บทที่ 29 - อัดหวังชั่วซะน่วม ความคาดหวังของจักรพรรดินี!

บทที่ 29 - อัดหวังชั่วซะน่วม ความคาดหวังของจักรพรรดินี!

★★★★★

เมื่อได้ยินคำข่มขู่นี้ สีหน้าของซูเฉินไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังเผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันบางๆ

"เอาพ่อแกมาข่มข้าหรือ"

"ได้ พวกเราไม่พูดถึงเรื่องนั้น"

ซูเฉินค้อมตัวลงเล็กน้อย ดวงตาที่ลึกล้ำคู่นั้นจ้องมองตรงไปยังหวังชั่ว แววตาแฝงไปด้วยความหนาวเหน็บที่ทำให้ผู้คนรู้สึกใจสั่น

"เรื่องที่ฝ่าบาทพระราชทานงานแต่ง แกเองก็คงจะรู้สินะ"

หวังชั่วอึ้งไป มันพยายามหลบสายตาของซูเฉินตามสัญชาตญาณ

เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว มีหรือที่มันจะไม่รู้

"ในเมื่อรู้ แล้วเมื่อครู่แกจงใจแทะโลมว่าที่ภรรยาของราชบุตรเขยอย่างข้า แกมีเจตนาอะไร"

เสียงของซูเฉินดังก้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับเสียงฟ้าร้อง

"หนิงชิงฉือคือชายาของราชบุตรเขยที่ฝ่าบาททรงพระราชทานให้ด้วยพระองค์เอง นางคือคนของราชวงศ์!"

"การที่แกกล้าทำตัวหยาบคายกับนางท่ามกลางธารกำนัลเช่นนี้ แกไม่เห็นฝ่าบาทอยู่ในสายตาเลยใช่หรือไม่ แกกำลังคิดจะลบหลู่เบื้องสูงใช่ไหม!"

ข้อหานี้หนักหนาสาหัสยิ่งนัก หวังชั่วหน้าซีดเผือด รีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน

"ข้า... ข้าเปล่า... อั้ก!"

ยังไม่ทันที่มันจะพูดจบ ซูเฉินก็ตวัดเท้าเตะเสยเข้าที่ปลายคางของมันอย่างแรง

หวังชั่วร้องโหยหวน ร่างลอยกระเด็นไปไกลหลายจั้ง ฟันหลุดกระเด็นออกจากปาก เลือดสดๆ ไหลกลบปาก

ซูเฉินก้าวเดินตามไปอย่างใจเย็น ยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนยอดอกของมัน ออกแรงเหยียบจนหวังชั่วกระอักเลือดออกมาอีกระลอก

"สุนัขที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง วันนี้ข้าจะช่วยสั่งสอนแกแทนพ่อแกเอง"

เขากระทืบลงไปอีกหลายที เสียงกระดูกซี่โครงหักดังกรอบแกรบ หวังชั่วเจ็บปวดจนแทบจะสลบไป แต่ก็ถูกความเจ็บปวดปลุกให้ตื่นขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า

เหล่าคุณชายและบัณฑิตรอบข้างต่างพากันถอยกรูด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องห้าม

บรรดาผู้คุ้มกันของตระกูลหวังเห็นนายน้อยถูกทำร้ายก็ชักอาวุธเตรียมจะพุ่งเข้ามา แต่ซูเฉินเพียงแค่ตวัดสายตาดุดันมองกวาดไป กลิ่นอายสังหารอันรุนแรงก็ทำให้พวกมันสั่นสะท้านจนก้าวขาไม่ออก

"ไสหัวไป!"

ซูเฉินเตะร่างของหวังชั่วที่บอบช้ำจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมกระเด็นไปทางพวกผู้คุ้มกัน

พวกมันรีบรับร่างของนายน้อยเอาไว้แล้วพากันวิ่งหนีหางจุกตูดออกจากหอหลิวอวิ๋นไปอย่างทุลักทุเล

หนิงชิงฉือยืนมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

แผ่นหลังนั้น เมื่อมองจากสายตาของนางในตอนนี้ ช่างดูสูงใหญ่เหลือเกิน

ดุดัน

ปกป้องคนของตัวเอง

เปี่ยมด้วยพรสวรรค์

คำศัพท์เหล่านี้ค่อยๆ หลอมรวมเข้าด้วยกันในหัวของนาง ก่อร่างสร้างภาพลักษณ์ใหม่ของซูเฉินขึ้นมา

ความรู้สึกรังเกียจในตอนแรกมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและความปลอดภัยที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน

มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัว

"ซูเฉิน..."

"ว่าที่สามีของข้า..."

……

พระราชวัง ห้องทรงพระอักษร

ดึกสงัดแล้ว แต่ภายในห้องทรงพระอักษรยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟ

กลิ่นเครื่องหอมอำพันทะเลลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แฝงไปด้วยความสงบและผ่อนคลาย

เบื้องหลังโต๊ะทรงงานไม้จันทน์สีม่วงตัวใหญ่ มีหญิงสาวรูปโฉมงดงามในชุดคลุมมังกรสีเหลืองทองนั่งอยู่

จักรพรรดินีแห่งต้าเฉียน ลั่วหนิงฉาง

นางไม่ได้สวมมงกุฎ เส้นผมสีดำขลับถูกรวบเกล้าไว้ด้วยปิ่นหยกอย่างเรียบง่าย ปล่อยปอยผมสองสามเส้นให้ตกลงมาคลอเคลียข้างแก้ม ยิ่งทำให้ดูเกียจคร้านและเย้ายวนใจมากขึ้น

เวลานี้ นางกำลังเอนกายพิงบัลลังก์มังกร ในมือถือฎีกาลับที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาในวัง

ดวงตาหงส์ที่ปรกติมักจะดูเยือกเย็นและน่าเกรงขาม บัดนี้กลับฉายแววขบขัน

"เจ้าเด็กนี่ ซ่อนคมไว้ลึกไม่เบา"

ลั่วหนิงฉางเผยอริมฝีปากสีแดงสด น้ำเสียงเยือกเย็นแฝงไปด้วยความมีเสน่ห์

สายตาของนางจับจ้องไปที่บทกวีที่ถูกคัดลอกมาในฎีกาลับ

"ช่างเป็นประโยคที่ยอดเยี่ยมอะไรเช่นนี้ นึกเจ็บใจมาเยือนยลเมื่อสายล่วง"

"ไม่เพียงแต่จะจัดการสั่งสอนพวกเสเพลตระกูลหวัง แต่ยังสามารถเอาชนะใจยอดหญิงผู้มีพรสวรรค์ได้อย่างงดงาม"

นางวางฎีกาลับลงบนโต๊ะ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดเจนบนใบหน้า

"ราชบุตรเขยของข้า จะต้องเป็นผู้ที่อยู่เหนือผู้คนเช่นนี้แหละ"

"ข้าชักจะรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้วสิ อยากจะรู้เหลือเกินว่าขบวนรับเจ้าสาวของตระกูลซู จะสร้างความตื่นตะลึงให้เมืองหลวงได้มากแค่ไหน"

[จบแล้ว]