ตอนที่ 540 สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์สิ้นสุดลง

ในสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ หากเซอร์แวนท์ต้องการดำรงอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง มาสเตอร์คือสิ่งที่ขาดไม่ได้

แม้แต่เซอร์แวนท์ที่มีความสามารถเฉพาะตัวอย่าง ‘ความ​เป็นอิสระ’ หลังจากสูญเสียมาสเตอร์ไป พวกเขาก็ไม่สามารถดำรงอยู่ต่อไปได้นานเกินไปนัก

เนื่องจากโมเรียไม่มีความสามารถเฉพาะตัวอย่าง ‘ความ​เป็นอิสระ’ ดังนั้นหลังจากที่เพโรน่าออกไปจากดินแดนลึกลับแห่งนี้ โมเรียก็ไม่สามารถดำรงอยู่ต่อไปได้นานเกินไปเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม หากจิตวิญญาณของเขาได้รับการแก้ไขในเวลานี้ เพื่อให้สามารถดำรงอยู่ต่อไปได้โดยไม่ต้องพึ่งพามาสเตอร์ โมเรียก็จะไม่หายไปโดยธรรมชาติ

แต่ในสายตาของมาสเตอร์ทั่วไป สิ่งนี้มันเป็นเรื่องที่ยากมาก แต่ในสายตาของหลี่ฟาน สิ่งนี้มันง่ายเกินไป

เพียงเพื่อที่จะทำให้โมเรียมีชีวิตอยู่ต่อไป และออกไปจากดินแดนลึกลับแห่งนี้พร้อมกันกับเขาได้ หลี่ฟานจึงทำสัญญากับโมเรียทันที

และหลังจากที่เขาได้กลับไปยังโลกภายนอก มันก็เพียงพอแล้วที่เขาจะยกเลิกสัญญากับโมเรีย

หลังจากที่พลังเวทมนตร์ของหลี่ฟานเข้าสู่ร่างกายของโมเรีย อาการของโมเรียก็เริ่มเสถียรขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ขอบคุณคุณหลี่ฟาน ตอนนี้ฉันไม่ต้องกลับไปยังโลกอันเยือกเย็นนั้นอีกแล้ว!”

โมเรียตอนนี้มีความรู้สึกปลาบปลื้มใจมาก ไม่เหมือนกับตอนที่เขาเคยเป็น 7 เทพโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่เลยสักนิด

“หลี่ฟาน!”

จู่ๆ เสียงของโจนดังขึ้นด้านหลังของเขา

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? คุณผู้ตัดสิน” หลี่ฟานหันศีรษะกลับมาด้วยรอยยิ้ม

“หรือเธอกำลังจะบอกว่า ฉันกำลังทำผิดกฎอีกแล้ว?”

ในเวลานี้ โจน-อัลเตอร์ก็มองมาที่โจนด้วยเช่นกัน

แต่ถึงอย่างนั้น โจนก็ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ และในขณะที่โจน-อัลเตอร์กำลังจะพูดต่อต้านโจนนั้น

“ไม่! คุณเข้าใจผิดแล้ว” โจนส่ายหัว

“ตอนนี้มีเพียงคุณเท่านั้น หลี่ฟาน ที่เป็นมาสเตอร์คนสุดท้าย และสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้ก็จบลงแล้ว”

“ในกรณีนี้ ฉันย่อมไม่จำเป็นต้องทำการตัดสินอะไรต่อไป และต้องการที่จะมอบสิ่งนี้ให้กับคุณ”

ขณะพูด แสงอันแวววาวก็พุ่งออกมาจากหน้าอกของโจน ออฟ อาร์ค

ไม่กี่วินาทีต่อมา เมื่อแสงดับลง จอกทองคำก็ลอยอยู่กลางอากาศ

มันคือจอกศักดิ์สิทธิ์!

[หนวดขาว นิวเกต: นี่คือจอกศักดิ์สิทธิ์งั้นหรอ? ]

[ผมแดง แชงค์: มันคือสิ่งที่มาสเตอร์ทั้ง 14 คนต่อสู้กันเพื่อให้ได้รับมัน! ]

[ร้อยอสูร ไคโด: จอกศักดิ์สิทธิ์! ]

[บิ๊กมัม ชาร์ล็อต หลินหลิน: มีอะไร ไคโด อย่าบอกนะว่านายยังโกรธหลี่ฟานอยู่? ]

[ร้อยอสูร ไคโด: … ]

“นั่นคือจอกศักดิ์สิทธิ์!”

อิมมองดูจอกศักดิ์สิทธิ์ในหน้าจอของรายการทองคำบนท้องฟ้า ด้วยท่าทางที่ซับซ้อนอย่างมาก

หลังจากกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เธอก็สามารถสังเกตสถานการณ์ของหลี่ฟาน ได้จากหน้าจอของรายการทองคำในปัจจุบันเท่านั้น

‘หลี่ฟาน นายต้องการที่จะขอพรอะไรจากจอกศักดิ์สิทธิ์กัน?’ อิมคิดในใจ

…

“จอกศักดิ์สิทธิ์… มันอยู่ในร่างกายของเธอ?” ดวงตาของโจน-อัลเตอร์เบิกกว้าง

“ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่อาจจะเป็นเพราะสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้มันมีความพิเศษ ดังนั้นมันจึงเก็บจอกศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ในร่างกายของฉัน” โจนพยักหน้า

“อย่างไรก็ตาม หลี่ฟาน ดูเหมือนคุณจะไม่แปลกใจเลยนะ”

“ที่จริงแล้ว ตั้งแต่ที่เธอปรากฏตัว ฉันก็รู้ว่าจอกศักดิ์สิทธิ์อยู่ในร่างกายของเธอ” หลี่ฟานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ยิ่งกว่านั้น หลังจากที่เซอร์แวนท์ตายไป พลังเวทมนตร์ของพวกเขาก็หลังไหลมาที่ร่างของเธอด้วย”

“ได้เห็นแบบนี้แล้ว ถ้าเกิดว่าฉันยังเดาเรื่องนี้ไม่ออก ฉันก็คงจะโง่เกินไป”

หลังจากการตายของเหล่าเซอร์แวนท์ แม้ว่าการไหลของกระแสพลังเวทย์จะเป็นสิ่งที่ลึกลับมาก

แต่ในระดับของหลี่ฟาน มันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะรับรู้ได้

“ถ้าอย่างนั้นจอกศักดิ์สิทธิ์นี้… ฉันก็ขอมอบมันให้กับคุณ”

“ตอนนี้ มันใกล้ถึงเวลาที่ฉันจะต้องกลับไปแล้ว”

ด้วยเหตุนี้ โจนจึงได้มอบจอกศักดิ์สิทธิ์ให้กับหลี่ฟาน

หลังจากนั้น เธอก็มองลึกไปที่โจน-อัลเตอร์ ก่อนที่ร่างกายของเธอกลายเป็นแสงจ้าและพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

“ชิ๊! จากไปดีๆ ไม่ได้รึไง? ทำไมต้องทำให้มันดูแสบตาแบบนี้ด้วย!” โจน-อัลเตอร์เบ้ปาก เห็นได้ชัดว่าเธอไม่พอใจในการจากไปของโจน

แต่ทันทีที่เสียงของเธอหายไป โจน-อัลเตอร์ก็ตระหนักว่าได้ร่างของเธอ กำลังถูกล้อมรอบไปด้วยแสงสีทองที่พุ่งออกมา

เช่นเดียวกับโมเรียที่อยู่ด้านข้าง เขาเองก็เป็นแบบนี้เช่นกัน

“เกิดอะไรขึ้น! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน!” โมเรียตกใจมาก

“ผ่อนคลายเถอะ นี่มันไม่ใช่สัญญาณการหายตัวไปของเธอหรอก” หลี่ฟานวางมือลงบนไหล่ของโจน-อัลเตอร์ และพูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม

“สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์สิ้นสุดลงแล้ว และพวกเราก็ควรจะกลับไปที่โลกแห่งความจริง”

เมื่อเสียงของเขาหายไป ร่างของหลี่ฟาน โจน-อัลเตอร์ และโมเรีย ก็หายไปจากดินแดนลึกลับแห่งนี้ทันที

พร้อมกับจอกศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องแสงสีทอง…

…