TXV – 133 ฉันจะทำให้คุณลืมภรรยาของคุณไปเลย !

TXV – 133 ฉันจะทำให้คุณลืมภรรยาของคุณไปเลย !

 

          ในช่วงบ่ายของเมืองวอร์ตัน ชาวเมืองได้ยินข่าวคราวของโจเซฟจึงนำดอกไม้กับกระเช้าของขวัญมาให้เขา โดยเซี่ยเหล่ยและอเลน่าคอยช่วยต้อนรับแทน ชาวเมืองอยู่เพียงสักพักแล้วก็กลับบ้านไป

 

          อเลน่าช่วยโจเซฟเก็บกวาดห้องพักแล้วบอกเซี่ยเหล่ยว่า “ลูคัส เราไปเดินเล่นกัน ให้โจเซฟพักผ่อนดีกว่า”

         

          เซี่ยเหล่ยไม่ใช่คนที่ชอบเดินเล่น เขาคิดว่าโจเซฟยังชอบอเลน่าและเขาอยากจะล้วงความลับกับโจเซฟด้วย แต่เขาก็หาข้ออ้างแก้ตัวไม่ได้ เซี่ยเหล่ยจึงตัดสินใจตอบไปว่า “โอเค ไปกันเถอะ”

 

          “อเลเน่า คุณอยู่กับผมเถอะ” โจเซฟพูดเหมือนอยากให้เซี่ยเหล่ยออกไปแค่คนเดียว

 

          อเลน่าปฏิเสธคำขอของโจเซฟ “คุณต้องพักผ่อน เดี๋ยวค่อยคุยกันก็ได้ บ้านเราสองคนอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่นาทีเอง”

 

          โจเซฟอ้อนต่อ “งั้นคุณมากินข้าวมื้อเย็นที่บ้านผมนะ”

 

          “ได้ อย่าลืมเตือนฉันอีกทีละกัน” อเลน่าตอบรับคำชวน

 

          เซี่ยเหล่ยพูดเสริมว่า “ดี เดี๋ยวเราค่อยมาหาอีกทีตอนเย็นนะ”

 

          อเลน่าคิดในใจขณะที่เซี่ยเหล่ยกำลังพูด ‘เธอก็รู้ว่าโจเซฟมันออดอ้อนฉันอยู่ ยังจะให้ฉันมาเจอมันอีกหรือเนี่ย ถ้าไปกันแค่เราสองคนจะยินดีมากกว่า’

 

          โจเซฟพูดยืนยัน “ตามนั้นครับ แล้วเจอกันตอนเย็น”

 

          อเลน่าพาเซี่ยเหล่ยเดินกลับบ้าน ในขณะที่กำลังเดินอยู่ในทางตามป่าเธอหันมาคุยกับเซี่ยเหล่ย “ลูคัส นี่มันอะไรกัน”

 

          เซี่ยเหล่ยแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจแล้วถามอเลน่ากลับว่า “คุณหมายถึงเรื่องไหน ?”

 

          อเลน่าตะคอกอย่างโมโหใส่เขาว่า “คุณจงใจให้ฉันกับโจเซฟอยู่ด้วยกัน นี่วางแผนจะทำให้เราสองคนคืนดีกันใช่ไหม ?”

 

          เซี่ยเหล่ยฝืนยิ้มแล้วตอบอเลน่าอย่างใจเย็นว่า “คุณคิดว่าผมเป็นคนอย่างไรกันล่ะ ผมคิดว่าโจเซฟเพิ่งออกจากโรงพยาบาลแล้วเขาก็ยังไม่แข็งแรงดี เราก็ช่วยเขานิดๆหน่อยๆ เขาก็ดีกับเราตั้งแต่ก่อนเรื่องนี้อีก ผมไม่ได้จะทำในสิ่งที่คุณคิด”

 

          จริงๆแล้วเซี่ยเหล่ยไม่ได้ตั้งใจให้โจเซฟกับอเลน่ามาคืนดีกันหรอก เขาแค่ต้องการโอกาสที่จะหาความลับเพิ่มต่างหาก ซึ่งเขาไม่สามารถบอกเหตุผลที่แท้จริงให้อเลน่าฟังได้

 

          “คุณคิดแบบนี้จริงหรอ ?” อเลน่าพูดโดยไม่ค่อยเชื่อใจเซี่ยเหล่ย

 

          เซี่ยเหล่ยพูดหยอกกลับไปว่า “คุณอยากให้ผมสาบานไหมล่ะ ?”

 

          อเลน่ารีบเอามือปิดปากเซี่ยเหล่ยทันที “ใครจะอยากให้คุณสาบานกัน เดี๋ยวพระเจ้าก็ได้ยินหรอก อย่าล้อเล่นแบบนี้อีก !”

 

          เธอเป็นชาวคริสต์คาธอลิค ถึงแม้จะไม่ได้เคร่งศาสนามาก อเลน่าก็คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องขำขัน สำหรับเซี่ยเหล่ยเองเขาคิดว่ามันออกจะเพ้อเจ้อไปซะหน่อย.......

 

          “เดินไปต่อเถอะ เดี๋ยวเรากลับมาที่นี่ใหม่” เซี่ยเหล่ยรีบพูดตัดบท

 

          อเลน่าก้าวเดินต่อแล้วถามเซี่ยเหล่ยไปด้วย “ลูคัส คุณไม่โดนภรรยาว่าหรือ ที่คุณไม่ได้กลับบ้าน”

 

          “เธอ...” เซี่ยเหล่ยทำหน้าขรึมแล้วพูดต่อ “เธอเป็นคนซื่อสัตย์มากๆ ไม่เคยถามผมเรื่องงาน และก็ไม่ถามว่าผมไปไหนมาบ้างด้วย”

 

          “เธอเชื่อใจคุณมากๆ คุณเองก็น่าเชื่อถือด้วยแหละ” อเลน่าพูดตอบเซี่ยเหล่ย

 

          อยู่ดีๆเซี่ยเหล่ยก็พูดขึ้นมาว่า “ผมรู้สึกไม่ค่อยดี ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ คุณกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวผมตามไป”

 

          “อืม โอเค” อเลน่ายิ้มเบาๆแล้วเดินไปต่อ

 

          เซี่ยเล่ยเดินออกจากป่าไปทางบ้านของโจเซฟ เขายืนจ้องม้องบ้านหลังนี้โดยคิดว่าจะหารหัสตัวเลขควบคุมเครื่องจักรอัจฉริยะของโจเซฟเจอหรือเปล่า ?

 

          ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมา

 

          เสียงนี้มันไม่ใช่เสียงลมหรือเสียงเท้าย่ำบนใบไม้ เซี่ยเหล่ยรีบหันไปดูที่ต้นกำเนิดเสียงก็ไม่เห็นอะไร เขาคิดว่าอาจจะเป็นอเลน่า แต่คงไม่ใช่เธอแน่ๆ เขาเพิ่งแยกจากกับเธอเอง

 

          หรือว่าอเลน่าจะเดินย้อนกลับมา

 

          เซี่ยเหล่ยรีบคิดว่าจะทำอย่างไรดี เขายิ้มอย่างขมขื่นและรูดซิปกางเกงลง

 

          เธอคงไม่กล้าถ้ำมองเขาหรอก เพื่อภารกิจเซี่ยเหล่ยรู้สึกว่าจะทำอะไรก็ย่อมได้

 

          เซี่ยเหล่ยฉี่เป็นแนวเส้นโค้ง ไกลไปข้างหน้ากว่า 3 เมตร อเลน่าที่แอบดูอยู่ช็อกกับสิ่งที่เธอกำลังเห็นอยู่

 

          เซี่ยเหล่ยทำเป็นไม่รู้ว่าเธออยู่แถวนี้ เขาใช้ตาซ้ายสอดส่องบ้านลูคัสที่อยู่ห่างไปประมาณ 30-40 เมตร เขาเห็นภาพบ้านโจเซฟปรากฏชัดในตาซ้ายของเขา

 

          เขาเห็นโจเซฟนั่งพิมพ์คีย์บอร์ดในห้องอ่านหนังสืออย่างมุ่งมั่น

 

          ‘เขากำลังเตรียมโปรแกรมรหัสตัวเลขควบคุมอยู่แน่ๆ’ เซี่ยเหล่ยคิดในใจ

 

          อเลน่ารีบวิ่งจ้ำอ้าวกลับไปที่บ้านของเธอ ‘ผู้หญิงโรคจิต’ เซี่ยเหล่ยพึมพัมเบาๆ

 

          อเลน่าวิ่งไปรอเซี่ยเหล่ยที่หน้าบ้านของเธอ เซี่ยเหล่ยเดินไปเห็นเธอหน้าแดง เขาทำเป็นไม่สังเกตแล้วถามเรื่องอื่นแทน “อเลน่า โจเซฟเคยชวนคุณไปดูเครื่องจักรอัจฉริยะมั้ย ในฐานะที่คุณเป็นช่างระดับสูง คุณไม่อยากรู้เกี่ยวกับมันบ้างหรือ”

 

          อเลน่าตอบเซี่ยเหล่ยว่า “เขาเป็นคนเก็บตัว ไม่ค่อยเปิดเผยกับคนอื่น เขาเคยพูดให้ฉันฟังอยู่นะ แต่ก็ไม่เคยแสดงอะไรให้ฉันดูเลย”

 

          โจเซฟได้ตัดขาดกับเพื่อนสี่คนของเขา ฮานส์จึงจ้างคนมาขู่แต่ก็เผลอทำให้โจเซฟบาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจ เขาดูเป็นคนปิดกั้นตัวเองมากๆ ไม่ค่อยเชื่อใจใคร แม้กระทั่งอเลน่าเอง

 

          เซี่ยเหล่ยพูดแบบยิ้มๆ “ผมก็ยังไม่เคยเห็นเครื่องจักรอัจฉริยะเช่นกัน”

 

          “คุณอยากเห็นเครื่องจักรอัจฉริยะหรอ ?” อเลน่ามองเซี่ยเหล่ยแล้วถามกลับ

 

          เซี่ยเหล่ยตอบเธอว่า “ผมก็แค่สงสัยน่ะ อยากรู้ว่ามันจริงๆแล้วเป็นยังไง ผมก็เป็นแค่ช่างที่ควบคุมได้แต่เครื่องจักรธรรมดาๆ คุณเองก็มีความสามารถสูง ผมดีใจที่ได้ทำงานกับคุณ”

 

          อเลน่ารีบพูดตอบ “คุณอย่าพูดแบบนี้สิ เราทำงานด้วยกันนะ คุณมั่นใจในตัวเองหน่อย ใจเย็นๆนะ ถ้าฉันมีโอกาสเมื่อไหร่ เดี๋ยวจะแนะนำคนระดับสูงให้เพิ่มตำแหน่งงานกับเงินเดือนคุณ”

 

          “ขอบคุณครับ แต่ไม่ดีกว่า” เซี่ยเหล่ยปฏิเสธแบบสุภาพ ในใจเขาคิดอีกอย่างว่า ‘ผมไม่จำเป็นต้องให้บริษัทเลื่อนตำแหน่งหรือเพิ่มเงินเดือน วันนั้นคงจะไม่เกิดขึ้น’

 

          ความคิดนี้ค่อยๆจางหายไป เซี่ยเหล่ยไม่กล้าจะมองหน้าอเลน่าอีก เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้อยู่

 

          อเลน่ามองหน้าเซี่ยเหล่ย “ทำไมไม่ต้องล่ะ ?”

 

          เซี่ยเหล่ยยิ้มให้อเลน่า “ผมเพิ่งทำงานไม่นาน มันจะไม่ดีถ้าบริษัทจะเลื่อนตำแหน่งให้ผม ผมชอบทำงานกับคุณ ไม่ต้องไปเปลี่ยนอะไรหรอก”

         

          อเลน่าเดินมากอดเซี่ยเหล่ยแล้วหอมแก้มเขา “คุณนี่ช่างแสนดีจริงๆ”

 

          “ตอนบ่ายแล้ว เราทำอะไรกันดี ?” เซี่ยเหล่ยพูด

 

          อเลน่าอมยิ้มมองหน้าเซี่ยเหล่ย “แล้วแต่คุณเลย”

         

          เซี่ยเหล่ยรีบเบือนหน้าหลบรอยยิ้มของอเลน่าเขารีบตอบว่า “งั้นผมจะทำกังหันน้ำให้คุณละกัน”

 

          “กังหันน้ำเนี่ยนะ?” อเลน่าตกใจกับสิ่งที่เซี่ยเหล่ยพูด “กังหันน้ำจะทำอะไรได้”

 

          เซี่ยเหล่ยพูดยิ้มๆว่า “ผมเห็นว่าแถวบ้านคุณมีแม่น้ำ กังหันน้ำจะทำให้บรรยากาศดูสวยขึ้น”

 

          เขาจะไปจากเยอรมนีโดยไม่บอกลา แต่ก็อยากให้เธอมีของบางอย่างเพื่อรำลึกถึงเขา

 

          “ดี เรามาทำกันเถอะ” อเลน่าไม่ค่อยอยากทำเท่าไหร่ แต่พอเห็นเซี่ยเหล่ยดูอยากจะทำมาก เธอก็เลยยอมทำตามเขาไป

 

           ตอนบ่ายกังหันน้ำก็ถูกติดตั้งในแม่น้ำเล็กๆ ซึ่งช่วยสร้างบรรยากาศสวยงามให้บ้านของอเลน่า อเลน่ายืนดูมันด้วยความสุขใจ........

 

          เซี่ยเหล่ยเดินมาพูดกับเธอ “เราไปบ้านโจเซฟกันดีกว่า”

 

          “เดี๋ยว ! อย่าพึ่งสิ” อเลน่ารีบพูด

 

          “คุณอยากทำอะไรอีกหรอ ?” เซี่ยเหล่ยถาม

 

          “เราถ่ายรูปกับกังหันกันดีกว่า ฉันไปเอากล้องนะ” อเลน่าเดินเข้าบ้านไปโดยไม่รอให้เซี่ยเหล่ยพูดอะไร

 

          เซี่ยเหล่ยยืนรออเลน่าอยู่ประมาณสองนาที เธอกลับมาพร้อมกับกล้องแล้วตั้งโหมดถ่ายรูปอัติโนมัติ อเลน่าไปยืน้างแขนเซี่ยเหล่ยอย่างแนบชิดพร้อมโพสต์ท่าถ่ายรูป กล้องก็ถ่ายเก็บความทรงจำตอนนี้ไปเรื่อยๆ เธอทั้งกอดเซี่ยเหล่ย หยิกแก้มเขาและทำท่าเหมือนจะต่อยเขา เซี่ยเหล่ยก็เล่นตามอเลน่าไปด้วยกับทุกท่าโพสต์ของเธอ

 

          เขากำลังจะจากเยอรมนี โดยทิ้งอเลน่าไว้กับความทรงจำ เซี่ยเหล่ยฉุกคิดก่อนกล้องจะหยุดถ่ายรูปพอดี

 

          โทรศัพท์ของอเลน่าดังขึ้น เซี่ยเหล่ยจับมืออเลน่าเบาๆแล้วพูดกับเธอว่า “โจเซฟโทรมาแน่ๆ เดี๋ยวค่อยโทรกลับก็ได้”

 

          อเลน่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คดูแล้วขมวดคิ้ว “โจเซฟจริงด้วย ช่างเลือกเวลาเหมาะเจาะจริงๆ” เธอหันมาขบหูของเซี่ยเหล่ยแล้วกระซิบว่า “คืนนี้คุณไม่ต้องกลับบ้านนะ ฉันจะทำให้คุณนอกใจภรรยาคุณให้ได้ !”

 

          เซี่ยเหล่ยได้แต่ยืนอึ้งพูดไม่ออก................

 

          ติดตามตอนต่อไป..........