ตอนที่ 1028 ความอึดอัดของเทรุมิ เมย์

“ความสามารถของกาอาระจัดอยู่ในพลังของสแตนด์”

“สำหรับความสามารถของมัน เธอสามารถเห็นมันได้เมื่อถึงเวลาการท้าทายของอาการะ”

“แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เมย์ เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกไม่มั่นใจในความสามารถของตัวเองเลย”

“ด้วยความสามารถของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะแพ้ในการแข่งขันด้านเวลากับสแตนด์ของกาอาระก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็นเรื่องยากที่ใครจะสามารถเอาชนะเธอได้”

หลี่ฟานตบไหล่ของเทรุมิ เมย์แล้วยิ้ม

แม้ว่าคิง คริมสันจะสามารถลดเวลาได้ แต่ทั้งกาอาระและคิง คริมสันก็ไม่สามารถโจมตีศัตรูได้เมื่อเวลาถูกลบ

และแม้ว่าการหยุดเวลาของ ‘มาคาฮาโดมะ’ จะยังด้อยกว่าความสามารถด้านการลบเวลาของคิง คริมสันในแง่ของข้อกำหนดก็ตาม

แต่ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองของเทรุมิ เมย์ หลี่ฟานก็รู้สึกว่ามันคงเป็นเรื่องยากมากที่ใครจะสามารถโจมตีเธอได้

นอกจากนี้หลี่ฟานยังรู้สึกว่า หากมีใครต้องการใช้ความสามารถที่เกี่ยวข้องทางด้านเวลากับเธอ

เทรุมิ เมย์ซึ่งมีความเข้าใจในเรื่องพลังของกาลเวลาอยู่บ้างแล้ว ก็สามารถรับรู้มันได้ทันที เพื่อที่เธอจะได้ไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ใช้ความสามารถนี้

หากความแข็งแกร่งแตกต่างกันมากเกินไป ถึงแม้ว่ากาอาระจะมีพลังของคิง คริมสันก็ตาม แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ยังยากที่จะส่งผลต่อผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงอย่างเทรุมิ เมย์

“อาจารย์หลี่ฟาน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นอย่างที่คุณพูด แต่คุณจะช่วยเปิดเผยหน่อยไม่ได้เหรอ?”

เทรุมิ เมย์บ่นแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อไป และติดตามการจ้องมองของหลี่ฟานไปที่รายการทองคำแทน

“หืม? การต่อสู้จบลงแล้วงั้นเหรอ?”

“ตามที่คาดไว้ ท่านมิซึคาเงะรุ่นที่สี่ ชัยชนะเป็นของหมู่บ้านคิริงาคุเระ!”

ขณะนี้ในรายการทองคำ การต่อสู้ได้สิ้นสุดลงแล้ว!

— พลังสถิตร่างห้าหาง ฮาน VS มิซึคาเงะ รุ่นที่ 4 คาราทาจิ ยางูระ —

— ผู้ชนะ มิซึคาเงะ รุ่นที่ 4 คาราทาจิ ยางูระ! —

ในเวลาเดียวกันกับที่ข้อความสีทองปรากฏขึ้น ยางูระและฮานที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็กลายเป็นแสงสีทอง และสลายหายไปจากสนามประลองของรายการทองคำในเวลาเดียวกัน

“การต่อสู้จบลงแล้ว”

“กาอาระ ถึงตาของนายแล้ว”

“แต่ก่อนที่นายจะไป คิดให้รอบคอบว่านายจะสามารถใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่า คนอื่นไม่รู้ว่านายมีพลังความสามารถแบบไหนให้ดี”

“อย่าทำให้ฉันผิดหวังในฐานะอาจารย์” หลี่ฟานตบไหล่กาอาระแล้วหัวเราะเบาๆ

“ครับ อาจารย์!” ใบหน้าของกาอาระดูจริงจังและพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

ขณะเดียวกัน พื้นที่ข้อความของรายการทองคำ

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 2 โฮซึกิ เก็นเงสึ: ตามที่คาดไว้ สมกับที่เป็นมิซึคาเงะรุ่นที่สี่ของหมู่บ้านคิริงาคุเระของเรา ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้นายจะถูกควบคุมโดยตระกูลอุจิวะก็ตาม แต่การต่อสู้ในครั้งนี้ก็ทำให้ฉันเข้าใจในความแข็งแกร่งของนายแล้ว

นายมีพลังที่สามารถแบกรับชื่อของมิซึคาเงะได้ รักษาผลงานที่ดีเอาไว้ ฉันหวังว่านายจะได้รับเกียรติจากหมู่บ้านคิริงาคุเระมากขึ้น ]

เก็นเงสึพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ในการต่อสู้ครั้งนี้ ฮานทำให้ยางูระแสดงพลังของเขาออกมาอย่างเต็มที่ และทำให้เก็นเงสึเข้าใจถึงความแข็งแกร่งของเขาได้

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เก็นเงสึไม่ได้มองโลกในแง่ดีนักเกี่ยวกับยางูระ ที่จะสามารถรักษาอันดับของเขาเอาไว้ได้

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังหวังว่ายางูระจะสามารถอยู่ในอันดับที่ 10 เอาไว้ได้นานกว่านี้

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 4 คาราทาจิ ยางูระ: โปรดวางใจเถอะครับ ท่านมิซึคาเงะรุ่นที่สอง ผมจะตั้งใจต่อสู้อย่างแน่นอนและจะไม่ยอมให้ใครมารับอันดับของผมไปได้ง่ายๆ ]

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 2 โฮซึกิ เก็นเงสึ: ดีมาก! นายจำเป็นต้องมีแรงผลักดันแบบนี้ ในฐานะคนรุ่นก่อน ฉันมองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับนายมาก ฮ่าฮ่าฮ่า ]

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 5 เทรุมิ เมย์: อ่า... นี่... ]

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 2 โฮซึกิ เก็นเงสึ: หืม? มิซึคาเงะรุ่นที่ห้า เธอมีอะไรจะพูดงั้นเหรอ? ]

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 4 คาราทาจิ ยางูร: มิซึคาเงะรุ่นที่ห้า คุณไม่คิดว่าผมจะสามารถทำอย่างที่พูดได้อย่างงั้นเหรอ? ถึงแม้ว่าพลังของคุณจะแข็งแกร่งมาก แต่ครั้งหนึ่งผมเองก็เคยถูกเรียกว่ามึซึคาเงะเหมือนกัน! ]

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 5 เทรุมิ เมย์: อ่า… ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่… เฮ้อ... ช่างเถอะ ]

[โฮคาเงะ รุ่นที่ 5 จิไรยะ: ทำไมฉันรู้สึกว่า... มันมีบางอย่างอยู่ในคำพูดของมิซึคาเงะรุ่นที่ห้า? ]

[โอโรจิมารุ: ฮ่าฮ่าฮ่า จิไรยะ ฉันไม่นึกเลยว่าคำพูดแบบนี้จะออกจากปากของนาย? อย่าบอกนะว่าหลังจากกลายเป็นโฮคาเงะแล้ว สมองของนายก็ฉลาดขึ้นด้วย? ]

[อุจิวะ มาดาระ: ฮึ่ม! อยากจะชนะต่อไปด้วยความแข็งแกร่งเพียงเล็กน้อยแบบนั้น มิซึคาเงะรุ่นที่สี่ นายจะถูกไล่ออกจากอันดับที่ 10 ไม่ช้าก็เร็ว เพราะงั้นทำไมนายถึงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ตั้งแต่เนิ่นๆ ล่ะ? ]

[โฮคาเงะ รุ่นที่ 1 เซนจู ฮาชิรามะ: มาดาระ นายจะพูดแบบนั้นไม่ได้นะ มิซึคาเงะรุ่นที่สี่ชนะได้ด้วยความสามารถของตัวเอง ซึ่งมันก็หมายความว่าเขามีความแข็งแกร่งมาก

ยิ่งไปกว่านั้น จุดประสงค์ของการต่อสู้ในสนามประลองของรายการทองคำ มันก็ไม่ใช้การแสดงความสามารถของเราออกมาสักหน่อย! ]

[อุซึมากิ มิโตะ: เอาล่ะทั้งสองคน หยุดเถียงกันได้แล้ว! ]

[อุจิวะ มาดาระ: ฮึ่ม! เธอไม่ต้องมาพูดถึงฉันหรอก อุซึมากิ มิโตะ เธอควรตั้งใจต่อสู้และพยายามรักษารางวัลของตัวเองเอาไว้ดีกว่า! ]

อิวะงาคุเระ อาคารซึจิคาเงะ

พร้อมกับแสงสีทองที่ส่องประกาย ร่างของฮานก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องทันที

“เฮ้ ฮาน นายโอเคไหม?” โรชิเข้าไปประคองฮานที่ล้มลงกับพื้นและพูดอย่างกังวลใจ

“แค่ก… แค่ก!”

“ไม่... ไม่เป็นไร ฉันทนได้!”

ฮานไอออกมาสองครั้ง ก่อนจะหันไปพูดกับโรชิ

“ให้ตายสิ! ฉันไม่ได้ติดสิบอันดับแรกและไม่ได้รับการฟื้นฟูด้วยซ้ำ!”

“ด้วยอาการบาดเจ็บในตอนนี้ ดูเหมือนว่าฉันจะไม่สามารถทำการท้าทายรายการทองคำต่อไปได้สักพัก”

“มันขึ้นอยู่กับนายแล้ว โรชิ!”

…