ตอนที่ 29: ไม่เห็นหัวผู้ใหญ่

ตอนที่ 29: ไม่เห็นหัวผู้ใหญ่

พอฟางหยวนพูดแบบนั้น ทุกคนต่างก็เบือนหน้าหนี ดูเหมือนจะไม่มีใครอยากช่วยฟางหยวนเลย ก็แน่ล่ะ ไม่ว่าจะยังไงฟางหยวนก็เพิ่งมาวันแรก ส่วนเด็กชายที่โดนต่อยเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ด้วยกันมาเกือบเทอมแล้ว

หรือบางทีทุกคนอาจจะกลัวเจ้าหมอนั่นก็ได้ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ก็ไม่มีใครยอมปริปากช่วยฟางหยวนเลยสักคน

แม้พวกเขาจะไม่พูดอะไร แต่ครูกู้ก็ดูออกแล้วว่าสิ่งที่ฟางหยวนพูดน่าจะเป็นเรื่องจริง

ในขณะที่ฟางหยวนคิดว่าคงไม่มีใครช่วยพูดให้เขาแล้ว จู่ๆ เจ้าอ้วนก็ก้าวออกมาแล้วพูดว่า "คุณครูครับ ผมเป็นพยานให้ได้ สิ่งที่ฟางหยวนพูดเป็นเรื่องจริงทั้งหมดครับ"

ได้ยินคำพูดของเจ้าอ้วน ฟางหยวนก็แอบแปลกใจเล็กน้อย เขาหันไปมองแล้วพยักหน้าให้ทีหนึ่ง

"ฟางหยวน, หม่าไห่ปิง พวกเธอสองคนตามครูไปที่ห้องพักครูเดี๋ยวนี้"

พอครูกู้พูดแบบนี้ ฟางหยวนถึงได้รู้ว่าไอ้หมอนี่ชื่อ หม่าไห่ปิง

"ครับคุณครู" ฟางหยวนรับคำแล้วเดินออกไปทันที

หม่าไห่ปิงโดนฟางหยวนซัดจนมึนไปหมดแล้ว คาดว่าตอนนี้คงแยกทิศตะวันออกตะวันตกไม่ถูก ได้แต่เดินตามออกไปเหมือนหุ่นยนต์

ทั้งสองคนถูกครูพามายังห้องพักครู ซึ่งเป็นห้องทำงานรวมที่มีครูหลายท่านนั่งอยู่ด้วยกัน

จังหวะนี้เอง หม่าไห่ปิงที่โดนซัดจนเอ๋อเริ่มได้สติคืนมา เขาจ้องฟางหยวนตาเขม็งด้วยความโกรธแค้น

แต่ฟางหยวนไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เพราะ "หมาที่เห่ามักจะไม่กัด หมาที่กัดจริงคือหมาที่ไม่เห่า" ต่างหาก

คนอย่างหม่าไห่ปิงที่เก็บอารมณ์ไม่อยู่จนแสดงออกทางสีหน้าน่ะจัดการง่ายจะตาย แต่ติดอยู่อย่างเดียวคือคนประเภทนี้มักจะตอแยน่ารำคาญ เว้นเสียแต่ว่าคุณจะสั่งสอนจนมันเข็ดหลาบจริงๆ

"พวกเธอสองคนยืนให้ตรง แล้วสำนึกผิดซะ" ครูกู้บอกทั้งสองคนเมื่อถึงห้องพักครู

ตอนนี้หม่าไห่ปิงว่าง่ายขึ้นเยอะ เขายืนหลังตรงแหน็วทันที ต่อให้เขาจะเกเรแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าหือกับครูหรอก

"อ้าว! ครูกู้ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?" ครูชายวัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่งเอ่ยถาม

"เด็กสองคนนี้ทะเลาะกันในห้องน่ะค่ะ" ครูกู้ตอบไปตามตรง

"ทะเลาะกันเหรอ!" ครูชายคนนั้นพยักหน้า พลางชำเลืองมองฟางหยวนแล้วพูดว่า "นี่คือเด็กที่เพิ่งย้ายมาเข้ากลางเทอมวันนี้ใช่ไหม?"

"ค่ะ" ครูกู้พยักหน้า

"มาเรียนวันแรกก็ต่อยตีกับเพื่อน ต่อไปคงโตไปเป็นคนดีไม่ได้หรอก"

ได้ยินครูชายคนนี้พูด ฟางหยวนก็ขมวดคิ้วทันที เขาไม่เข้าใจว่าครูคนนี้เอาบทสรุปมาจากไหน

ฟางหยวนเลยโพล่งขึ้นมาว่า "สวัสดีครับคุณครู! เมื่อคืนนี้เหมือนผมจะเห็นคุณครูกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ที่นอกกำแพงโรงงานทอผ้า พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่เหรอครับ?"

"ไอ้หนู! เธอพูดจาเลอะเทอะอะไร? ฉันไปอยู่กับผู้หญิงที่นอกกำแพงโรงงานทอผ้าตอนไหนกัน!"

"ผมพูดเลอะเทอะเหรอครับ? สงสัยผมคงพูดเลอะเทอะไปเองแหละมั้ง" ฟางหยวนไม่ได้เถียงกลับ หรือพยายามจะพิสูจน์ว่าสิ่งที่พูดเป็นเรื่องจริง

แต่ยิ่งเขาทำท่าทีแบบนี้ ครูชายคนนั้นก็ยิ่งกระวนกระวาย เพราะเขาต้องรีบพิสูจน์ว่าไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น

คำพูดกำกวมของฟางหยวนนี่แหละที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่ายที่สุด ต้องรู้ก่อนนะว่าในยุคนี้ เรื่องชู้สาวหรือความสัมพันธ์ที่คลุมเครือเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก

"ไอ้หนู เธอพูดเรื่องนี้มาให้ชัดเจนนะ!"

ฟางหยวนยักไหล่แล้วตอบว่า "ผมพูดยังไม่ชัดอีกเหรอครับ? สงสัยผมคงจะพูดจาเลอะเทอะไปเอง หรือไม่ผมก็อาจจะมองไม่ชัดก็ได้"

"แก..." ครูคนนั้นโกรธจนตัวสั่น ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

จากนั้นเขาก็รีบเดินไปหาครูชายอีกคนแล้วบอกว่า "ครูหู เมื่อคืนนี้เราสองคนนึงตรวจการบ้านอยู่ในห้องพักครูจนดึกเลยนะ คุณเป็นพยานให้ผมได้"

"อืม ใช่ครับ" ครูที่ถูกเรียกว่าครูหูพยักหน้ายืนยัน

"นักเรียน เรื่องที่ไม่มีมูลความจริงน่ะเธออย่าเที่ยวพูดไปเรื่อยนะ" ครูหูหันมาปรามฟางหยวน

"นั่นสิครับ! ขนาดเรื่องที่ไม่มีมูลความจริงคุณครูยังพูดออกมาได้เลย ทำไมผมจะพูดบ้างไม่ได้? อีกอย่าง ในเมื่อมันเป็นเรื่องที่ไม่มีมูลความจริง ต่อให้พูดออกไป คนอื่นเขาก็คงไม่เชื่อหรอก จริงไหมครับ?" ฟางหยวนยิ้มให้ครูหู

แต่รอยยิ้มนี้กลับทำให้คนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ราวกับว่าเขากำลังมีแผนร้ายบางอย่าง

พอฟางหยวนพูดแบบนั้น ครูคนที่โดนพาดพิงก็ยิ่งร้อนรน "ต่อให้คนไม่เชื่อ แต่เรื่องแบบนี้ก็ห้ามเอามาพูดมั่วๆ นะ"

ฟางหยวนจ้องมองเขาแล้วถามกลับว่า "คุณครูครับ คุณครูยังไม่รู้เลยว่าเรื่องมันเป็นมายังไง ทำไมถึงกล้าฟันธงว่าเรื่องชกต่อยครั้งนี้เป็นความผิดของผม? แล้วคุณครูรู้ได้ยังไงว่าโตไปผมจะเป็นคนดีไม่ได้? แบบนี้ไม่ใช่การพูดจาเลื่อนลอยไม่มีมูลเหมือนกันเหรอครับ?"

เจอคำถามยิงรัวเข้าไปแบบนี้ ครูคนนั้นถึงกับอึ้งกิมกี่ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ฟางหยวนกำลัง "เอาคืน" ที่เขาพูดจาดูถูกเมื่อกี้

"นักเรียน ครูขอโทษสำหรับคำพูดที่พูดไปเมื่อกี้ หวังว่าเธอจะไม่ถือสานะ" ครูคนนั้นกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้ว... กลัวเด็กอย่างฟางหยวนเนี่ยแหละ

เขาแค่พูดลอยๆ ตามความเคยชิน ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ดันโดนเด็กสวนกลับจนหน้าหงาย

เขารู้ซึ้งแล้วว่า เด็กที่เพิ่งย้ายมาคนนี้ไม่ธรรมดาเลย ดูจากคำพูดคำจาและเรื่องราวที่แต่งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ นั่นสิ

เมื่อเห็นครูเอ่ยปากขอโทษ ฟางหยวนก็ยักไหล่แล้วบอกว่า "ช่างมันเถอะครับ แต่คุณครูครับ ผมหวังว่าคราวหน้าก่อนจะพูดอะไร ควรตรวจสอบข้อเท็จจริงให้ชัดเจนก่อนจะดีกว่านะครับ"

"ใช่ๆๆ ครูผิดเอง ครูขอโทษเธออีกครั้งนะ"

บทสนทนาระหว่างฟางหยวนกับครูคนนั้น ไม่เพียงแต่ทำให้หม่าไห่ปิงที่ยืนอยู่ข้างๆ อึ้งจนอ้าปากค้าง แม้แต่ครูกู้ ครูหู และครูคนอื่นๆ ในห้องพักครูก็อึ้งไปตามๆ กัน

นี่มันเด็กแปดขวบจริงๆ เหรอ? ตรรกะความคิดชัดเจน ศัพท์แสงสำนวนมาเต็ม แถมยังแต่งเรื่องหลอกคนจนเกือบจะเชื่อกันหมดห้อง

หลังจากครูคนนั้นขอโทษเสร็จ ก็นั่งจมปุ๊กอยู่ที่เก้าอี้ ไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาอีกเลย

ครูกู้อึ้งไปครู่ใหญ่ก่อนจะตั้งสติได้ แล้วหันมาถามฟางหยวนกับหม่าไห่ปิงว่า "เอาละ บอกมาซิ ทำไมถึงชกต่อยกัน?"

"คุณครูครับ ให้เขาพูดก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมค่อย 'เสริม' เอง" ฟางหยวนชี้ไปที่หม่าไห่ปิง

ครูกู้นี่รู้สึกปวดตับจริงๆ เจ้าเด็กคนนี้เห็นการสอบสวนเป็นอะไรเนี่ย? มีการบอกจะ "เสริม" ข้อมูลให้ด้วย

จริงๆ เธอก็พอจะรู้เรื่องแล้วล่ะ แค่อยากจะยืนยันอีกครั้ง แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้เหมือนจะไม่ต้องยืนยันอะไรแล้ว

"พวกเธอสองคน พรุ่งนี้พาผู้ปกครองมาหาครูด้วย"

พอครูกู้พูดจบ ฟางหยวนก็ยกมือขึ้นทันที "คุณครูครับ ผมไม่จำเป็นต้องเรียกผู้ปกครองหรอกครับ เพราะผมจัดการปัญหานี้เองได้"

"ไม่ได้ ต้องพาผู้ปกครองมา"

เดิมทีฟางหยวนไม่อยากสร้างปัญหาให้แม่ ไม่อย่างนั้นตอนที่หม่าไห่ปิงด่าเขาว่าไม่มีพ่อไม่มีแม่ เขาคงซัดไปนานแล้ว ไม่รอจนถึงนาทีสุดท้ายหรอก ตอนนี้ครูจะให้เรียกผู้ปกครอง มีหรือฟางหยวนจะยอม

"คุณครูครับ อย่าเอะอะก็เรียกผู้ปกครองเลยครับ พวกเราทะเลาะกันในโรงเรียน ก็ควรจะแก้ปัญหาให้จบในโรงเรียน ผู้ปกครองเขาทำงานเหนื่อยและยุ่งมาก อย่าไปรบกวนพวกเขาเลยครับ"

"ทะเลาะกันก็ต้องเรียกผู้ปกครอง เรื่องนี้ต่อรองไม่ได้" ครูหูพูดแทรกขึ้นมา

"ครูหูใช่ไหมครับ?" ฟางหยวนหันไปถาม

"ใช่! ฉันคือครูหู และเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ของห้องพวกเธอด้วย"

ฟางหยวนกรอกตาบนแล้วพูดว่า "ผมว่านะครูหู ครูว่างมากเหรอครับ? ถ้าครูว่างงานนะ ผมเห็นสนามโรงเรียนมันรกๆ ครูไปช่วยกวาดหน่อยดีไหม? ถ้าครูว่างปากนะ ข้างนอกมีต้นไม้ ครูไปแทะเล่นดูนะ หรือถ้าครูว่างมือนักนะ กำแพงตรงนั้นก็มี ครูลองไปเกาเล่นดูนะครับ"

"เธอว่าอะไรนะ!"

"พูดภาษาคนครับ ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ?"

"แก..."

"ครูหูคะ ใจเย็นๆ ค่ะ อย่าไปถือสาเด็กเลย" ครูกู้รีบเข้ามาขวางก่อนที่ครูหูจะปรี๊ดแตกไปมากกว่านี้

ครูกู้ดูออกแล้วว่า ฟางหยวนคนนี้ไม่ใช่แค่ตรรกะดี แต่ฝีปากยังจัดจ้านระดับ "ปากเชือดคอ" ได้เลยทีเดียว

หลังจากปลอบครูหูจนสงบลงแล้ว ครูกู้ก็หันมาบอกฟางหยวนว่า "นี่เป็นกฎของโรงเรียน ทะเลาะกันต้องเรียกผู้ปกครอง"

"คุณครูครับ กฎนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลย นี่มันเรื่องชกต่อยในโรงเรียน เกี่ยวอะไรกับผู้ปกครองครับ โรงเรียนก็จัดการไปสิ ไม่ได้ไปต่อยกันข้างนอกโรงเรียนสักหน่อย... เอ๊ย ไม่ใช่สิ ต่อให้ต่อยกันข้างนอกโรงเรียน ก็ไม่เกี่ยวกับโรงเรียนเหมือนกันนั่นแหละ"

"จะไม่เกี่ยวได้ยังไง! พวกเธอทะเลาะกันในโรงเรียน มันก็พิสูจน์ให้เห็นว่าผู้ปกครองไม่อบรมสั่งสอนมาให้ดี"

"คุณครูครับ!" ฟางหยวนยกมือขึ้น

"ว่ามา!"

"คุณครูครับ ผมมั่นใจว่าที่บ้านผมอบรมสั่งสอนมาดีมาก ข้อแรก ผมไม่ได้ด่าใคร ข้อสอง ผมไม่ได้เป็นคนเริ่มลงมือก่อน ดังนั้นถ้าจะบอกว่าใครไม่อบรมสั่งสอนมาให้ดี ก็ต้องเป็นบ้านของหม่าไห่ปิงครับ" ฟางหยวนพูดพลางชี้ไปที่หม่าไห่ปิง

"มันก็ไม่ได้ความทั้งคู่นั่นแหละ ถ้าอบรมมาดีจริง เธอคงไม่ 'สวนกลับ' หรอก" ครูหูแทรกขึ้นมาอีกรอบ

ได้ยินแบบนั้น ฟางหยวนเดินตรงเข้าไปหาทันที และก่อนที่ครูหูจะทันตั้งตัว เขาก็ฟาดฝ่ามือเข้าที่หน้าครูหูไปทีหนึ่ง!

"เพียะ!"

ถึงจะไม่แรงมาก แต่เสียงดังฟังชัด ครูหูถึงกับยืนเอ๋อไปเลย พอได้สติก็ลุกขึ้นเงื้อมือจะตบฟางหยวนคืน

"แกทำอะไรของแก!"

"คุณครูครับ จะทำอะไรน่ะ?" ฟางหยวนชี้ไปที่มือของครูหูที่กำลังจะฟาดลงมา

"ฉัน..."

"คุณครูเพิ่งพูดเองไม่ใช่เหรอครับว่า ถ้าอบรมมาดีจริงก็จะไม่สวนกลับ ดูเหมือนคุณครูเองก็คงจะไม่ได้ถูกอบรมมาดีเหมือนกันนะครับเนี่ย ถึงได้จะสวนกลับผมแบบนี้"

"แก..." ครูหูโกรธจนตัวสั่นเทาเหมือนภูเขาไฟจะระเบิด แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี

เขาอยากจะตบฟางหยวนคืนสักฉาน แต่ถ้าทำไปเขาก็จะกลายเป็นคน "ไม่อบรมสั่งสอนมาให้ดี" ตามคำพูดของฟางหยวนเป๊ะๆ แต่ถ้าไม่ตบ ปล่อยให้นักเรียนมาตบหน้าครูแบบนี้ มันก็ "ไม่เห็นหัวผู้ใหญ่" เกินไปแล้ว!

ทว่าฟางหยวนไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เขาเดินกลับมายืนที่เดิมแล้วบอกครูกู้ว่า

"คุณครูครับ ถ้าจะเรียกผู้ปกครองจริงๆ ก็ให้เขาเรียกมาคนเดียวเถอะครับ ยังไงผมก็ไม่เรียกมาแน่นอน"

ตอนนี้ครูกู้เองก็มึนตึ้บไปหมดแล้ว เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ฟางหยวนจะกล้าเดินไปตบหน้าครูหูแบบนั้น นี่น่าจะเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนนี้มาเลยมั้ง ที่สำคัญที่สุดคือ หลังจากตบเสร็จ ฟางหยวนกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังมายืนให้เหตุผลกับเธอหน้าตาเฉยอีกต่างหาก

"เพื่อนนักเรียนฟางหยวน เธอช่างไม่เห็นหัวผู้ใหญ่ จริงๆ!" ครูกู้ตบโต๊ะดังปังแล้วลุกขึ้นยืนชี้หน้า

ฟางหยวนยักไหล่แล้วตอบว่า "เปล่าเลยครับ ผมแค่กำลังพูดตามหลักเหตุผลเท่านั้นเอง อีกอย่าง การทะเลาะกันในโรงเรียน เดิมทีมันเป็นความรับผิดชอบของโรงเรียนอยู่แล้ว ทำไมต้องไปรบกวนผู้ปกครองด้วยล่ะครับ?"

"ทำไมจะเป็นความรับผิดชอบของโรงเรียน? มันเป็นหน้าที่รับผิดชอบของพวกผู้ปกครองย่ะ!"

"อ้อ งั้นเหรอครับ? ผมขอถามคุณครูหน่อย ถ้าผมปีนต้นไม้ในโรงเรียนแล้วตกลงมาแข้งขาหัก ใครต้องรับผิดชอบครับ? ถ้าหากว่า..."

จบตอนที่ 29