ตอนที่ 617 คำขอของคางูยะ

“โอซึซึกิ คางูยะ เธออยากให้ฉันช่วยเธอจัดการกับตระกูลโอซึซึกิใช่ไหม?”

ทันใดนั้น เสียงของหลี่ฟานก็ดังขึ้นด้านหลังคางูยะ

“ฮะ?!” คางูยะเบิกตากว้างและอยากจะหันมองไปทางด้านหลัง

แต่เพราะผนึกบนร่างกายของเธอ เธอจึงไม่สามารถแม้แต่จะทำการหมุนร่างกายของตัวเองได้

นอกจากนี้ เธอก็ยังไม่เคยคิดเลยว่าหลี่ฟานจะมาอยู่ด้านหลังเธอแบบนี้ด้วย

“หลี่ฟาน เป็นเจ้าจริงๆ งั้นหรอ?” คางูยะถามด้วยความแปลกใจ

“เป็นฉันจริงๆ หรือเปล่า? เธอคิดว่าในโลกนี้ นอกจากฉันแล้ว มันจะมีใครสามารถเข้ามาที่นี่โดยที่ไม่ทำลายผนึกได้กัน?”

หลี่ฟานยิ้มและร่างของเขาลอยอยู่ด้านหน้าคางูยะ ราวกับว่าเขากำลังว่ายน้ำอยู่

ก่อนที่ร่างของหลี่ฟานจะมาถึง หินปิดผนึกที่อยู่รอบๆ ก็จะละลายหายไปโดยอัตโนมัติ เพื่อหลีกทางให้กับหลี่ฟาน

มองเห็นหลี่ฟานที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหน้าเธอ ดวงตาของคางูยะก็สว่างขึ้น

“หลี่ฟาน เจ้ามาที่นี่เพื่อยอมรับข้อตกลงของข้า และช่วยให้ข้าหลุดพ้นจากผนึกใช่ไหม?”

“อืม ฉันมีความคิดนี้อยู่บ้าง”

หลี่ฟานเหยียดมือออกและลูบคาง พลางมองหญิงสาวผมขาวที่ถูกคุมขังมานานกว่าพันปีด้วยความสนใจ แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

“ฉันแค่อยากจะถามเฉยๆ ว่าถ้าฉันพาเธอออกไปจากที่นี่ได้จริงๆ เธอจะทำอะไรต่อไป?”

“ฉันแนะนำว่าอย่าโกหกฉัน เพราะดวงตาของฉันสามารถรู้ได้ว่าเธอโกหกได้”

พูดจบ หลี่ฟานก็เบิก ‘เนตรวงแหวนสังสาระ’ ทั้งสองข้างของเขาขึ้นต่อหน้าคางูยะ

เมื่อเทียบกับ ‘เนตรวงแหวนสังสาระ’ ของคางูยะแล้ว ‘เนตรวงแหวนสังสาระ’ ที่หลี่ฟานเผยออกมา มันมีความทรงพลังยิ่งกว่าหลายเท่า

“เจ้า... เจ้ามีดวงตาแบบนั้นได้ยังไง? ทำไมดวงตาของเจ้าถึงเป็นแบบนี้?”

คางูยะอ้าปากกว้างและมองหลี่ฟานอย่างไม่เชื่อ

“เป็น... เป็นไปได้ไหมที่เจ้ากินผลจักระของต้นไม้เทพเจ้าเข้าไปสองผล?”

“ไม่... ไม่! แม้ว่าเจ้าจะกินผลจักระของต้นไม้เทพเจ้าเข้าไปสองผล แต่เจ้าก็จะไม่สามารถอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้”

“เป็นไปได้ไหมว่า… เจ้ามีสายเลือดที่พิเศษมากกว่าตระกูลโอซึซึกิ!”

หลี่ฟานโบกมือและขัดจังหวะคางูยะทันที

“ดวงตาของฉันมันไม่ได้เป็นแบบนี้หลังจากที่กินผลจักระของต้นไม้เทพเจ้า ทางทีดีฉันว่าเธอควรจะตอบคำถามของฉันดีกว่า”

“ฉันยังต้องรีบกลับไปสั่งสอนลูกศิษย์ของฉัน ดังนั้นตอนนี้ฉันจึงมีเวลาน้อยมาก”

“แน่นอนว่า ถ้าเธอไม่อยากจะออกไปจากที่นี่ งั้นเธอก็ไม่ต้องตอบคำถามของฉันก็ได้”

ได้ยินคำพูดของหลี่ฟาน สีหน้าของคางูยะก็เต็มไปด้วยความตึงเครียดในทันที

“หลี่ฟาน! ข้าต้องการที่จะออกไปจากที่นี่จริงๆ!” คางูยะต้องการเอื้อมมือออกไปจับหลี่ฟาน แต่ถูกผนึกหยุดไว้อีกครั้ง

เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ หลี่ฟานก็เลิกคิ้วขึ้น และเนตรของเขาก็ฉายแสงประกายวาบออกมา

ทันใดนั้น ก้อนหินที่ล้อมรอบคางูยะด้วยพลังของหยินและหยางก็สลายไป และถูกหลี่ฟานสร้างขึ้นเป็นเก้าอี้สองตัวที่อยู่ด้านหลังเขากับคางูยะ

“นั่งลงสิ เธอคงจะเหนื่อยกับการถูกก้อนหินเหล่านี้รั้งไว้มาหลายปีแล้ว”

หลี่ฟานเอื้อมมือไปหาคางูยะ จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ด้านหลังเขา

คางูยะขยับมือและเท้าของเธอ ก่อนที่มองหลี่ฟานอย่างประหลาดใจมากขึ้น

สามารถปลดผนึกรอบตัวเธอออกได้อย่างง่ายดาย แล้วทำให้พวกมันกลายเป็นเก้าอี้?

นี่คือสิ่งที่แม้แต่คางูยะก็คิดไม่ถึง… แต่หลี่ฟานกลับสามารถทำมันได้!

‘ท่านผู้เฒ่า ท่านสามารถทำแบบนี้ได้ไหม?’

คางูยะเม้มปากและอดไม่ได้ที่ถึงความทรงจำในอดีตของเธอ ความทรงจำก่อนที่จะมาที่ดาวดวงนี้

หลังจากครุ่นคิด คางูยะก็ตัดสินใจอธิบายเรื่องราวของตระกูลโอซึซึกิให้หลี่ฟานฟัง

เธอรู้สึกว่าด้วยวิธีนี้ หลี่ฟานจะเห็นด้วยกับแผนการในอนาคตของเธอ

“หลี่ฟาน อันที่จริงข้าไม่ได้มาจากโลกนี้ ตระกูลโอซึซึกิเป็นเผ่าพันธุ์จากดาวเคราะห์นอก…”

“เธอไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้” หลี่ฟานโบกมือของเขา

“แม้ว่าฉันจะไม่เคยพบกับกลุ่มตระกูลโอซึซึกิยกเว้นเธอ แต่ฉันก็รู้เกี่ยวกับประวัติของพวกเขา”

‘ฉันไม่ได้อ่านโบรูโตะมากนัก แต่ฉันก็ยังพอรู้เรื่องเล็กน้อยพวกนี้บ้าง’

‘ฉันแค่ไม่รู้ว่า ‘โบรูโตะ’ จะจบไปหรือยัง หลังจากที่ฉันเดินทางไปที่โลกโจรสลัดแล้ว?’

หลี่ฟานบ่นในใจ

“เจ้ารู้! ถ้าเป็นอย่างนั้น ข้าก็สามารถพูดได้ง่ายขึ้น” คางูยะนั่งบนเก้าอี้และมองตรงไปที่หลี่ฟาน

“ฟลี่ฟาน ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถช่วยข้าต่อสู้กับคนจากตระกูลโอซึซึกิ ที่อาจจะมาที่โลกใบนี้ในอนาคต”

“ถ้าข้ากับเจ้าร่วมมือกัน ร่วมกับลูกศิษย์ของเจ้าปากุระ ถ้าทุกคนในโลกนี้กลายเป็นเซ็ตสึขาว คนเหล่านั้นจากตระกูลโอซึซึกิจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเรา!”

“ด้วยวิธีนี้ เจ้ากับข้าก็จะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้โดยที่ไม่ถูกฆ่า!”

…