ตอนที่ 1012 การท้าทายที่เงียบงัน

เมื่อข้อความของมาดาระปรากฏขึ้น คนที่อยู่ในรายการ ‘พลังสถิตร่าง’ ก็อดไม่ได้ที่จะเงียบ

ล้อเล่นน่า? เวลาในการท้าทายครั้งนี้มีเวลาถึง 10 วัน

ในเวลานี้ ถึงแม้ว่าจะมีใครชนะในการท้าทายครั้งแรก แต่ข้อมูลความสามารถของเขาก็จะรั่วไหลออกมา

ในเวลานั้น หากมีพลังสถิตร่างคนอื่นๆ เข้ามาท้าทายต่อ เขาก็จะเสียเปรียบในการต่อสู้อย่างชิ้นเชิง

นินจาส่วนใหญ่เป็นคนที่ทำการต่อสู้อย่างใจเย็น แม้แต่พลังสถิตร่างห้าหาง ฮานที่เป็นคนอารมณ์ร้อน ก็ยังตกอยู่ในความเงียบในเวลานี้

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่มีความมั่นใจที่จะเอาชนะคนที่อยู่ใน 10 อันดับแรก แต่พวกเขากังวลว่าพลังของพวกเขาจะถูกเปิดเผย และปล่อยให้พลังสถิตร่างคนอื่นๆ มาเอาเปรียบ

[อุจิวะ มาดาระ: เฮ้ๆ ไม่มีใครกล้าทำการท้าทายเลยเหรอ? มีคนตั้งมากมายอยู่ในรายการพลังสถิตร่าง แต่ไม่มีใครกล้าที่จะต่อสู้? ]

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 2 โฮซึกิ เก็นเงสึ: เฮ้อ… มันช่วยไม่ได้หรอก มีเวลาการท้าทายตั้ง 10 วันไม่ใช่เหรอ? ]

[ซึจิคาเงะ รุ่นที่ 3 โอโนกิ: นี่เป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้จริงๆ ในการต่อสู้ของนินจา ข้อมูลมีความสำคัญมาก ดังนั้นการเปิดเผยข้อมูลก่อนจึงเป็นเรื่องที่เลวร้ายอย่างยิ่ง ]

[ซึนาเดะ: ในอดีต มีหลายคนที่สามารถทำการท้าทายในรายอันดับนินจาคาเงะได้ แต่คราวนี้มันจำกัดเฉพาะพลังสถิตร่างเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ มันจึงมีเพียงพลังสถิตร่างเท่านั้นที่สามารถทำการท้าทายได้ ดังนั้นจำนวนการต่อสู้จึงลดน้อยลงมาก ]

[โอโรจิมารุ: ใช่ ถ้านินจาระดับคาเงะสามารถทำการท้าทายในรายการนี้ได้ ฉันเองก็อยากจะลองทำการท้าทายในรายการนี้ดูเหมือนกัน ]

[โฮคาเงะ รุ่นที่ 5 จิไรยะ: โอโรจิมารุ ถ้านายออกไปท้าทาย ฉันเองก็จะออกไปเหมือนกัน ซึนาเดะ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? เธอจะไม่กลับมาที่โคโนฮะจริงๆ เหรอ? ]

[ซึนาเดะ: ฉันจะไปหาหลี่ฟานเพื่อเอาหัวใจของคุณปู่ของฉันคืน ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ท่านโฮคาเงะรุ่นที่ห้า ]

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 5 เทรุมิ เมย์: หืม? เธอต้องการค้นหาอาจารย์หลี่ฟานอย่างงั้นเหรอ? ฮิฮิ สิ่งนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกนะ ]

[ซามุย: ซึนาเดะ ถ้าเธอต้องการที่จะนำหัวใจของโฮคาเงะรุ่นที่หนึ่งกลับคืนไป บางทีการเอาชนะฉันมันน่าจะเป็นเรื่องที่น่าสนใจมากกว่า ]

[โฮคาเงะ รุ่นที่ 1 เซนจู ฮาชิรามะ: ซึนาเดะน้อย ปล่อยเรื่องหัวใจของปู่ไปเถอะ ดูสิ ตอนนี้ปู่สบายดีไม่ใช่เหรอ? ]

[อุซึมากิ มิโตะ: ฮาชิรามะ ให้ซึนาเดะเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ]

[โฮคาเงะ รุ่นที่ 1 เซนจู ฮาชิรามะ: เฮ้อ… ฉันเข้าใจแล้ว ]

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง

“น่าเบื่อจริงๆ ถ้าไม่มีใครกล้าที่จะทำการท้าทาย ถ้าอย่างนั้นรายการทองคำส่งมอบของรางวัลให้ฉันก่อนไม่ได้งั้นเหรอ?”

คุชินะกอดอกด้วยท่าทางไม่พอใจ

ด้วยความมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเอง เธอค่อนข้างแน่ใจว่าจะได้รับม้วนคัมภีร์ฟื้นคืนชีพขั้นสูงมาอย่างแน่นอน

ดังนั้นเธอจึงไม่พอใจเล็กน้อยกับความจริงที่ว่า เธอสามารถรับรางวัลนี้ได้หลังจากสิบวันเท่านั้น

“คุชินะ อย่ากังวลมากเกินไป”

“แม้ว่าเธอจะไม่สามารถพบกับมินาโตะด้วยตัวเองในตอนนี้ แต่อย่างน้อยเธอก็สามารถพูดคุยกับเขาผ่านรายการทองคำได้ใช่ไหม?”

หลี่ฟานพูดพลางหัวเราะ

“เอ่อ… นั่นมันก็จริง” คุชินะใช้มือเกาหลังศีรษะ ทันใดนั้นมันก็มีแสงบางอย่างแวบเข้ามาในดวงตาของเธอ

“อาจารย์หลี่ฟานคะ ถ้ามินาโตะฟื้นคืนชีพขึ้นมา คุณสามารถยอมรับเขาเป็นลูกศิษย์นอก และให้เขาอยู่ในคฤหาสน์ได้ไหม?”

“ไม่!” หลี่ฟานส่ายหัว

“หือ ทำไมล่ะ คฤหาสน์ของอาจารย์ออกจะใหญ่โตจะตาย” คุชินะตกใจ และรีบเข้าไปหาหลี่ฟานทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันล้อเล่นน่า อย่าตื่นตระหนกไปสิ คุชินะ” หลี่ฟานยิ้มและโบกมือของเขา

“ฉันแค่คิดว่าครอบครัวของเธอมีชีวิตเป็นของตัวเอง และเธอก็ไม่จำเป็นต้องอยู่เคียงข้างฉันตลอดเวลาด้วย”

…