บทที่ 220 - ถ้าไม่เอาเงินมาแลก ก็เอาชีวิตมาทิ้ง

บทที่ 220 - ถ้าไม่เอาเงินมาแลก ก็เอาชีวิตมาทิ้ง

ลู่หรงปรายตามองหวังหม่างแวบหนึ่ง

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับเสวียนซวีขั้นห้า

หมอนี่นับเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ลู่หรงเคยเจอมาจริงๆ แถมได้ยินคนอื่นๆ บอกด้วยว่า

หวังหม่างคือผู้ฝึกยุทธ์ที่แกร่งที่สุดในเมืองหลวงงั้นเหรอ?

นี่แปลว่าจุดสูงสุดของโลกปุถุชนก็มีแค่นี้เองสินะ?

การถูกลู่หรงจ้องมองด้วยสายตาประเมินค่าแบบนั้น ทำให้หวังหม่างรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

ปกติแค่เอ่ยชื่อออกไป ใครๆ ก็ต้องก้มหัวให้เขาด้วยความเคารพยำเกรงทั้งนั้น

"ฉันถามแกอยู่นะไอ้หนู!" หวังหม่างเอื้อมแขนล่ำสันพุ่งตรงมาคว้าตัวลู่หรงด้วยความเร็วสูง

เพียะ!

ลู่หรงตบสวนกลับไปหนึ่งฉาด ซัดหวังหม่างปลิวถลาถอยหลังไปหลายก้าวทันที

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแปลบปลาบที่แขน หวังหม่างก็ตกตะลึงอยู่ในใจ

ไอ้เด็กนี่แรงเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

ไม่ใช่แค่เขาหรอก คนอื่นๆ ก็ตกตะลึงจนตาค้างไปตามๆ กัน

ด้วยพลังระดับเสวียนซวีของหวังหม่าง สามารถบีบคอระดับก่อแก่นปราณให้ตายคามือได้อย่างง่ายดาย

แต่นี่กลับถูกลู่หรงปัดกระเด็นออกมาแบบสบายๆ เนียนะ?

"หวังหม่าง แกล้อเล่นอะไรอยู่ จะมาออมมือทำบ้าอะไรตอนนี้!"

หวังเจิ้นหงมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ เขาคิดว่าหวังหม่างกำลังล้อเล่นกับลู่หรงอยู่

แต่ระดับลู่หรงที่แม้แต่เย่เหยียนก็ยังเอาไม่อยู่ จะเป็นคนที่เขาหยอกเล่นได้เหรอ?

"นายท่าน เมื่อกี้ผมใช้พลังไปแค่ห้าส่วนเองนะครับ ต่อให้เป็นระดับเสวียนซวีขั้นต้นก็ไม่มีทางปัดผมออกได้ง่ายๆ แบบนี้หรอก"

หวังหม่างข่มความโกรธเอาไว้ แล้วกระซิบตอบหวังเจิ้นหงเบาๆ

ถึงจะเสียท่าไปนิดหน่อย แต่เขาก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเก่งกว่าเขาหรอกนะ

"งั้นก็ใช้พลังทั้งหมดสิ! ซัดไอ้เด็กนี่ให้พิการไปเลย ฉันจะให้มันอับอายขายหน้าต่อหน้าทุกคน!"

หวังเจิ้นหงคำรามอย่างโหดเหี้ยม คิดในใจว่าไอ้สวะหวังหม่างนี่มันประมาทศัตรูเกินไปแล้วจริงๆ

"บ่นพึมพำอะไรกันอยู่ จะสู้หรือไม่สู้?" ลู่หรงลุกขึ้นยืนอย่างรำคาญใจ

เมื่อเห็นว่าลู่หรงดูถูกตนถึงเพียงนี้ ไฟโทสะของหวังหม่างก็ลุกโชนขึ้นมาทันที

ในเมืองหลวงนี้ยังไม่มีใครกล้าเป็นคู่ต่อสู้ของเขา หรือมาท้าทายฝีมือของเขาเลยนะ

หวังหม่างแผดเสียงคำราม พุ่งตัวเข้าใส่ลู่หรง "ไอ้หนู รนหาที่ตายนักใช่ไหม งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้!"

หมัดหนักๆ พุ่งตรงเข้ามา ถึงแม้ดูจะธรรมดาๆ แต่แฝงไปด้วยพลังมหาศาล

ลู่หรงไม่หลบไม่หนี เพียงแค่แบมือออกไปรับหมัดนั้น

"หมอนี่คิดจะรับหมัดของหวังหม่างตรงๆ เลยเหรอ?"

"วัยรุ่นก็ใจร้อนแบบนี้แหละ ถึงจะพอมีฝีมืออยู่บ้างก็เถอะ แต่มันก็อวดเก่งเกินไปหน่อยแล้ว ได้ยินมาว่าหวังหม่างเคยต่อยภูเขาจำลองแหลกด้วยหมัดเดียวเลยนะ!"

"น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? สมแล้วที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์อันดับหนึ่งของเมืองหลวง"

ทุกคนต่างก็ส่งเสียงซี๊ดปาก ชื่นชมในความแข็งแกร่งของหวังหม่าง

ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ส่งสายตาสมเพชไปให้ลู่หรงด้วย

ปัง!

ไม่นานนัก ภาพที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างก็ปรากฏขึ้น

หมัดของหวังหม่างไม่เพียงแต่ถูกลู่หรงรับเอาไว้ได้ง่ายๆ แต่ลู่หรงยังไม่ถอยหลังเลยแม้แต่ก้าวเดียว!

ในทางกลับกัน หวังหม่างกลับมีสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว เพราะมือของลู่หรงกำหมัดของเขาเอาไว้แน่น

เมื่อฝ่ามือนั้นออกแรงบีบ

กร๊อบ!

เสียงกระดูกแตกหักดังลั่น

"ไสหัวไป!"

ลู่หรงออกแรงเหวี่ยง ร่างของหวังหม่างก็ลอยละลิ่วข้ามหัวไปทันที

ตู้ม!

หวังหม่างร่วงลงมากระแทกพื้นอย่างแรง จนพื้นยุบลงไปเป็นหลุม

เลือดคำโตถูกพ่นออกมาจากปากของเขา

การปะทะกันของทั้งคู่ไม่ได้ใช้พลังปราณแท้จริงเลย เป็นแค่การต่อสู้ด้วยหมัดมวยธรรมดาๆ เท่านั้น

แต่ถึงแม้จะไม่ได้ใช้พลังปราณแท้จริง พละกำลังและร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์ก็เหนือกว่าคนธรรมดาไปไกลลิบแล้ว

"!"

"เป็นไปได้ยังไงเนี่ย!"

ทุกคนทำหน้าเหมือนเห็นผี

ฉายายอดฝีมืออันดับหนึ่งของเมืองหลวงของหวังหม่าง ไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วยนะ

เขาเอาชนะยอดฝีมือระดับเสวียนซวีมาแล้วตั้งหลายคน ถึงจะได้ครอบครองตำแหน่งนี้มา แต่คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะมาเจอของแข็งเข้าให้...

ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าเตะเข้ากับแผ่นเหล็กไทเทเนียมเลยถึงจะถูก

กระบวนท่าเดียวทำเอาหวังหม่างกระอักเลือด ในเมืองหลวงแห่งนี้ไม่มียอดฝีมือระดับนี้อยู่หรอก!

"ไอ้หนู... ตกลงแกอยู่ระดับไหนกันแน่!" หวังหม่างเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองมองฝีมือของลู่หรงไม่ออกเลย

"แกไม่คู่ควรที่จะรู้ ในเมื่อกล้าลงมือแล้ว ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนหน่อยล่ะ"

พูดจบลู่หรงก็ซัดฝ่ามือเข้าใส่หวังหม่างทันที

หวังหม่างหน้าถอดสี รีบกางม่านพลังปราณแท้จริงออกมาป้องกันตัวอย่างลุกลี้ลุกลน

ปัง!

ม่านพลังถูกทำลายย่อยยับ ถึงแม้หวังหม่างจะพยายามเบี่ยงตัวหลบแล้ว

แต่ก็ยังโดนฝ่ามือฟาดจนแขนขวาหักสะบั้น!

ฝ่ามือที่ดูเหมือนจะซัดออกมามั่วๆ นั้น คือฝ่ามือเหมันต์ที่ลู่หรงซัดออกไปในพริบตา!

หวังหม่างจ้องมองแขนตัวเองที่กลายเป็นน้ำแข็ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

ไอเย็นยะเยือกแช่แข็งเส้นประสาทและเส้นลมปราณของเขาเอาไว้ จนเขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยด้วยซ้ำ

"ยอดฝีมือ เรื่องนี้ผมไม่ยุ่งแล้วครับ! ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ!"

เมื่อเห็นลู่หรงยกมือขึ้นมาอีกครั้ง หวังหม่างก็ตกใจจนรีบร้องขอชีวิต

"ไสหัวไป!"

เสียงตวาดกร้าวนี้ราวกับทำให้หวังหม่างมองเห็นหนทางรอด เขาเผ่นแน่บออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว

"หวังหม่าง! ไอ้สวะเอ๊ย..."

หวังเจิ้นหงที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เลือดขึ้นหน้าจนแทบจะหมดสติ

ผู้ฝึกยุทธ์ที่ตระกูลหวังของเขาทุ่มเงินนับหมื่นล้านปั้นขึ้นมา กลับอ่อนหัดถึงขนาดหนีเอาตัวรอดไปดื้อๆ แบบนี้!

คนอื่นๆ ก็อึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

"นี่... ผู้ฝึกยุทธ์อันดับหนึ่งของเมืองหลวงก็งั้นๆ แหละมั้ง"

"หรือว่าเป็นเพราะประธานลู่เก่งเกินไปต่างหากล่ะ?"

"ดูเหมือนว่าตำแหน่งผู้ฝึกยุทธ์อันดับหนึ่งของเมืองหลวง คงต้องเปลี่ยนมือซะแล้วล่ะ"

จนกระทั่งหวังหม่างวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกไป ทุกคนถึงได้เลิกทำตัวดูถูกเหยียดหยาม

ตอนนี้สายตาที่พวกเขามองลู่หรงเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงและหวาดกลัว

ลู่หรงหันกลับมามองหวังเจิ้นหง พลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เตรียมทรัพย์สินห้าหมื่นล้านของตระกูลหวังเอาไว้ พรุ่งนี้เอามาส่งที่ตระกูลลู่ ไม่อย่างนั้นครึ่งชีวิตที่เหลือของแกคงต้องไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มในโรงพยาบาลแล้วล่ะ"

นี่มันเป็นการข่มขู่กรรโชกทรัพย์กันชัดๆ!

ลู่หรงอ้าปากขอทรัพย์สินห้าหมื่นล้านนะ ไม่ใช่ห้าล้านหรือห้าสิบล้าน!

"ลู่หรง แกมันโลภมาก! นี่มันปล้นกันชัดๆ! ฉันจะเอาทรัพย์สินของตระกูลหวังไปให้แกทำไม!"

หวังเจิ้นหงหอบหายใจถี่รัว นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

ห้าหมื่นล้าน ต่อให้ตระกูลหวังจะมั่งคั่งแค่ไหน

ก็ต้องใช้เวลาหาเป็นเดือนๆ กว่าจะได้มา

มีเงินขนาดนี้ หวังเจิ้นหงเอาไปปั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับเสวียนซวีเพิ่มอีกคนยังได้เลย

สีหน้าของลู่หรงเปลี่ยนเป็นเย็นชาเยียบเย็น "ฉันบอกแล้วไง ว่าถ้าลงมือแล้วแพ้ แกก็ต้องจ่ายค่าตอบแทน ฉันไม่ได้กำลังต่อรองกับแก แต่กำลังแจ้งให้แกทราบต่างหาก ถ้าไม่ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้ม ก็เอาเงินมาแลกชีวิตซะ!"

คำพูดที่ทรงพลังและเด็ดขาดขนาดนี้ ทำเอาทุกคนในงานสูดหายใจเข้าลึก

การกระทำของลู่หรงมันบ้าอำนาจเกินไปแล้ว!

แต่หวังเจิ้นหงกลับหัวเราะเยาะด้วยความโกรธ "ไอ้หนู แกมันแน่มาก บัญชีแค้นเรื่องที่แกฆ่าคนของตระกูลหวังไปคราวก่อนยังไม่ได้ชำระเลยนะ วันนี้ยังกล้ามาขู่ฉันอีก ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแกจะกล้าทำอะไรฉัน!"

พูดจบเขาก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ท่าทางเหมือนคนที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ง่ายๆ

หวังเจิ้นหงคิดในใจว่าตัวเองเป็นตัวตึงระดับไหนในเมืองหลวง แค่กระทืบเท้าเมืองหลวงก็สะเทือนไปสามริกเตอร์แล้ว

ลู่หรงที่เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน จะกล้ามาแหยมกับเขาจริงๆ เหรอ?

"หยุดนะ!"

ทันใดนั้น ก็มีเสียงตะโกนดังก้องมาจากหน้าประตู

แต่มันสายไปเสียแล้ว ลู่หรงขยับตัวแล้ว

เขาพุ่งเข้าไปประชิดตัว แล้วเตะสวนกลับไปเต็มแรง!

หวังเจิ้นหงปลิวถลาถอยหลังไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา

ปัง!

หลังจากกระแทกโต๊ะพังไปหลายตัว หวังเจิ้นหงก็ลงไปนอนกองอยู่กับพื้นอย่างหมดสภาพ

เขากระอักเลือดออกมาคำโต ลูกเตะของลู่หรงไม่ได้ออมแรงเลยแม้แต่น้อย

ถึงจะไม่เตะจนตาย แต่ก็ทำให้อวัยวะภายในของหวังเจิ้นหงแตกสลายไปหลายส่วน!

"เจิ้นหง!?"

ประตูห้องอาหารเปิดออก จะเห็นว่าผู้อาวุโสสวี่เดินเข้ามาพร้อมกับสีกั๋วจง

พอเห็นว่ามาช้าไปก้าวเดียว หวังเจิ้นหงก็โดนซัดจนปางตายไปแล้ว

ผู้อาวุโสสวี่ก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับ

"ผู้อาวุโสสวี่นี่นา!"

"ได้ยินมาว่าผู้อาวุโสสวี่เป็นลุงของผู้นำตระกูลหวัง แถมยังมีตำแหน่งเป็นถึงแพทย์ศักดิ์สิทธิ์ระดับประเทศ สถานะสูงส่งมาก ลู่หรงจะโดนเล่นงานไหมเนี่ย?"

"ไม่รู้สิ ผู้อาวุโสสวี่มีรัฐบาลหนุนหลัง แถมยังมีคนรู้จักอยู่ในกองทัพอีก การจะจัดการกับผู้ฝึกยุทธ์ระดับเสวียนซวีก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร"

ผู้อาวุโสสวี่ไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทารอบๆ ตัว เขาเดินตรงเข้าไปหาลู่หรง

"ไอ้หมอนี่หลานคุณเหรอ?" ลู่หรงชี้ไปที่หวังเจิ้นหงพลางเอ่ยถาม

ผู้อาวุโสสวี่พยักหน้า "ลู่หรง คุณทำรุนแรงเกินไปแล้วนะ..."

"เรื่องมันก็บานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ให้มันจบแค่นี้เถอะ"

"อะไรนะ?!"

ทุกคนสะดุ้งตกใจอีกระลอก

(จบแล้ว)