษย์คนอื่นๆ

“อิจิราคุ ราเม็ง… อาจารย์เคยบอกว่าราเม็งร้านนี้อร่อยดี”

“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะไปที่โคโนฮะด้วยเหมือนกัน”

อุซึมากิ คารินใช้มือขยับแว่นตาของเธอ ก่อนจะเดินไปที่วงเวทย์เทเลพอร์ต

ลูกศิษย์คนอื่นๆ ที่เหลืออยู่มองหน้ากัน และอดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญให้กับโคโนฮะอยู่ในใจ

เป็นไปได้มากว่าชาวบ้านในโคโนฮะจะต้องหวาดกลัวอย่างแน่นอน เมื่อพวกเขาได้พบกับครอบครัวของมินาโตะ และคารินซึ่งครั้งหนึ่งเคยช่วยคุชินะต่อสู้กับโคโนฮะ

“น่าสนใจมาก ถ้าอย่างนั้นฉันเองก็จะไปด้วย”

ทันใดนั้นมุมปากของปากุระก็ยกขึ้น ก่อนที่ร่างของเธอจะหายตามคารินไป

ยูกิโตะ ซามุย เทรุมิ เมย์ และคนอื่นๆ ต่างก็พูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

ถึงแม้ว่าพวกเธอจะต้องการตามไปที่โคโนฮะด้วยก็ตาม แต่เมื่อพิจารณาว่าพวกเธอต่างก็เป็นตัวแทนของหมู่บ้านและแคว้นที่อยู่เบื้องหลัง

การไปที่โคโนฮะอย่างหุนหันพลันแล่นก็อาจจะทำให้เกิดปัญหาทางการทูต ดังนั้นพวกเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้

ถึงแม้ว่าตอนนี้พวกเธอจะไม่ได้สนใจความรู้สึกของโคโนฮะมากนักก็ตาม แต่มันก็มีบางสิ่งบางอย่างที่พวกเธอต้องคำนึงอยู่ด้วย

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ฉันคงต้องขอตัวกลับไปก่อน เมื่ออาจารย์หลี่ฟานกลับมาแล้ว รบกวนทุกคนลาอาจารย์แทนฉันทีนะ”

โคนันพยักหน้าให้กับลูกศิษย์คนอื่นๆ และวางแผนที่จะกลับไปยังหมู่บ้านอาเมะของเธอ

“เดี๋ยวก่อน โคนัน เธอจะไม่ไปที่โคโนฮะงั้นเหรอ?” ยูกิโตะถามด้วยความสงสัย

“ฉันยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ต้องทำ ดังนั้นฉันจะไม่ไปที่โคโนฮะ”

โคนันส่ายหัวและเปิดใช้งานวงเวทย์เทเลพอร์ตโดยตรง เพื่อกลับไปยังหมู่บ้านอาเมะงาคุเระ

ตอนนี้โคนันยังไม่อยากเจอจิไรยะ ไม่เช่นนั้นเธออาจจะต้องเผชิญกับคำถามมากมายที่เธอไม่ต้องการตอบ

หมู่บ้านโคโนฮะ จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนถนนที่พลุกพล่าน

ทุกคนที่อยู่โดยรอบต่างหันไปมองทันที และหลังจากได้เห็นว่าคนที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นคือใคร พวกเขาก็พากันแสดงสีหน้าหวาดกลัวอย่างยิ่งออกมา

…