บทที่ 260 - รังแกกันเกินไปแล้ว

บทที่ 260 - รังแกกันเกินไปแล้ว

เมื่อถูกเซียวขวงตวาดด่า นายรองเซียวถึงได้ยอมหุบปาก

ลู่หรงขี้เกียจจะถือสาหาความ จึงหันไปมองบนลานประลอง

จะเห็นได้ว่าบริเวณใจกลางลานประลองนั้นแทบจะเต็มไปด้วยผู้คน

กฎกติกาของงานประลองหลอมโอสถร้อยตระกูลนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา รอบแรกกำหนดให้หลอมโอสถเลี่ยหยางขั้นสามหนึ่งเม็ด

เม็ดยาที่มีความบริสุทธิ์ไม่ถึงระดับชั้นเลิศ จะถูกคัดออกทันที

"แหม ผู้นำตระกูลเซียว งานประลองปีนี้ท่านก็มาร่วมด้วยรึเนี่ย ไม่รู้ว่าตระกูลเซียวของท่านจะผ่านรอบแรกไปได้หรือเปล่านะ?" ในขณะที่คนตระกูลเซียวกำลังตั้งใจชมการประลองอยู่นั้น เสียงล้อเลียนก็ดังขึ้น

เมื่อหันไปมอง ก็เห็นชายในชุดคลุมสีเหลืองสองสามคนกำลังยืนยิ้มเยาะอยู่ไม่ไกล

เพียงแต่รอยยิ้มนั้น แฝงไปด้วยแววเยาะเย้ยถากถาง

"หึหึ คนของตระกูลหลิน เอาเวลาไปห่วงพวกตัวเองก่อนเถอะ" เซียวขวงแค่นเสียงเย็น ไม่ยอมไว้หน้าอีกฝ่าย

งานประลองรอบที่แล้ว ตระกูลเซียวของเขายังไม่ผ่านแม้กระทั่งรอบแรก ทำให้หลายตระกูลเอาไปหัวเราะเยาะ

ซึ่งตระกูลหลินในฐานะคู่แค้นตลอดกาลของตระกูลเซียว ก็เย่อหยิ่งผยองเดชที่สุด

"ทำเป็นเก่งไปเถอะ ประเดี๋ยวถ้าไม่ผ่านรอบแรก ตระกูลเซียวของพวกเจ้าก็รอเป็นตัวตลกให้ชาวบ้านเขาหัวเราะเยาะได้เลย" พูดจบ คนตระกูลหลินก็เลิกสนใจตระกูลเซียวอีก

"ไอ้พวกสวะตระกูลหลินนี่มันชักจะกำแหงเกินไปแล้ว ก็แค่อาศัยว่ามีแพทย์ฝึกยุทธ์ขั้นสี่อยู่ในตระกูล ถึงได้กล้าดูถูกตระกูลเซียวของเราแบบนี้!" นายรองเซียวถลึงตาใส่คนตระกูลหลิน สีหน้าฉายแววโกรธเกรี้ยว

เซียวขวงส่ายหน้า "พอได้แล้วเจ้ารอง ตระกูลหลินเป็นปรปักษ์กับตระกูลเซียวของเราไม่ใช่แค่วันสองวัน ปล่อยพวกมันเห่าไปเถอะ ยังไงก็ทำคลื่นลมลูกใหญ่ไม่ได้หรอก"

ลู่หรงไม่ได้พูดอะไรกับเรื่องนี้ เรื่องของตระกูลเซียว เขาไม่เข้าไปยุ่งหรอก

เมื่อฉีเหิงประกาศเริ่มการแข่งขัน แพทย์ฝึกยุทธ์ในสนามก็พากันนำเตาหลอมโอสถของตัวเองออกมา

จากนั้นทุกคนก็ใส่สมุนไพรวิญญาณลงไปตามข้อกำหนด แล้วเริ่มจุดไฟหลอมโอสถ

"แพทย์ฝึกยุทธ์ใช้เตาหลอมโอสถหลอมยาจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย?" ลู่หรงหลุดขำออกมา

อาจารย์ราคาถูกของเขาแม้จะสอนวิธีหลอมโอสถ แต่ก็ไม่เคยให้เตาหลอมโอสถกับเขาเลย

นายรองเซียวกลอกตาใส่ลู่หรง "ไม่ใช้เตาหลอมแล้วเจ้าจะเอามือปั้นเอาหรือไง? จะบ้าเรอะ"

ลู่หรงทำหน้าเซ็งกะตาย ก็ช่วงนี้เขาก็ใช้มือปั้นโอสถเอาน่ะสิ

ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงด้วย ลู่หรงจึงหยิบตำรับยาพั่ววั่งขึ้นมาเปิดดูเพื่อฆ่าเวลา

เวลาค่อยๆ ผ่านไป เพียงพริบตาก็ผ่านไปแล้วครึ่งชั่วยาม

"การแข่งขันรอบแรกสิ้นสุดลง ใครที่ยังหลอมไม่สำเร็จ ถือว่าตกรอบ!"

สิ้นเสียงของฉีเหิง บรรดาแพทย์ฝึกยุทธ์ก็พากันหยุดมือ

แพทย์ฝึกยุทธ์บางคนที่ทำเกินเวลา ได้แต่เดินคอตกออกจากสนามด้วยใบหน้าซีดเผือด

ไม่นานนัก แพทย์ฝึกยุทธ์ในชุดขาวหลายคนก็เดินลงสนามเพื่อตรวจสอบคุณภาพของเม็ดยา

"หลานเซียวฉี เจ้าต้องกู้หน้าให้ตระกูลเซียวให้ได้นะ!" เซียวขวงจ้องมองเซียวฉีอย่างใจจดใจจ่อ

นายรองเซียวกลับพูดอย่างมั่นใจ "วางใจเถอะครับผู้นำตระกูล ช่วงหลายวันมานี้ฉีเอ๋อร์ตั้งใจฝึกฝนวิชาหลอมโอสถอย่างหนัก โอสถขั้นสามแค่นี้ไม่ระคายมือหรอก"

เซียวฉีที่อยู่ในสนาม ปาดเหงื่อพร้อมกับเปิดเตาหลอมโอสถออก

ในจังหวะที่เธอกำลังจะหยิบเม็ดยาออกมา ปราณแท้จริงสายบางเบาก็พุ่งเข้ามากระแทกอย่างกะทันหัน

ปราณแท้จริงกระแทกเข้ากับเตาหลอม ทำให้เม็ดยาในนั้นแตกละเอียดในพริบตา!

"นี่! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?" เซียวฉีเบิกตากว้าง

ยาที่เธออุตส่าห์หลอมขึ้นมาอย่างยากลำบาก กลับถูกใครบางคนทำลายจนแหลกละเอียด!

เซียวฉีมองซ้ายมองขวาด้วยความโกรธแค้น แต่ก็ไม่เห็นตัวคนที่ลงมือป่วน

"ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานตระกูลหลิน!" เซียวฉีมองไม่เห็น แต่พวกเซียวขวงกลับเห็นชัดเจนเต็มสองตา

เห็นนายรองเซียวลุกพรวดขึ้นจ้องมองคนตระกูลหลิน ดวงตาแทบจะลุกเป็นไฟ

"นายรองเซียว เจ้ามาด่าทอกันไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้หมายความว่าไง?" เมื่อโดนด่า ชายชราคนหนึ่งในกลุ่มตระกูลหลินก็เดินออกมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

นายรองเซียวโกรธจัดจนหัวเราะออกมา "อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าทำอะไรลงไป!"

เมื่อครู่นี้ ผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลหลินเป็นคนลงมือทำลายโอสถของเซียวฉี

การกระทำนั้นแนบเนียนมากจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น

ถ้าไม่ใช่นายรองเซียวคอยจับตาดูตระกูลหลินอยู่ตลอด ก็คงจะถูกหลอกไปเหมือนกัน

ผู้อาวุโสตระกูลหลินกลับทำหน้าตายไม่แยแส "โอ้ เจ้ารู้แล้วงั้นเรอะ? แล้วจะทำไมล่ะ?"

"แก! ตระกูลหลินรังแกกันเกินไปแล้ว!" นายรองเซียวเต้นผางด้วยความโกรธ การกระทำของตระกูลหลินก็ไม่ต่างอะไรกับการเหยียบหัวเขาแล้วฉี่รด

พูดจบ นายรองเซียวก็ทำท่าจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่องพวกนั้น

"พอได้แล้ว!" เซียวขวงคว้าตัวนายรองเซียวไว้ สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน

"ห้ามลงมือในลานประลองเด็ดขาด ไม่งั้นตระกูลเซียวของเราจะถูกขึ้นบัญชีดำของเมืองเซิ่งตาน!"

พอได้ยินประโยคนี้ นายรองเซียวก็หมดความห้าวไปในทันที

เขาชี้หน้าคนตระกูลหลินแล้วกล่าวเสียงเย็น "ไอ้พวกสวะตระกูลหลิน ถ้าแน่จริง เดี๋ยวออกไปเจอกันนอกเมือง"

"คิดว่าตระกูลหลินจะกลัวคนอย่างแกหรือไงนายรองเซียว?" ผู้อาวุโสตระกูลหลินกอดอกแสยะยิ้ม

"ตระกูลเซียว ตกรอบ!"

เมื่อถึงคิวตรวจสอบของเซียวฉี พอคนตรวจเห็นเศษโอสถแตกละเอียดก็ปั้นหน้าตึงและประกาศผลทันที

เซียวฉีทั้งโกรธทั้งอับจนหนทาง สุดท้ายก็ได้แต่เดินลงจากเวทีด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

"ขอโทษค่ะคุณปู่ หนู..." เซียวฉีเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซียวขวง ความน้อยใจเอ่อล้นจนแทบจะร้องไห้ออกมา

เซียวขวงขมวดคิ้ว "เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก เป็นเพราะคนตระกูลหลินมันกำแหงเกินไปต่างหาก!"

"แล้วตอนนี้จะเอาไงดีครับผู้นำตระกูล? เซียวฉีตกรอบก็หมายความว่าเราต้องเก็บข้าวของกลับบ้านแล้วใช่ไหม? ตระกูลเซียวเราไม่มีแพทย์ฝึกยุทธ์ขั้นสามคนที่สองแล้วนะ" นายรองเซียวทำหน้าอมทุกข์

ใบหน้าอันแก่ชราของเซียวขวงทะมึนทึง วินาทีนี้เขาดูเหมือนจะแก่ลงไปอีกหลายปี

งานประลองปีนี้ ตระกูลเซียวของเขามีฝีมือพอตัวแท้ๆ แต่กลับถูกตระกูลหลินขัดขา

น่าเวทนาและน่าเจ็บใจนัก

"ผู้นำตระกูล ท่านลืมไปแล้วหรือว่ายังมีพี่ลู่หรงอยู่อีกคน?"

ในตอนที่เซียวขวงกำลังจนปัญญา เสียงเตือนความจำของเซียวซีเสวี่ยก็ดังขึ้น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวขวงก็หันขวับไปมองลู่หรงด้วยความตื่นเต้น

ลู่หรงทำหน้างงงวย "อย่าบอกนะว่าพวกคุณอยากให้ฉันลงแข่งในนามตระกูลเซียวน่ะ?"

พูดตามตรง ลู่หรงไม่ค่อยเต็มใจนัก

ต่อให้เขาอยากลงแข่ง เขาก็สามารถสมัครในนามส่วนตัวได้นี่นา

เซียวขวงยิ้มขื่น "ตอนนี้มีแต่เจ้าเท่านั้นที่จะช่วยตระกูลเซียวได้ ลู่หรง... ข้าก็รู้ว่าผู้อาวุโสสามกับพวกมีเรื่องบาดหมางกับเจ้า แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าจะยอมวางความแค้นเหล่านั้นลงก่อนได้หรือไม่? ขอเพียงเจ้าช่วยตระกูลเซียวของเราให้ผ่านพ้นรอบแรกไปได้ ตระกูลเซียวของเราจะขอซาบซึ้งในบุญคุณเป็นอย่างยิ่ง!"

ประโยคสุดท้ายบนใบหน้าของเซียวขวงเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ

ท้ายที่สุดเขาก็หมดหนทางแล้ว ในตอนนี้มีเพียงลู่หรงที่เป็นความหวังสุดท้าย

เซียวซีเสวี่ยเองก็ดึงชายเสื้อของลู่หรง "พี่ลู่หรง พี่ช่วยพวกเราหน่อยได้ไหมคะ? พวกเราหมดหนทางแล้วจริงๆ..."

"ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านจะไปฝากความหวังอะไรกับไอ้เด็กนี่เล่า ถ้ามันหลอมโอสถเป็นจริงๆ จะทำห้องพักแขกพังยับเยินขนาดนั้นได้ยังไง?" เสียงขัดจังหวะที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลาของนายรองเซียวดังขึ้น เขาปรายตามองลู่หรงด้วยสายตาดูถูก

เขาไม่เชื่อว่าลู่หรงจะมีฝีมือขนาดนั้น

เซียวขวงได้ยินดังนั้นก็หน้าดำหน้าแดง "หุบปาก! ถ้าแกกล้าพูดจาพล่อยๆ อีก ข้าจะถลกหนังแกซะ!"

นายรองเซียวหยามเกียรติลู่หรงครั้งแล้วครั้งเล่า เซียวขวงหมดความอดทนมานานแล้ว

ขืนมาทำให้ลู่หรงโมโหเอาตอนนี้ มันจะไม่ยิ่งหมดโอกาสเข้าไปใหญ่หรือไง?

"เอาเถอะผู้นำตระกูล แต่ของรางวัลทั้งหมดต้องตกเป็นของฉันนะ" เสียงของลู่หรงดังขึ้น ประโยคนี้ทำให้เซียวขวงลิงโลดใจ

ลู่หรงไม่ได้อยากเข้าไปยุ่งย่าม แต่รางวัลในงานประลองมันช่างเย้ายวนใจจริงๆ

ส่วนนายรองเซียว เขาไม่เอามาใส่ใจอยู่แล้ว

เซียวขวงหัวเราะลั่น "สหายตัวน้อยลู่วางใจได้เลย ตระกูลเซียวของเราต้องการแค่ชื่อเสียง ของรางวัลทั้งหมดก็ต้องตกเป็นของเจ้าอย่างแน่นอน!"

ตามหลักแล้ว เมื่อคนในตระกูลเข้าแข่งขันและได้รับรางวัล ก็ต้องมอบส่วนแบ่งส่วนใหญ่ให้กับตระกูล

ท้ายที่สุดตระกูลก็ทุ่มเททรัพยากรไปมากมายในการปั้นแพทย์ฝึกยุทธ์ ยังไงซะก็ต้องเรียกเก็บดอกเบี้ยคืนบ้าง

แต่กฎข้อนี้ใช้ไม่ได้กับลู่หรง เพราะเขาไม่ได้แซ่เซียว

เมื่อได้รับคำรับปาก ลู่หรงก็ลุกขึ้นยืน

"ประธานฉี ผมขอเป็นตัวแทนตระกูลเซียวเพื่อแข่งเพิ่มอีกสักรอบจะได้ไหมครับ?"

(จบแล้ว)