บทที่ 21 กวาดล้างสัตว์อสูรนอกเมือง!

ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะวางแผนอย่างลับๆ

ส่วนหยินเช่อยังคงศึกษาเรื่องราวภายในหน่วยปฏิบัติการอยู่ที่นี่ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องดูเลย หากไม่สามารถปราบสัตว์อสูรได้ พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใช้มือทั้งสองข้างหนุนศีรษะพลางทอดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

ฉินพั่วจวินเองก็กังวลเกี่ยวกับความคืบหน้าทางฝั่งนี้ โดยเฉพาะลู่เจียงเหอที่ในตอนนั้นจ้องจะลงโทษหยินเช่อ ดังนั้นเขาจึงต้องรีบลงมือจัดการด้วยการส่งคนไปแต่งตั้งตำแหน่ง

ณ กองบัญชาการสาขาเขตบูรพา หัวหน้าหน่วยชายท่าทางกระฉับกระเฉงเดินตรงเข้ามา ภารกิจของเขาชัดเจนมาก นั่นคือการมาพบหยินเช่อ

"หยินเช่ออยู่ที่ไหน?" เขาขยับหมวกเล็กน้อย ใครก็ตามที่เห็นเขาต่างพากันเข้ามาทักทาย เพราะเขาคือหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ซึ่งถือว่าเป็นบุคคลที่มีระดับไม่ธรรมดา

"สมาชิกใหม่อยู่ที่ห้อง 202 ครับ"

เขาพยักหน้าแล้วเดินตรงไปยังห้อง 202 เมื่อเห็นว่าประตูเปิดอยู่ หยินเช่อที่เห็นคนเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

"นายคือหยินเช่อใช่ไหม?"

หยินเช่อตอบรับ "ใช่ครับ ผมเอง"

"นี่คือหนังสือแต่งตั้งของนาย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายถูกบรรจุเข้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษเซียวหลางอย่างเป็นทางการ ฉันคือหัวหน้าของนาย"

"สวัสดีครับหัวหน้า!" หยินเช่อตอบรับเสียงดังฟังชัด

หัวหน้าหน่วยแสดงสีหน้าพอใจ "การเข้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษเซียวหลางต้องออกไปทำภารกิจที่เสี่ยงอันตราย ความลำบากนั้นเป็นเรื่องแน่นอน นายไหวไหม?"

"หัวหน้าครับ ผมไม่กลัวความลำบาก ผมจะทำทุกภารกิจให้สำเร็จ แม่ทัพฉินเลือกผม ท่านให้โอกาสผม ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังครับ" หยินเช่อเอ่ยความในใจออกมา เขาคือคนเดียวที่เห็นค่าในตัวเขา เมื่ออีกฝ่ายให้โอกาส เขาก็พร้อมจะมอบผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมายกลับไปให้!

แววตาของเขาแน่วแน่และเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่

หัวหน้าหน่วยย่อมเชื่อมั่น เพราะนั่นคือคนที่ฉินพั่วจวินฝากฝังมาให้เขาด้วยตัวเอง และเขาก็คือคนสนิทของแม่ทัพฉิน

"ดีมาก แม่ทัพฉินมองคนไม่ผิดจริงๆ" เขาปรายตามองนาฬิกา "นายต้องไปทำภารกิจแรกเดี๋ยวนี้ นั่นคือการกวาดล้างฝูงสัตว์อสูรบริเวณชานเมือง พวกมันเป็นสัตว์อสูรระดับ 3 ทั้งหมด ภารกิจแรกก็มีความเข้มข้นสูงมาก ถ้านายไม่ไหวจะรอก่อนก็ได้ แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อนว่า ภารกิจต่อๆ ไปก็จะเป็นแบบนี้ หรืออาจจะน่ากลัวยิ่งกว่านี้ นายลองคิดดูให้ดี"

ครั้งนี้เป็นฝูงสัตว์อสูรระดับ 3 ที่รวมกลุ่มกันทำให้พละกำลังเพิ่มขึ้นทวีคูณ แม้เขาจะได้สัตว์ขี่ระดับ 5 มาครอบครอง แต่ก็ยังไม่แน่ชัดว่าเขาจะสามารถรับมือกับฝูงสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้หรือไม่ หัวหน้าหน่วยจึงแอบมีความกังวลอยู่บ้าง

"รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ!" หยินเช่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงเปี่ยมพลัง

"เข้าประจำการ!" หัวหน้าหน่วยออกคำสั่งแรก

หยินเช่อปฏิบัติตามคำสั่ง และได้พบกับสมาชิกในหน่วยปฏิบัติการพิเศษเซียวหลาง

พวกเขามองสำรวจหยินเช่อพลางนึกในใจว่า เด็กใหม่วันแรกคงได้ร้องไห้โฮแน่ มาดูกันว่าจะทนได้สักกี่วัน

"เด็กใหม่วันแรกก็ต้องทำภารกิจหนักขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าส่งไปตายหรอกเหรอ"

"เขาจะไปตายคนเดียวก็ได้ แต่อย่าลากพวกเราไปตายด้วยล่ะ"

"แบบนี้เสียงานเสียการหมด เขามีพละกำลังถึงขั้นนั้นจริงหรือเปล่า?"

พวกเขาเริ่มตั้งข้อสงสัย เพราะในวันที่พวกเขามาวันแรก ไม่มีใครต้องทำภารกิจหนักขนาดนี้ วันแรกก็แค่ทำงานจิปาถะ ทำความสะอาด ฝึกซ้อมทักษะเล็กน้อย หรือไม่ก็แค่เป็นกองหนุนสนับสนุน

ทว่าครั้งนี้ หยินเช่อกลับถูกจัดวางในตำแหน่งจู่โจมหลักโดยตรง

"อะไรนะ? จู่โจมหลัก?" เพื่อนร่วมทีมหัวเราะเยาะ "เขาจะไหวจริงๆ เหรอ?"

"ไม่เขามีของดีติดตัว ก็คงเป็นแค่เหยื่ออสูรเท่านั้นแหละ"

ฝูงสัตว์อสูรนอกเมืองดุร้ายแค่ไหน พวกเขารู้ดีที่สุด

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หยินเช่อคือเพื่อนร่วมทีมของพวกนาย พวกนายต้องร่วมมือกันสร้างความคุ้นเคย เพื่อปราบสัตว์อสูรไปด้วยกัน!" หัวหน้าหน่วยเริ่มแนะนำสมาชิก

"คนนี้คือมือจู่โจมหลักที่เก่งที่สุด"

"ส่วนคนนี้คือกองหนุนที่เก่งที่สุด"

ที่เหลือคือสมาชิกทั่วไปที่มีสถานะธรรมดา

หยินเช่อจ้องมองพวกเขา คนเหล่านี้มีผู้แข็งแกร่งรวมอยู่ด้วย ซึ่งถือเป็นบุคคลที่เขาควรจะเรียนรู้

"หัวหน้าครับ ให้เด็กใหม่มาเป็นมือจู่โจมหลัก เกรงว่าคุณสมบัติจะยังไม่พอนะครับ อย่าให้ถึงเวลาที่พวกเราต้องไปช่วยชีวิตเขาเลย"

"อยู่กันไปนานๆ เดี๋ยวก็รู้เอง!" หัวหน้าหน่วยพูดจบก็ปลีกตัวไปจัดการงานอื่น

มือจู่โจมหลักไม่ยอมรับและไม่เชื่อว่าหยินเช่อจะทำภารกิจสำเร็จ

ไม่ใช่แค่เขา แต่สมาชิกทุกคนต่างก็ไม่เชื่อ!

"สวัสดีครับทุกคน ผมหยินเช่อ" หยินเช่อไม่ได้พูดอะไรมาก แต่รีบปรับตัวเข้ากับทีมทันที เพราะพวกเขาต้องออกเดินทางกันแล้ว

นั่นทำให้มือจู่โจมหลักประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเด็กใหม่ส่วนใหญ่มักจะขอร้องให้ช่วยดูแล แต่เขากลับแนะนำเพียงแค่ชื่อเท่านั้น

ณ บริเวณชานเมือง ทุกคนเริ่มเตรียมพร้อม

พื้นที่ต่างๆ ถูกแบ่งไว้เรียบร้อยแล้ว หยินเช่อได้รับมอบหมายให้ดูแลพื้นที่ในตำแหน่งจู่โจมหลักที่เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญซึ่งยากต่อการบุกแต่ก็ยากต่อการรักษา หากพูดให้ดูดีคือการปกป้องเขา แต่ความจริงคือไม่มีใครเห็นค่าในพละกำลังของเขา จึงส่งเขาไปอยู่ในจุดที่ดูเหมือนจะง่ายที่สุด

ทว่าสัตว์อสูรไม่ได้ควบคุมง่ายขนาดนั้น ฝูงสัตว์อสูรปรากฏราชาออกมาตัวหนึ่งอย่างรวดเร็ว มันบุกเข้าหาพื้นที่ที่หยินเช่อดูแลอยู่ นั่นคือสิงโตศักดิ์สิทธิ์เพลิงน้ำแข็ง

มันคำรามก้อง ตะปบกรงเล็บศักดิ์สิทธิ์เพลิงน้ำแข็งลงกับพื้น กลิ่นอายความเย็นเยียบทำให้รอบบริเวณกลายเป็นน้ำแข็งทันที หยินเช่อโคจรฝ่ามืออัคคีฟาดทำลายประติมากรรมน้ำแข็งจนแตกละเอียด ยอดฝีมือปะทะกัน สิงโตศักดิ์สิทธิ์เพลิงน้ำแข็งถูกทำลายกระบวนท่าลง มันจึงใช้แรงพุ่งชนขั้นสูงสุดแต่หยินเช่อก็สามารถตั้งรับไว้ได้

สิงโตศักดิ์สิทธิ์เพลิงน้ำแข็งแผดเสียงร้องคำรามประดุจโล่ป้องกัน คลื่นเสียงมหาศาลทำให้หยินเช่อราวกับถูกกระแทก เขาใช้การจำแลงกายลดทอนพละกำลังของสิงโตศักดิ์สิทธิ์ลง จากนั้นเมื่อหาจังหวะได้ หยินเช่อก็ลงมือเพียงไม่กี่กระบวนท่า สิงโตศักดิ์สิทธิ์เพลิงน้ำแข็งก็ถูกสยบลง

[ตรวจพบเป้าหมายที่สามารถผูกมัดได้: สิงโตศักดิ์สิทธิ์เพลิงน้ำแข็ง (ตายแล้ว) ต้องการผูกมัดหรือไม่?]

"ผูกมัด!"

[ผูกมัดสำเร็จ! ผู้ใช้ได้รับสัตว์อสูร: สิงโตศักดิ์สิทธิ์เพลิงน้ำแข็ง (ระดับ 3)]

[แชร์ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น... เร่งการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ... ความคืบหน้าในการซ่อมแซมแก่นยุทธ์: 85%...]

[ได้รับความสามารถพิเศษ: พลังสายน้ำแข็ง, ทุ่งหิมะเยือกแข็ง, โล่เกล็ดหิมะ, พลังสายอัคคี, เปลวไฟจู่โจม, ประสานเพลิงน้ำแข็ง]

หยินเช่อแสดงสีหน้าประหลาดใจและยินดี นี่คือการข่มด้วยธาตุคู่! หากต่อสู้ในทุ่งหิมะเยือกแข็ง พละกำลังย่อมเพิ่มขึ้นได้ถึงเจ็ดสิบหรือแปดสิบเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน

เพื่อนร่วมทีมสังเกตเห็นทางด้านนี้ เดิมทีพวกเขานึกว่าหยินเช่อจะรับมือไม่ไหว ในขณะที่พวกเขากำลังจะยื่นมือเข้าไปช่วย กลับถูกไอเย็นอันทรงพลังของสิงโตศักดิ์สิทธิ์เพลิงน้ำแข็งกระแทกเข้าใส่ แต่หยินเช่อกลับทำสำเร็จจริงๆ!

"เขาเอาชนะ สิงโตศักดิ์สิทธิ์เพลิงน้ำแข็งได้จริงๆ เหรอ"

"ฉันนึกว่าเขามาส่งตายเสียอีก ดูจากตอนนี้แล้ว พละกำลังของเขาไม่ธรรมดาเลย แข็งแกร่งจนน่ากลัวจริงๆ"

"หัวหน้าหน่วยมองคนไม่ผิดจริงๆ เป็นพวกเราเองที่ประเมินพละกำลังของหยินเช่อต่ำไป"

ฝูงสัตว์อสูรยังคงบุกโจมตีอย่างต่อเนื่องระลอกแล้วระลอกเล่า พวกมันคล้ายกับจะพยายามฝ่าแนวป้องกันนี้ไปให้ได้ หากแนวป้องกันแตกพ่าย การกลับไปย่อมไม่ใช่แค่การโดนดุด่า แต่จะถูกลงโทษอย่างหนักทันที หากฝูงสัตว์อสูรหลุดเข้าไปในเมือง เมืองจะตกอยู่ในสภาวะเป็นอัมพาต ดังนั้นพวกเขาจึงต้องปักหลักอยู่ที่นี่ จะจากไปไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ต้องรักษาที่นี่ไว้ให้ได้

เพื่อนร่วมทีมแทบจะสบถออกมา "วันนี้ทำไมฝูงอสูรถึงเยอะขนาดนี้"

สัตว์อสูรเหล่านี้มากันเป็นฝูง เมื่อพวกมันรวมพลังกัน พละกำลังก็ยากจะกวาดล้างให้สิ้นซาก

(จบบท)