ตอนที่ 1004 ความหวังของหลี่ฟาน

‘พลังสถิตร่างเจ็ดหางเป็นลูกศิษย์ของหลี่ฟานจริงๆ ด้วย!’

‘เธอเชี่ยวชาญในพลังของ คิ อย่างงั้นเหรอ?’

‘เป็นไปได้ไหมว่า… พลังที่ฆ่าคาคุซึในตอนนั้นคือคิ?’

โอบิโตะขมวดคิ้ว ขณะมองไปที่ข้อความสีทองที่ปรากฏขึ้นในรายการทองคำบนท้องฟ้า

เขาไม่มีความคิดใดๆ เกี่ยวกับรางวัลที่กำหนดไว้ของเธอ ‘แหวนฟื้นคืนชีพขั้นสูง’

แม้ว่าสิ่งนั้นจะทรงพลัง แต่ความความสามารถในการฟื้นคืนชีพให้กับตัวเองนั้น มันก็ทำให้เขาตัดสินใจยอมแพ้ไปทันที

ในไม่ช้า เขาก็ตั้งเป้าหมายที่อันดับของคุชินะในรายการพลังสถิตร่าง!

[โฮคาเงะ รุ่นที่ 2 เซนจู โทบิรามะ: พลังสถิตร่างของเจ็ดหาง? ฟู เธอมาจากหมู่บ้านทากิอย่างงั้นเหรอ? ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะมีลูกศิษย์ของคุณหลี่ฟานอยู่ในหมู่บ้านทากิด้วย ]

[ซึจิคาเงะ รุ่นที่ 3 โอโนกิ: ในอดีต หมู่บ้านทากิเป็นหมู่บ้านนินจาที่แข็งแกร่งมาก ]

[ซึจิคาเงะ รุ่นที่ 3 โอโนกิ: ฮ่าฮ่าฮ่า สำหรับใครก็ตามที่ต้องการไปจับเจ็ดหางที่อยู่ในร่างกายของเธอ พวกเขาจะต้องถูกเธอฆ่าอย่างง่ายดายแน่นอน! ]

[อุซึมากิ คุชินะ: ตามที่คาดไว้ ฟู เธอได้รับอันดับที่ 2 จริงๆ ]

[พลังสถิตร่างเจ็ดหาง ฟู: ฮี่ฮี่ ทุกอย่างเป็นเพราะอาจารย์หลี่ฟาน ยังไงก็ตาม หนูคิดว่ารางวัลที่กำหนดไว้สำหรับอันดับของหนู พี่คุชินะจะต้องไม่ชอบมันแน่ๆ ]

[อุซึมากิ คุชินะ: ใช่! เพราะฉันมีคนที่อยากจะให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอยู่! ]

[มิซึคาเงะ รุ่นที่ 2 โฮซึกิ เก็นเงสึ: ตามที่คาดไว้ พลังสถิตร่างของเจ็ดหางคนนี้เป็นลูกศิษย์ของคุณหลี่ฟานจริงๆ ]

[พลังสถิตร่างแปดหาง คิลเลอร์ บี: พลังสถิตร่างที่สมบูรณ์แบบอีกคน หลังจากที่ได้เป็นลูกศิษย์ของคุณหลี่ฟานแล้ว ดูเหมือนว่าใครๆ จะสามารถกลายเป็นพลังสถิตร่างที่สมบูรณ์แบบได้ง่ายๆ ]

[พลังสถิตร่างสี่หาง โรชิ: ฮึ่ม! นี่มันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? หลังจากที่คนเหล่านี้กลายเป็นลูกศิษย์ของหลี่ฟาน ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็คงจะแข็งแกร่งกว่าสัตว์หาง และทำให้พวกมันยอมจำนนได้! ]

[พลังสถิตร่างห้าหาง ฮาน: ใช่ มันสมเหตุสมผลแล้ว ]

[อุจิวะ มาดาระ: อันดับที่ 2 ปรากฏออกมาแล้ว เหลือเพียงแค่อันดับที่ 1 เท่านั้น แต่ยังไงมันก็คงต้องเป็นของชายคนนั้น  ]

[อุซึมากิ มิโตะ: ฉันไม่รู้ว่ารางวัลที่กำหนดไว้ของอันดับที่ 1 มันจะเป็นอะไร? ]

[ปากุระ: ครั้งนี้… ฉันไม่รู้ว่าจะมีการท้าทายแบบ 1 ต่อ 9 เหมือนอย่างรายการอันดับนินจาคาเงะหรือเปล่า? และรางวัลของมันจะเป็น ‘ยาร่างกายอมตะ’ อีกไหม? ]

ปากุระค่อนข้างอิจฉาความสามารถในการเป็นอมตะ

ด้วยความสามารถนั้น เธอสามารถอยู่เคียงข้างหลี่ฟานได้ตลอดไป

ในตอนที่เธอรู้ว่าคารินได้รับร่างกายอมตะมา ในใจของเธอก็เต็มไปด้วยความอิจฉา

และปากุระก็รู้ด้วยว่า ถึงแม้ว่าหลี่ฟานจะได้รับยาร่างกายอมตะมาอีกก็ตาม แต่รางวัลนี้ก็คงจะไม่ได้ถูกส่งมอบให้กับเธอ

หลังจากกินผลจักระของต้นเทพเจ้าเข้าไปแล้ว อายุขัยของเธอก็มีความยืนยาวกว่าคนทั่วไปมากมาย

แต่ในทางกลับกัน อายุขัยของลูกศิษย์คนอื่นๆ มีเพียงร้อยปีเท่านั้น

คฤหาสน์

“อาจารย์หลี่ฟาน ถึงตาของคุณแล้ว!”

“อาจารย์คิดว่ารายการทองคำจะมอบรางวัลแบบไหนให้อย่างงั้นเหรอ?”

คุชินะหันไปถามหลี่ฟานด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เห็นได้ชัดว่าเธอมีความสุขมาก ที่รางวัลที่กำหนดไว้ของเธอคือม้วนคัมภีร์ฟื้นคืนชีพขั้นสูง

“ฉันหวังว่ามันจะเป็นรางวัลที่สามารถทำให้ลูกศิษย์ของฉันมีอายุที่ยืนยาวได้” หลี่ฟานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“อาจารย์หลี่ฟาน คุณคิดถึงแต่ลูกศิษย์ของคุณจริงๆ”

ปากุระเดินมาอยู่ด้านหลังของหลี่ฟาน และพูดกับเขาด้วยความอ่อนโยน

“ท้ายที่สุด ในฐานะอาจารย์ ฉันก็ไม่อยากเห็นลูกศิษย์ของฉันตายไปด้วยความแก่เฒ่า”

“ฉันมีสมบัติมากมายที่สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับลูกศิษย์ของฉันได้”

“แต่สิ่งที่สามารถเพิ่มอายุขัยให้กับลูกศิษย์ของฉันได้นั้น ตอนนี้ฉันยังขาดมันอยู่มาก”

หลี่ฟานส่ายหัวและพูดอย่างช่วยไม่ได้

…