ตอนที่ 185 — จัตุรัสดาวน้ำกำลังจะเปลี่ยนมือ

พาดหัวข่าวและคำถามชี้นำเช่นนี้ ได้จุดไฟแห่งความโกรธแค้นให้แก่ประชาชนทั่วไปจำนวนมหาศาลที่ยังไม่เคยลิ้มรสผลผลิตจากฟาร์มมหาเศรษฐี แต่กลับมีความแค้นสะสมมานานต่อราคาอาหารธรรมชาติที่สูงลิ่ว หรือมีความรู้สึกที่ซับซ้อนต่อตระกูลที่ร่ำรวย

กองทัพอวตารที่กลุ่มบริษัทไห่หนงวางแผนมาอย่างประณีตผสมโรงกับชาวเน็ตที่ถูกชี้นำผิดๆ จนเกิดเป็นพายุความคิดเห็นสาธารณะที่น่ากลัว ซึ่งโหมกระหน่ำไปทั่วทุกช่องแสดงความคิดเห็นของหัวข้อที่เกี่ยวข้อง

【น่ารังเกียจ! ถึงขนาดเอาของที่ปลูกในดินสกปรกบนดาวขยะมาให้คนกิน! คงอยากได้เงินจนบ้าไปแล้วมั้ง!】

【ยาพิษต้นทุนศูนย์ แต่กลับขายแพงขนาดนี้! พวกคนที่แย่งซื้อไปก่อนหน้านี้มันโง่ทั้งนั้น แถมยังมาอวดในเน็ตอีก!】

【ตระกูลฮั่วช่างน่าผิดหวังจริงๆ! นึกว่าจะแตกต่าง ที่ไหนได้ก็พวกเดียวกัน! พลตรีฮั่วแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ สายตาถูกสัตว์แมลงแทะไปหมดแล้วหรือไง?】

【นังสารเลวที่วางยาปีนเตียง ขนาดถูกเนรเทศไปแล้วยังไม่สำนึก ยังจะออกมาทำร้ายคนอื่นอีก! ควรจับหล่อนกลับไปเดี๋ยวนี้ แล้วสั่งทำลายฟาร์มทิ้งซะ!】

【น้องสาวน่าสงสารจัง ทั้งผู้ชายและชื่อเสียงถูกพี่สาวแบบนี้แย่งไปหมด! คนแบบนี้คู่ควรจะมีวันนี้ด้วยเหรอ? กรรมตามสนอง!】

【คนขยะจากดาวขยะ ปลูกอาหารขยะ! แบน! ต้องแบนให้ถึงที่สุด!】

【ขอให้หน่วยงานกำกับดูแลเข้ามาแทรกแซงเดี๋ยวนี้! สั่งปิดฟาร์มใจดำ! ดำเนินคดีกับซูอิ๋ง!】

คำหยาบคาย การด่าทอโจมตีตัวบุคคล และการคาดเดาที่มุ่งร้าย หลั่งไหลเข้ามาประดังประเดราวกับโคลนตมที่โสโครกที่สุด

เสียงอันแผ่วเบาใดๆ ที่พยายามจะแก้ต่างให้ซูอิ๋งหรือฟาร์ม จะถูกกลบฝังในทันทีด้วยการด่าทอที่รุนแรงกว่า และข้อกล่าวหาว่าเป็น 'พวกรับจ้างล้างมลทิน' หรือ 'รับเงินมาเท่าไหร่'

ความเกลียดชังและความโกรธแค้นถูกอัลกอริทึมและความร้อนแรงของหัวข้อผลักดันให้สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นกระแสน้ำวนที่เสริมความรุนแรงด้วยตัวมันเอง

ข้อสงสัยที่แท้จริง การชี้นำที่มีจุดประสงค์แอบแฝง และการระบายอารมณ์ล้วนๆ กลายเป็นสิ่งที่ยากจะแยกแยะได้บนโลกอินเทอร์เน็ต

นี่คือสถานการณ์ที่ไห่หนงต้องการ—ใช้การทำลายล้างทางสังคมที่ถอนรากถอนโคนที่สุด ตรึงเธอไว้กับเสาประจานให้แน่นเสียก่อน เพื่อทำลายความน่าเชื่อถือและที่ยืนทั้งหมดของเธอ

เมื่อสิ่งหนึ่งถูกทุกคนรังเกียจและมองว่าเป็นเนื้อร้าย ใครจะยังสนใจคุณค่าดั้งเดิมของมันอีกล่ะ?

เมื่อถึงเวลานั้น ค่อยลงมือในนามของ 'การเข้าควบคุมดูแลความเสี่ยงด้านความปลอดภัย' หรือ 'การเรียกคืนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ' ก็จะสามารถยึดครองไข่มุกที่เปื้อนฝุ่นเม็ดนี้ พร้อมกับผืนดินที่น่าอัศจรรย์เบื้องล่างไปได้ด้วยต้นทุนที่ต่ำที่สุด

ทำลายให้สิ้นซากก่อน แล้วค่อยช่วงชิงมาอย่างง่ายดาย!

กฎเกณฑ์ที่เย็นชาและมีประสิทธิภาพนี้หยั่งรากลึกอยู่ในดีเอ็นเอของไห่หนงมานานแล้ว และได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไร้เทียมทานในศึกทางธุรกิจนับไม่ถ้วนที่ผ่านมา

……

ภายในฟาร์ม เฉินปิงปิดคอมพิวเตอร์แสงที่คอยส่งเสียงเตือนและข้อความด่าทอออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยใบหน้าซีดเผือด ส่วนพวกเด็กๆ อย่างอันผิงและนาน่าต่างพากันมองดูสีหน้าเคร่งเครียดของผู้ใหญ่อย่างทำตัวไม่ถูก

จงมู่และโจวเคอเจี๋ยกับคนอื่นๆ ต่างพากันเลื่อนดูความคิดเห็นที่หยาบคายบนเครือข่ายดวงดาวด้วยความโกรธแค้นจนกัดฟันกรอด พลางสบถด่าพวกเกรียนคีย์บอร์ดเหล่านั้นด้วยถ้อยคำไม่สุภาพ

มีเพียงซูอิ๋งที่อยู่ใจกลางพายุเท่านั้นที่ยังคงตรวจเช็กศิลาพลังงานของค่ายกลแห่งหนึ่งอย่างไม่รีบร้อน

เธอปัดเศษดินออกจากมือ แล้วกดรับคำร้องขอติดต่อสื่อสารที่พ่อบ้านฮั่วส่งมา

บนหน้าจอแสง ใบหน้าของพ่อบ้านฮั่วเต็มไปด้วยความกังวลและรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด "ภรรยาพลตรีฮั่ว เรื่องบนอินเทอร์เน็ต... พวกเราเห็นหมดแล้วครับ ฮูหยินให้ผมมาถามคุณว่า ต้องการให้ทางตระกูลฮั่วออกมาชี้แจงให้ไหมครับ?"

“พ่อบ้านฮั่ว ฝากขอบคุณฮูหยินด้วยนะคะ! แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องให้ฮูหยินต้องลำบากใจหรอกค่ะ” ใบหน้าของซูอิ๋งไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย

เธอยังยิ้มออกมาบางๆ อย่างมีความหมายแฝงเร้น

“พวกเขาจะทำลายฟาร์มของฉันงั้นเหรอ?” เธอพึมพำเบาๆ สายตากวาดมองยอดอ่อนสีเขียวขจีที่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากดินอันอุดมสมบูรณ์ “ก็ต้องดูหน่อยล่ะว่าพวกเขามีความสามารถพอหรือเปล่า”

……

ซูอิ๋งไม่ใส่ใจเรื่องนี้จริงๆ

เธอเชื่อว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าความแข็งแกร่งที่แท้จริง แผนการชั่วร้ายทั้งหลายย่อมไร้ผล

แทนที่จะเอาเวลาไปเสียกับการโกรธแค้น สู้เอาเวลามาเสริมกำลังให้ฟาร์มยังดีกว่า

เมื่อสัญญาณเรียกเข้าจากคอมพิวเตอร์แสงดังขึ้น เธอเพิ่งจะวางแกนค่ายกลป้องกันเสร็จพอดี

เมื่อเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอคือ "ผู้เฒ่าสวี่" เธอจึงคิดว่าเขาคงโทรมาเพื่อปลอบใจเธอเช่นกัน

ภาพโฮโลแกรมปรากฏขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่มีสง่าราศีและยังคงดูแข็งแรงของผู้เฒ่าสวี่ฉางเฟิง เพียงแต่ระหว่างคิ้วกลับขาดความสดใสเหมือนวันวาน และถูกปกคลุมด้วยร่องรอยแห่งความกังวลที่ยากจะสลัดออก

"เสี่ยวซูเอ๋ย" สวี่ฉางเฟิงเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม "เรื่องไร้สาระพวกนั้นบนเครือข่ายดวงดาวน่ะ เธออย่าไปใส่ใจเลย! พวกคนแก่อย่างเรา หรือแม้แต่เหล่าลูกค้าเก่าที่เคยเข้าแถวซื้อของของเธอ มีใครบ้างที่ไม่เคยลิ้มรสด้วยตัวเอง? รสชาตินั่น ความรู้สึกสบายไปทั้งตัวหลังจากกินเข้าไป จะเป็นของปลอมได้ยังไง? วางใจเถอะ พวกเราไม่มีใครเชื่อเรื่องเหลวไหลพวกนั้นหรอก!"

ซูอิ๋งรู้สึกอบอุ่นในใจ เธอตอบกลับอย่างจริงจังว่า "ขอบคุณค่ะ คุณปู่สวี่ ฉันไม่เป็นไรค่ะ ความจริงก็คือความจริง"

"อื้ม แบบนั้นแหละดีแล้ว!" สวี่ฉางเฟิงพยักหน้า แล้วชวนคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างสุขภาพช่วงนี้ หรือถามว่าฟาร์มยุ่งไหมตามประสาคนคุ้นเคย แต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความอึกอักเหมือนมีบางอย่างที่อยากจะพูดแต่ก็ยังไม่พูดออกมา

ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ ใบหน้าปรากฏความหดหู่ที่ยากจะปิดบัง "เสี่ยวซูเอ๋ย มีเรื่องหนึ่ง... ที่ต้องบอกเธอหน่อย จัตุรัสดาวน้ำของเรา... เกรงว่าอีกไม่นานคงต้องเปลี่ยนเจ้าของแล้ว"

ซูอิ๋งขมวดคิ้วเล็กน้อย "เปลี่ยนเจ้าของเหรอคะ?"

"ใช่แล้ว" สวี่ฉางเฟิงยิ้มขื่น "ตระกูลสวี่... เฮ้อ การดำเนินธุรกิจมีปัญหานิดหน่อย สภาพคล่องทางการเงินไม่พอ จัตุรัสดาวน้ำหลายปีมานี้ความนิยมไม่ค่อยดี ค่าบำรุงรักษาก็สูง แถมยังมีข้อจำกัดเรื่องผังเมืองที่ตกค้างมาจากในอดีต ทำให้ไม่เคยทำกำไรได้จริงเลย กลับกลายเป็นภาระที่หนักหนาไม่ใช่น้อย สุดท้ายเลยตัดสินใจว่าต้องโอนสิทธิ์ออกไป"

ข่าวนี้ทำให้ซูอิ๋งรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เธอถามออกไปตามสัญชาตญาณ "เจ้าของใหม่คือใครคะ? แล้วจะมีผลกระทบต่อการจัดวางแผงลอยที่มีอยู่เดิมไหม?"

สวี่ฉางเฟิงกล่าวว่า "คือกลุ่มบริษัทไห่หนง ได้ยินผู้รับผิดชอบฝั่งนั้นบอกว่า หลังจากซื้อไปแล้วมีแผนจะปรับปรุงยกระดับจัตุรัส เพื่อสร้างเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตและศูนย์เรียนรู้ที่จำหน่ายผักผลไม้สดจากธรรมชาติในราคาที่เป็นกันเอง"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเตือนด้วยความห่วงใยแบบผู้ใหญ่ "เสี่ยวซูเอ๋ย ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นกรณีที่ฉันอนุญาตเป็นพิเศษ แต่ในเมื่อจัตุรัสเปลี่ยนเจ้าของแล้ว กฎเกณฑ์ก็อาจจะต้องเป็นไปตามเจ้าของใหม่ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น ครั้งหน้าถ้าเธอจะไปตั้งแผงลอยอีก ฉันแนะนำว่า... ทางที่ดีควรไปทักทายกับฝ่ายบริหารชุดใหม่และลงทะเบียนไว้ก่อน แต่เธอก็อย่ากังวลเกินไปนักเลย!"

เขาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นปลอบใจ "ก็แค่แผงลอยชั่วคราวแผงหนึ่ง ไม่ได้ไปเบียดบังพื้นที่หลักในผังงานของเขาหรอก เดี๋ยวฉันจะช่วยไปพูดให้ ไห่หนงเป็นถึงกลุ่มบริษัทใหญ่โตขนาดนั้น คงไม่ถึงขั้นไม่มีน้ำใจกับเรื่องแค่นี้"

"กลุ่มบริษัทไห่หนงเหรอคะ?" ซูอิ๋งทวนชื่อนั้นซ้ำ บนใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่เกือบจะเป็นการเยาะหยัน "คุณปู่สวี่คะ ขอบคุณในความหวังดีค่ะ แต่เรื่องไปทักทายนั่นน่ะ... ไม่จำเป็นหรอกค่ะ"

"อ้าว? ทำไมล่ะ?" สวี่ฉางเฟิงชะงักไป

"เพราะว่า" ซูอิ๋งกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่กลับทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงมา "ก่อนหน้านี้กลุ่มบริษัทไห่หนงเคยส่งคนมาที่ฟาร์มของฉันแล้ว และเสนอว่าจะ 'ร่วมมือ' กัน แต่จริงๆ แล้วคือต้องการจะซื้อกิจการ ซึ่งฉันได้ปฏิเสธไปแล้วค่ะ"

"อะไรนะ?!" สวี่ฉางเฟิงเบิกตาโพลง "พวกเขาส่งคนไปหาเธอ? แล้วยัง..."