ตอนที่ 133 ปรมาจารย์ดาบ หลี่ฟาน

"เกิดอะไรขึ้น? มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน!?” ขณะกุมหัวใจเอาไว้ ชิกิก็ดูงุนงงมาก

“คมดาบที่ยี่สิบสาม! อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้นี้ พวกเราพึ่งจะถูกคมดาบที่ยี่สิบสามของหลี่ฟานโจมตี?!” ชิริวมองหลี่ฟานด้วยความประหลาดใจ

แม้แต่ฮาคิสังเกตที่สามารถมองเห็นอนาคตได้ของเขา ก็ไม่สามารถมองเห็นได้เลย

สิ่งนี้ทำให้ชิริวหวาดกลัวมาก ถ้าหลี่ฟานสามารถโจมตีเขา โดยที่เขาไม่สามารถมองเห็นอนาคตผ่านฮาคิสังเกตได้ล่ะก็ มันหมายความว่า เมื่อเขาอยู่ต่อหน้าหลี่ฟาน ตราบใดที่หลี่ฟานต้องการเขาก็จะสามารถฆ่าเขาได้ง่ายๆ!?

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ที่จริงแล้วแม้ว่านายจะไม่พึ่งพาอาวุธ แต่คมดาบที่ยี่สิบสามของนายก็เพียงพอแล้ว ที่จะเอาชนะพวกเราทุกคนได้” มิฮอว์คยิ้มอย่างขมขื่น

“ไม่ บางที แม้ว่านายจะไม่ได้ใช้คมดาบที่ยี่สิบสาม แต่เพียงแค่หมื่นดาบหวนกลับสู่นิกาย พวกเราก็คงจะไม่สามารถต้านทานได้แล้ว”

"ฉันคิดผิดไปจริงๆ…. ตอนแรกฉันก็คิดว่านายจะใช้เวลาฝึกฝนกับวิชาดาบน้อยเกินไป และเอาเวลาไปใช้ฝึกฝนในด้านอื่น”

“ดูเหมือนว่าวิชาดาบของนาย จะมาถึงจุดสุดยอดแล้ว”

“ด้วยช่องว่างที่สิ้นหวังแบบนี้ ฉันคิดว่าฉันคงจะไม่สามารถสัมผัสได้ถึงระดับนี้ของนาย ได้อีกตลอดชีวิต”

ที่ด้านข้าง แชงค์เดินไปหามิฮอว์ค และตบไหล่เขา

“อย่าสิ้นหวังไปเลย มิฮอว์ค”

“ในเมื่อคุณไม่สามารถเอาชนะเขาได้ ก็แค่เลือกที่จะเข้าร่วม”

“หลี่ฟานไม่ได้ชอบรับลูกศิษย์งั้นหรอ? สำหรับอัจฉริยะอย่างนาย บางทีหลี่ฟานอาจจะยินดีรับนายเป็นลูกศิษย์ก็ได้”

ด้วยเหตุนี้ แชงค์จึงยกนิ้วโป้งให้กับมิฮอว์ค

“เป็นลูกศิษย์ของหลี่ฟาน?” มิฮอว์คเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และเหลือบมองไปที่นามิที่กำลังชื่นชมหลี่ฟาน

“ถ้านายสามารถขอคำแนะนำจากหลี่ฟานได้ นายก็จะสามารถทำให้วิชาดาบของนาย ก้าวหน้าขึ้นไปได้อีกระดับ”

“หลี่ฟาน โด้โปรดให้ฉันเรียนวิชาดาบจากคุณด้วย!” ทันใดนั้นวิสต้าก็ยกขาที่สั่นเทาของเขาขึ้นมา และโค้งคำนับให้กับหลี่ฟานอย่างสุดซึ้ง

“โปรดให้ฉันตามคุณไปถึงวิชาดาบระดับสูงสุด!,

เมื่อได้เห็นระดับวิชาดาบของหลี่ฟานด้วยตาของตัวเอง มันจะไม่มีนักดาบคนไหนที่ไม่ตกใจ และวิสต้าเองก็ไม่มีข้อยกเว้น

ตอนนี้เขาต้องการเพียงแค่เรียนรู้วิชาดาบจากหลี่ฟาน เพื่อที่จะพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับวิชาดาบของเขาให้สูงยิ่งขึ้น

“ดูสิ มิฮอว์ค ตอนนี้มีคนนำหน้านายแล้วนะ” แชงค์ยิ้ม

“ฮึ่ม! ถ้าพวกนายต้องการที่จะเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์หลี่ฟานล่ะก็ ก็ไปตามหาโรงฝึกของเขาให้เจอก่อนสิ!” นามิเอื้อมมือไปขวางทางแชงค์และคนอื่นๆ

เมื่อเธอได้เห็นว่าวิสต้ามีความต้องการที่จะเป็นลูกศิษย์ของหลี่ฟานมากถึงขนาดไหน นามิก็รู้สึกโชคดีมากๆ อีกครั้งที่เธอได้พบโรงฝึกของหลี่ฟานเป็นคนแรก

หลี่ฟานยิ้ม เขาชำเลืองมองไปที่นามิ และเสียบดาบนิจิรินของเธอกลับเข้าไปในฝักที่อยู่รอบเอว จากนั้นโบกมือของเขาเบาๆ เพื่อคืนดาบเล่มอื่นๆ ให้กับมิฮอว์คและนักดาบทุกคน

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่ข้อความสีทองได้ปรากฏขึ้นในรายการทองคำ

— ขอแสดงความยินดีกับ “หลี่ฟาน” จากนี้ไปคุณได้รับตำแหน่ง [ ปรมาจารย์ดาบ ] —

— ได้รับรางวัล [ ร่างกายอมตะ ] —

ตอนนั้นเอง ที่ร่างของหลี่ฟานได้ลอยขึ้นไปโดยอัตโนมัติ และตกลงบนบัลลังก์ [ ปรมาจารย์ดาบ ] ที่อยู่ด้านบนสุดของสนามประลอง

หลังจากนั้น แสงสว่างอันเจิดจ้าก็พุ่งออกมาจากบัลลังก์ และเข้าห่อหุ้มร่างกายของหลี่ฟาน

ในขณะนี้ หลี่ฟานสามารถสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ในร่างกายของเขาอย่างชัดเจน

นี่เป็นพลัง ที่มีพลังมากกว่าพลังงานคาถาไม้ของหลี่ฟานซะอีก

ภายใต้แสงไฟ หลี่ฟานนั้นราวกับเป็นพระราชา ที่กำลังก้มมองลงมายังฝูงชน

ใช่แล้ว นักดาบทุกคนบนโลกมีความรู้สึกแบบนี้จริงๆ

หลี่ฟานคือ “ปรมาจารย์ดาบ” และเป็นราชาของเส้นทางวิชาดาบ

ไม่กี่นาทีต่อมา หลังจากที่รายการทองคำทำการมองของรางวัลเสร็จแล้ว หลี่ฟานก็ลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์และกำลังก้มลงมองไปด้านล่าง

แต่ในวินาทีถัดมา หลี่ฟาน นามิ และนักดาบคนอื่นๆ ก็ถูกรายการทองคำส่งตัวกลับไปยังสถานที่เดิม ที่พวกเขาจากมา

…

[คิซารุ โบซาริโน่: อันที่จริง แชงค์และเรย์ลี่ไม่สามารถเอาชนะหลี่ฟานในเวลาเดียวกันได้? [ คมดาบที่ยี่สิบสาม ] มันเป็นวิชาดาบที่อันตรายจริงๆ ]

แชงค์และคนอื่นๆ ที่อยู่ในพื้นที่ของวิชาดาบ [ คมดาบที่ยี่สิบสาม ] คงจะไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่หลี่ฟานทำได้

แต่ผู้คนที่ดูการถ่ายทอดสดของรายการทองคำอยู่ที่โลกภายนอก สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน

ถ้าตอนแรกมีคนบอกว่า [ คมดาบที่ยี่สิบสาม ] ไม่สมควรที่จะเป็นวิชาดาบอันดับที่ 1 ใน [ อันดับวิชาดาบ ] ล่ะก็ พวกเขาก็อาจจะมีคนเห็นด้วย

แต่ในตอนนี้ พวกเขาเข้าใจดีแล้วว่า ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีความแข็งแกร่งที่พอๆ กันกับสี่จักรพรรดิ แต่เมื่อพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับวิชาดาบนี้ สิ่งที่พวกเขาทำได้ก็คือรอรับความพ่ายแพ้!

ตราบใดที่หลี่ฟานเต็มใจ มันก็ไม่มีใครที่จะสามารถรอดพ้นไปจากวิชาดาบนี้ได้!

[โซโล: ระดับวิชาดาบแบบนี้ มันอยู่สูงแค่ไหนกัน? ]

[โคชิโร่: บางที ความเข้าใจของหลี่ฟานเกี่ยวกับวิชาดาบ มันคงอยู่หนือนักดาบบนโลกนี้ไปไกลมากๆ แล้ว ]

[ชาร์ล็อตต์ สมูทตี้: ฉันไม่รู้ว่านามิจะสามารถไปถึงวิชาดาบระดับนี้ ได้ในอนาคตหรือเปล่า ]

[โครงกระดูก บรู๊ค: คุณนามิแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนก่อน บางทีในอนาคต เธออาจจะได้เรียนรู้วิชาดาบสองวิชานี้ก็ได้! ]

[ราชานรก เรย์ลี่: หลี่ฟาน ตำแหน่งของ [ ปรมาจารย์ดาบ ] นายสมควรได้รับมัน! ]

ที่กองบัญชาการกองทัพเรือ เซ็นโกคุมองไปที่เหล่าเสาหลักของกองทัพเรือในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นเซเฟอร์ ซึรุ หรือแม้แต่อาคาอินุ ที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา

“ทุกคน คิดยังไงกับความแข็งแกร่งของหลี่ฟานในตอนนี้”

เซเฟอร์ :“…”

อาคาอินุ : “…”

“จะให้ฉันคิดยังไง ฉันก็คงจะไม่สามารถเอาชนะเขาได้” คิซารุกางมือขึ้น และกระตุกริมฝีปาก

“เมื่อดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หลี่ฟานสามารถใช้วิชาดาบนี้ออกมาได้เกือบจะในทันที และมีความครอบคลุมอย่างน้อย 300 เมตร”

“หากเข้าใกล้มันเกินไป ฉันเกรงว่าจะไม่สามารถหนีออกมาด้วยความเร็วของฉันได้”

จากด้านข้าง ซึรุพยักหน้าเห็นด้วย

“ไม่ใช่แค่ [ คมดาบที่ยี่สิบสาม ] เท่านั้น แต่ ‘โซเดะ โนะ ชิรายูกิ’ ของหลี่ฟานก็ยังอันตรายมากๆ ด้วยเช่นกัน”

“จากการแสดงออกของแชงค์ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นความหนาวเย็นที่น่ากลัวที่สามารถแช่แข็งทุกอย่างได้”

“‘โซเดะ โนะ ชิรายูกิ’ ยังมีพลังแบบนี้ แล้วดาบฟันวิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดในสายอัคคีอย่าง ‘ริวจินจักระ’ มันจะมีพลังถึงขนาดไหน?”

“เซ็นโกคุบางทีนายควรไปที่แมรี่จัวส์ และพูดคุยกับห้าผู้เฒ่าเกี่ยวกับรางวัลค่าหัวของหลี่ฟาน”

เซ็นโกคุเงียบ ในตอนนี้เขารู้สึกว่าหัวของเขากำลังจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ

เขาหวังว่าห้าผู้เฒ่าจะถอนรางวัลของหลี่ฟานออก ถึงแม้ว่ามันจะน่าอาย แต่อย่างน้อยก็ยังสามารถบรรเทาความสัมพันธ์ของหลี่ฟานได้

ถ้าจะให้หลี่ฟาน ผู้ที่สามารถเอาชนะนามิ เรย์ลี่ แชงค์ และมหาอำนาจชั้นแนวหน้าคนอื่นๆ พร้อมกันได้ กลายมาเป็นศัตรูของกองทัพเรือล่ะก็ เซ็นโกคุก็รู้สึกว่าเขาอาจจะนอนตาไม่หลับในอนาคตก็ได้

หากหลี่ฟานอารมณ์เสีย และบุกมาที่กองบัญชาการกองทัพเรือเป็นการส่วนตัว เซ็นโกคุก็นึกไม่ออกว่าพวกเขาจะต่อต้านหลี่ฟานได้อย่างไร

แต่สิ่งที่เซ็นโกคุไม่รู้ก็คือ ในแมรี่จัวส์ ห้าผู้เฒ่าก็กำลังสนทนาอย่างดุเดือดเกี่ยวกับเรื่องของหลี่ฟานอยู่ด้วยเช่นกัน

…