ตอนที่ 960 วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อสั่งสอนซารุโทบิ ฮิรุเซ็น

“แน่นอนว่าต้องสู้!”

“คาริน เธอช่วยสนับสนุนฉันทีนะ”

“มีแค่ชายชราโฮคาเงะรุ่นที่สาม ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นเท่านั้น ที่ฉันต้องเป็นคนจัดการกับเขาด้วยตัวเอง!”

คุชินะหันไปพูดกับคารินด้วยสีหน้าที่จริงจัง

สำหรับคารินผู้ซึ่งรับรู้ถึงความคับข้องใจระหว่างคุชินะและฮิรุเซ็น ไม่ได้พูดอะไรเพื่อหยุดเธอ แต่พยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา

เห็นแบบนี้คุชินะก็หยิบม้วนคัมภีร์ปิดผนึกออกมา และอัญเชิญกระบองที่มีความสูงพอๆ กับตัวของเธอออกมาจากคัมภีร์

จากนั้นเธอก็เดินไปหาฮาชิรามะและคนอื่นๆ ในขณะที่คว่ำกระบองในมือลง

“เฮ้อ” ฮาชิรามะส่ายหัวและก้าวเดินออกมาข้างหน้าฮิรุเซ็นและคนอื่นๆ

เนื่องจากเขาเป็นโฮคาเงะรุ่นที่หนึ่ง ดังนั้นก่อนที่เขาจะเข้าใจว่าจุดประสงค์ของคุชินะคืออะไร เขาก็รู้ว่าตัวว่าตัวเองต้องเป็นคนที่ก้าวออกมาเป็นคนแรก

‘โชคดีที่ซามุยไม่มา ไม่อย่างนั้นฉันคงลำบากแน่’ ฮาชิรามะถอนหายใจในใจ

ถ้าซามุยผู้กุมหัวใจของเขามาที่นี่ในตอนนี้ ฮาชิรามะก็คิดว่าเขาควรจะต้องยืนดูเฉยๆ มิฉะนั้นเธอก็อาจจะบดขยี้หัวใจของเขาได้โดยตรง

“ไง คุชินะ”

“พวกเรามาพูดคุยกันดีๆ ก่อนไหม?”

ฮาชิรามะพูดกับคุชินะด้วยรอยยิ้ม ในขณะเดียวกัน เขาก็เบนสายตามองไปที่ซึนาเดะ

เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการให้ซึนาเดะออกมาเกลี้ยกล่อมคุชินะด้วย

ท้ายที่สุดคุชินะก็ได้รับการฟื้นคืนชีพขึ้นมา โดยม้วนคัมภีร์ฟื้นคืนชีพแบบสุ่มของซึนาเดะ

ซึนาเดะพยักหน้าเล็กน้อย แต่ในขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

คุชินะก็มองเข้าไปในหมู่บ้านโคโนฮะอย่างหัวเสีย

“เสียงดังจริงๆ”

“โยนความผิดทั้งหมดไปที่ชายชรารุ่นที่สาม? ถึงแม้ว่าพวกนายจะไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายเท่ากับชายชรารุ่นที่สาม แต่มันก็ยังแย่พอๆ กัน!”

คุชินะพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นออร่าที่น่ากลัวก็เริ่มปะทุออกมาจากร่างของเธอ

เมื่อฮาชิรามะและคนอื่นๆ ต่างพากันตะโกนในใจว่า ‘ไม่ดี’

ฮาคิราชันย์อันรุนแรงก็แพร่กระจายออกมาจากร่างของคุชินะ ไปยังหมู่บ้านโคโนฮะอย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตา มันก็ครอบคลุมไปมากกว่าหนึ่งพันเมตร

ภายในพื้นที่ที่ครอบคลุมไปด้วยฮาคิราชันย์ ชาวบ้านในหมู่บ้านโคโนฮะที่เป็นคนธรรมดาต่างก็กลอกตาทันที ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะล้มลงไปกับพื้น

แม้แต่เกะนินบางคน รวมถึงจูนินก็ยังต้องหมดสติไปและล้มลงกับพื้น

ชั่วขณะหนึ่ง หมู่บ้านโคโนฮะแห่งนี้เต็มไปด้วยความเงียบ

“นี่คือ... ฮาคิราชันย์?” ฮิรุเซ็นพูดด้วยใบหน้าที่อัปลักษณ์

เมื่อเขามองไปรอบๆ ไม่ไกล นินจาทั้งสองที่เฝ้าประตูโคโนฮะอย่างอิซึโมะและโคเท็ตสึต่างก็ล้มลงไปแล้ว

แม้แต่นินจาอันบุบางคนที่ไม่สามารถทนต่อแรงกดดันของฮาคิราชันย์ได้ ก็ยังเป็นลมหมดสติและล้มลงไปกับพื้น

ส่วนคนที่ไม่ได้เป็นลมหมดสติไป พวกเขาต่างก็พากันคุกเข่าลงและหอบหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ ประสิทธิภาพในการต่อสู้ของพวกเขาลดลงอย่างมาก

“ท่านโฮคาเงะรุ่นที่หนึ่ง ได้โปรดอย่าหยุดฉันเลย”

“วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อสั่งสอนซารุโทบิ ฮิรุเซ็น”

“ถ้าท่านไม่หยุดฉัน ฉันก็อาจจะลงมือกับเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น”

“แต่ถ้าท่านต้องการที่จะหยุดฉัน ฉันก็ไม่สามารถรับประกันในเรื่องนี้ได้”

“และฉันต้องขอบอกเอาไว้ก่อน ทักษะที่อาจารย์หลี่ฟานสอนให้ฉันนั้น มันค่อนข้างรุนแรงมากทีเดียว!”

คุชินะยิ้มกว้าง นัยน์ตาของเธอหดลีบเป็นสีแดงเพราะการปลดปล่อยฮาคิราชันย์

ในขณะเดียวกัน ฮาคิราชันย์และฮาคิเกราะก็เริ่มพัวพันรอบๆ กระบองในมือของเธอ

แม้ว่าจะมองจากระยะไกล แต่ฮิรุเซ็นก็ยังรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวของมัน

‘แย่แล้ว!’ ฮิรุเซ็นตะโกนในใจด้วยใบหน้าที่ดูอัปลักษณ์

…