ตอนที่ 127 ทักษะใหม่ของโรบิน

หมัดขวาของหลี่ฟานพุ่งขึ้นมาจากล่างขึ้นบน และกำลังจะกระแทกเข้าไปที่คางของการ์ป

และในจังหวะนั้น ร่างของมังกรสีน้ำเงินก็ได้ปรากฎขึ้น และก่อนที่มันจะเข้าไปโจมตีการ์ป ขนทั่วทั้งร่างของเขาก็ลุกชูชันขึ้น

การ์ปจึงเผลอชกหมัดอีกข้างออกโดยไม่รู้ตัวเพื่อโจมตีหลี่ฟาน ในขณะเดียวกันเขาก็ได้ถอยออกมาเล็กน้อย และฮาคิเกราะสีดำก็ได้เข้าปกคลุมไปทั่วร่างกายของเขา

*โฮก!!!

ด้วยการคำรามของมังกรสีน้ำเงิน หมัดขวาของหลี่ฟานก็ได้พุ่งผ่านใบหน้าของการ์ปไป

และถึงแม้ว่าหมัดขวาของหลี่ฟานจะไม่โดนในหน้าของการ์ป แต่มังกรสีน้ำเงินที่ปรากฏขึ้นออกมาจากหมัดของเขา ก็นำพาร่างของการ์ปบินขึ้นไปบนท้องฟ้า

มังกรสีน้ำเงินอ้าปากกว้าง และกัดลงไปที่การ์ป ก่อนที่มันจะบินขึ้นไปหลายร้อยเมตรบนฟ้าและสลายหายไป

ส่วนการ์ปที่สูญเสียพลัง ก็กำลังตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

“พลเรือโทการ์ป!” อาโอคิยิรีบใช้พลังผลปีศาจสร้างสไลด์เดอร์น้ำแข็งขึ้น เพื่อรองรับการ์ปที่กำลังจะตกลงมา และทำให้เขาลงมาถึงพื้นได้อย่างปลอดภัย

“แค่ก แค่ก แค่ก!” หลังจากที่รู้สึกตัว การ์ปก็กระอักเลือดออกมาทันที

“พลเรือโทการ์ป คุณเป็นยังไงบ้าง?” อาโอคิยิรีบช่วยการ์ปลุกขึ้นยืน

“อย่ากังวลไปเลย ฉันยังไม่ตายหรอก!” การ์ปยืนขึ้นด้วยมือของอาโอคิยิ และมองไปที่หลี่ฟานด้วยความตกใจ

“หลี่ฟาน เมื่อกี้นี้มันคืออะไรกัน?”

การ์ปรู้สึกประหลาดใจมาก คนอื่นๆ อาจจะคิดว่าหมัดเมื่อกี้นี้ของหลี่ฟาน ดูเหมือนจะไม่ได้ทำร้ายร่างกายของเขามากนัก แต่เขาที่เป็นคนโดนมันเข้าไปนั้นรู้ถึงเรื่องนี้ดีที่สุด

เมื่อเขาถูกมังกรสีน้ำเงินกัด มันก็มีพลังงานที่บริสุทธิ์และครอบงำอย่างมากที่ส่งผลกระทบต่อร่างกายของเขา กำลังไหลผ่านเข้ามาจากการกัดของมังกรสีน้ำเงิน

และถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายที่แข็งแกร่งมากๆ ของเขา บวกกับฮาคิเกราะชั้นยอดแล้วล่ะก็ ด้วยการกัดเพียงครั้งเดียวของมังกรสีน้ำเงินในตอนนั้น มันก็คงเพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีก

ความจริงในตอนนี้ การ์ปได้รับบาดเจ็บสาหัสภายในแล้ว หากเขาไม่ได้หยุดพักเพื่อฟื้นฟูร่างกายเป็นระยะเวลาหนึ่ง เกรงว่าร่างกายของเขาจะฟื้นฟูได้ยากมากๆ

“มันก็แค่ศิลปะการต่อสู้ ไม่ใช่อะไรที่น่าตกใจมากหรอก” หลี่ฟานดึงกำปั้นของเขากลับมา

“คุณการ์ป ฉันไม่เคยพูดเลยนะว่า ฉันใช้กำปั้นทุบคนไม่ได้น่ะ”

“ทุกอย่างมันเป็นแค่จินตนาการของคุณเอง”

“ในเมื่อคุณโดนการโจมตีของฉันไปแล้ว คุณยังอยากจะอยู่ที่นี่อีกไหม?”

เมื่อได้ยินคำตอบของหลี่ฟาน การ์ปก็ทุบปากของเขา

“ชิ๊ นายมันเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ”

“ไปกันเถอะคุซัน พวกเราควรออกไปจากที่นี่กันได้แล้ว”

หลังจากพูดจบ การ์ปก็หันหลังกลับและเดินจากไปทันที

“เข้าใจแล้ว พลเรือโทการ์ป” อาโอคิยิมองลึกเข้าไปที่หลี่ฟานและโรบิน จากนั้นเขาก็หันหลังเดินตามการ์ปไปอย่างรวดเร็ว

“เอาล่ะ ผู้มาใหม่ทุกคนก็จากไปหมดแล้ว แล้วพวกเธอสองคนมีแผนที่จะทำอะไรกันต่อล่ะ?” หลี่ฟานหันกลับมาถามโรบินและวีวี่

"พวกเธอต้องการจะอยู่ที่นี่ต่อ หรือกลับไปที่โรงฝึกในเดรซโรซ่ากับฉันเพื่อฝึกฝนต่อไป"

โรบินหันไปมองวีวี่ เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจจะให้วีวี่ตอบคำถามนี้

"อาจารย์หลี่ฟาน ฉันขออยู่ที่นี่ต่ออีกสักพักได้ไหม” วีวี่ตอบด้วยความกังวล

“ฉันกังวลว่าราชสีห์ทองคำ ชิกิจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง และถ้าฉันอยู่ที่นี่ บางทีฉันก็จะสามารถหยุดเขาได้”

“ถึงแม้ว่าฉันจะคิดว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่กลับมาที่นี่อีก หลังจากที่เขาได้รับความล้มเหลวแบบนี้กลับไป แต่ก็ลืมมันไปเถอะ ในเมื่อเธออยากอยู่ที่นี่ต่อ มันก็ได้” หลี่ฟานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“แต่ว่า หากเธอวางแผนที่จะทำการฝึกฝนล่ะก็ เธอก็สามารถไปที่โรงฝึกในอลาบาสต้าได้โดยตรง”

“ถึงฉันวางแผนอยู่ที่โรงฝึกในเดรซโรซ่าชั่วคราว แต่ฉันก็ยังสามารถเปิดห้องฝึกฝนลึกลับของโรงฝึกที่นี่ เพื่อให้เธอทำการฝึกฝนได้”

“ขอบคุณค่ะอาจารย์หลี่ฟาน” วีวี่ก็พยักหน้าขอบคุณ

“ว่าแต่อาจารย์หลี่ฟาน ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่กันล่ะ? หรือว่า คุณมารับเราพวกเรางั้นหรอ?” วีวี่ถาม

“อืม ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็คือวัตถุดิบของฉันหมดแล้ว ฉันเลยวางแผนที่จะมาที่อลาบาสต้า เพื่อหาซื้ออะไรบางอย่างน่ะ” หลี่ฟานแบมือออก

“เพราะโนจิโกะและซาดี้ ต่างก็ไม่สามารถใช้ทรัพยากรในโรงฝึกของฉันได้ ฉันจึงไม่สามารถให้สองคนนั้นได้กินอาหารที่บำรุงเป็นพิเศษแบบพวกเธอได้ ดังนั้นฉันจึงต้องมาหาซื้อวัตถุดิบที่โลกภายนอกแทน”

“ในกรณีนี้ ฉันจะหาซื้อวัตถุดิบต่างๆ ให้กับอาจารย์เอง!” วีวี่ก้มหน้าลง ดวงตาที่น่ารักของเธอกำลังหรี่ลงเล็กน้อย

“ฉันจะรีบจัดการเรื่องยิบย่อยพวกนี้ให้กับอาจารย์เอง คุณสามารถไปพักผ่อนรอได้เลย!”

ทันทีที่เธอพูดจบ วีวี่ก็หันหลังกลับและวิ่งไปที่เมืองทันที

“อืม” เดิมทีหลี่ฟานต้องการจะบอกว่า เขาสามารถหาซื้อวัตถุดิบทั้งหมดได้ในพริบตา แต่เมื่อเห็นว่าวีวี่กระตือรือร้นที่จะทำเรื่องนี้ให้กับเขา หลี่ฟานจึงยกเลิกความคิดนี้ไป

“วีวี่กำลังช่วยคุณในการจัดซื้อวัตถุดิบต่างๆ ถ้าอย่างงั้น ทำไมคุณไม่ให้ฉันช่วยทำให้คุณผ่อนคลายล่ะ?” โรบินจับมือของหลี่ฟาน ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

“มีโรงอาบน้ำส่วนตัวที่พระราชาเตรียมเอาไว้ให้สำหรับวีวี่กับฉัน อยู่ที่อีกด้านหนึ่งของพระราชวัง”

“แล้วฉันก็มีทักษะการนวดที่พึ่งได้เรียนรู้มาใหม่ด้วย ดังนั้นพวกเราไปที่นั่นกันเถอะ”

“มันเป็นการดีที่จะผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้า หลังจากการต่อสู้กับพลเรือโทการ์ป”

เพราะโรบินประสบความสำเร็จในการอ่านโพเนกลีฟทั้งสองชิ้นในอลาบาสต้า เธอจึงปฏิบัติต่อหลี่ฟานด้วยความเคารพ และได้ใช้เวลาว่างเพื่อค้นคว้าอ่านหนังสือที่เกี่ยวข้องกับการนวด เพื่อที่เธอจะสามารถนวดให้หลี่ฟานได้ดียิ่งขึ้น

“.. โรงอาบน้ำ?” หลี่ฟานหรี่ตา "เธอคิดที่จะอาบน้ำกับฉันงั้นหรอ?"

“ในระหว่างการฝึกฝน คุณไม่ได้เห็นร่างกายของฉันไปตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ? ถ้าเป็นอาจารย์หลี่ฟาน… ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ” โรบินยิ้มอย่างชาญฉลาด

“เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็อีกอย่างหนึ่ง ตอนนั้นเธอเองก็กังวลมากด้วย” หลี่ฟานยักไหล่

“ลืมมันไปเถอะ ฉันอยากลองทักษะการนวดใหม่ของเธอจริงๆ การใช้พลังของผลฮานะ ฮานะเพื่อนวดแบบนี้ เธอน่าจะเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ของผู้ใช้ผลปีศาจนี้่เลยล่ะ”

“ตราบใดที่คุณชอบ มันก็ไม่เลวที่จะใช้พลังของผลปีศาจนี้เพื่อนวดให้คุณ” โรบินยิ้มเหมือนดอกไม้ และพาหลี่ฟานไปที่วัง

แต่สิ่งที่โรบินไม่ได้พูดออกไปก็คือ ในระหว่างการฝึกฝน เธอมักจะมีความรังเกียจที่หลี่ฟานมองเห็นร่างกายของเธอในตอนแรก

แต่หลังจากที่ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันมาเป็นเวลาสองปี เมื่อรวมกับการปฏิบัติที่อ่อนโยนของหลี่ฟาน โรบินก็ค่อยๆ ไม่สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป

โรบินที่เข้าใจเรื่องทุกอย่างเป็นอย่างดี เธอตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าตัวเธอมีความรู้สึกที่ดีต่อหลี่ฟาน และมันก็เป็นความรู้สึกที่อยู่เหนือความรู้สึกดีระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์

และเพราะความรู้สึกดีที่พิเศษนี้ โรบินจึงเต็มใจที่จะทำอะไรเพื่อหลี่ฟานมากให้ขึ้น

“มันช้าเกินไปที่จะเดิน” หลี่ฟานชำเลืองมองไปยังพระราชวังที่อยู่ไกลออกไป

“เพราะงั้น ฉันจะพาเธอไปที่นั่นเองก็แล้วกัน”

“ถ้าอย่างนั้นอาจารย์หลี่ฟาน คุณช่วยพาฉันไปส่งที่พระราชวังหน่อยได้ไหม” โรบินพูดด้วยรอยยิ้มหวาน

“เหมือนกับที่เจ้าชายปฏิบัติต่อเจ้าหญิง”

“ถ้าจะให้ฉันทำแบบที่เจ้าชายปฏิบัติต่อเจ้าหญิง มันก็ควรให้เจ้าหญิงนั่งลงบนหลังของม้าขาว” หลี่ฟานเลิกคิ้วขึ้น ก่อนที่จะก้มลงไปอุ้มโรบินขึ้นมาด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิง

จากนั้นหลี่ฟานก็กระโดดขึ้นไปบนอากาศ และบินไปที่พระราชวังทันที

…