ตอนที่ 117 ยมทูต
ตอนที่ 117 ยมทูต
‘เกาะกรีนบิท’ เป็นเกาะโดดโดดเดี่ยวที่อยู่ห่างไกลจากใจกลางเมือง และตั้งอยู่ทางเหนือของเดรซโรซ่า
เนื่องจากความสัมพันธ์ทางภูมิศาสตร์ที่พิเศษมาก จึงมีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยมาที่นี่
ดังนั้น แม้ว่าโรงฝึกของหลี่ฟานจะถูกตั้งอยู่ภายในป่ากรีนบิทมาเป็นเวลาหลายวันแล้วก็ตาม แต่มันก็ยังไม่มีใครที่ค้นพบโรงฝึกแห่งใหม่ของเขา จนถึงขณะนี้
“มันมีโรงฝึกตั้งอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” รีเบคก้าที่เดินเข้ามาในป่าขมวดคิ้ว
“เดี๋ยวก่อน โรงฝึกนี้… คงไม่ใช่โรงฝึกของคุณหลี่ฟานหรอกนะ!!!”
รีเบคก้ากลืนน้ำลายอย่างประหม่า เมื่อเธอนึกถึงการปรากฏตัวของหลี่ฟานในโรงฝึก ที่เธอเคยเห็นในรายการทองคำ
รีเบคก้าได้ยินมาว่า ภายในป่ากรีนบิทมีสมุนไพรพิเศษอยู่ เธอจึงเข้ามาในป่าแห่งนี้ เพื่อที่จะนำเอาสมุนไพรเหล่านั้นกลับไปให้ผู้สูงอายุในหมู่บ้านของเธอ แต่เธอไม่เคยคาดหวังเลยว่าจะได้พบเห็นโรงฝึกของหลี่ฟานที่นี่
และเมื่อเธอนึกถึงพลังของหลี่ฟาน และการแสดงพลังของลูกศิษย์ของเขา นามิกับวีวี่ รีเบคก้าก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่เธอก็ยังเดินไปที่ประตูโรงฝึกและเคาะประตู
“ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ข้างในไหม”
หนึ่งนาทีต่อมา ก็ไม่มีเสียงใดๆออกจากโรงฝึก
สิ่งนี้ทำให้รีเบคก้าสับสนเล็กน้อย และทำให้มือของเธอที่จับอยู่ที่ประตูผลักไปข้างหน้าเบาๆ
“หือ? ประตูไม่ได้ล็อคงั้นเหรอ?” รีเบคก้าลืมตาขึ้น และหลังจากลังเลเล็กน้อย เธอก็รวบรวมความกล้าเพื่อที่ก้าวเข้าไปในประตู
“เอ่อ ฉันเข้ามาแล้ว!
ขณะพูด รีเบคก้ามองสำรวจดูสภาพแวดล้อมภายในโรงฝึกไปด้วย
แต่ในไม่ช้า เธอก็ถูกดึงดูดโดยป้ายชื่อของลูกศิษย์ที่ติดอยู่บนกำแพง
“นั่นมันชื่อของคุณนามิและคุณวีวี่!”
“ที่นี่คือโรงฝึกของคุณหลี่ฟานจริงๆ!”
“คุณโรบินก็มีชื่ออยู่บนนั้นด้วย ดังนั้นเธอจะต้องกลายเป็นลูกศิษย์ของคุณหลี่ฟานไปแล้ว”
ในตอนที่หนึ่งในห้าผู้เฒ่ามาที่โรงฝึกของหลี่ฟานในอาณาจักรดรัม เพราะการใช้งานการ์ดการเรียนรู้ขั้นสูง รีเบคก้าก็ได้เห็นโรบินและรู้จักชื่อของเธอโดยธรรมชาติ
“แล้วยามาโตะล่ะ? หรือว่า… นี่คือชื่อของคนที่อยู่ในมุมตอนนั้นงั้นหรอ?!”
“แต่ถ้าที่นี่เป็นโรงฝึกของคุณหลี่ฟานจริงๆ แล้วคนอื่นๆ ล่ะ ทำไมถึงไม่มีใครอยู่ที่นี่เลย?”
รีเบคก้าพึมพำ เธอยืนอยู่ตรงกลางภายในโรงฝึก และมองไปรอบๆ อย่างประหม่า
หลังจากที่เธอยืนยันได้ว่านี่คือโรงฝึกของหลี่ฟานจริงๆ รีเบคก้าก็ไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวอย่างเฉื่อยชา
ในตอนที่เธอได้เห็นพลังของวีวี่ และการต่อสู้ของนามิ รีเบคก้าก็อยากจะเป็นหนึ่งในลูกศิษย์ของหลี่ฟาน เหมือนกับคนอื่นๆ บนโลกนี้
เช่นเดียวกันกับวีวี่และนามิ รีเบคก้าก็มีความปรารถนาที่อยากจะบรรลุอยู่ด้วย และความปรารถนานี้ก็ไม่สามารถทำให้สำเร็จได้โดยปราศจากพลังอำนาจที่แข็งแกร่ง
ดังนั้น หลี่ฟานผู้ซึ่งสามารถนำพาพลังอันยิ่งใหญ่มาสู่ลูกศิษย์ได้ จึงเป็นอาจารย์ในอุดมคติของรีเบคก้าโดยธรรมชาติ
ตอนนี้ รีเบคก้ากังวลว่าการเดินไปรอบๆ โรงฝึกนี้ อาจจะกระตุ้นความโกรธของหลี่ฟาน และทำให้หลี่ฟานเกลียดเธอ และนี่ก็เป็นสิ่งที่รีเบคก้าไม่ต้องการจะเห็นมากที่สุด
รีเบคก้าหลับตาลงและสูดหายใจเข้าลึกๆ ทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
“ใจเย็นๆ รีเบคก้า ใจเย็นๆ”
“ตั้งแต่ที่โรงฝึกของคุณหลี่ฟานอยู่ที่นี่ เขาจะต้องมาที่นี่อย่างแน่นอน”
“ตอนนี้เขาอาจจะอยู่ในโรงฝึกแห่งอื่น ตราบใดที่ฉันมารอเขาที่นี่ทุกวัน ฉันจะต้องได้เจอเขาอย่างแน่นอน”
“ฉันจะต้องเป็นลูกศิษย์ของคุณหลี่ฟานให้ได้ และจากนั้น ฉันก็จะสามารถเอาชนะโดฟลามิงโก้ได้”
“แต่ว่า… ฉันจะเป็นลูกศิษย์ของคุณหลี่ฟานได้ยังไง…”
รีเบคก้าพึมพำอะไรบางอย่าง และค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ
"ฮะ?! คุณหลี่ฟาน?!”
“คุณหลี่ฟาน เป็นคุณจริงๆเหรอ!?”
รีเบคก้าเบิกตากว้างและมองไปที่หลี่ฟานที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ด้วยความประหลาดใจอย่างท่วมท้น รีเบคก้าจึงก้าวถอยหลังออกไปสองก้าวติดต่อกัน ซึ่งหนึ่งในนั้นมันก็เป็นการก้าวที่ไม่มั่นคง และทำให้ร่างกายของเธอกำลังจะล้มลงไปกับพื้น
“สวัสดีสาวน้อย” หลี่ฟานเอื้อมมือออกไป และช่วยรีเบคก้าลุกขึ้น
“ยินดีต้อนรับสู่โรงฝึกของฉัน เธอมาที่นี่เพื่อเป็นศิษย์ของฉันงั้นหรอ?”
“ศิษย์? ใช่แล้วลูกศิษย์!” รีเบคก้าพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“อาจารย์หลี่ฟาน ได้โปรดรับหนูเป็นลูกศิษย์ด้วย!”
เมื่อพูดจบ รีเบคก้าก็ยืนขึ้นอย่างมั่นคงและโค้งคำนับให้กับหลี่ฟานอย่างสุดซึ้ง
“ได้โปรดอย่าปฏิเสธหนูเลย อาจารย์หลี่ฟาน หนูสามารถทำทุกอย่างเพื่อคุณได้ ได้โปรดยอมรับหนูเป็นลูกศิษย์ของคุณด้วย!” รีเบคก้าเงยหน้าขึ้นและมองไปที่หลี่ฟานด้วยดวงตาที่แผดเผา
"เข้าใจแล้ว" หลี่ฟานยิ้ม
“ตั้งแต่ที่เธอพบโรงฝึกในป่าแห่งนี้ และแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะไม่ยอมรับเธอ”
“ยินดีด้วย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอคือลูกศิษย์คนที่ห้าของฉัน”
แน่นอนว่า เหตุผลที่รีเบคก้าได้รับการยอมรับจากเขาง่ายๆก็เป็นเพราะ หลี่ฟานรู้จักเธอดีนั่นเอง
เมื่อเห็นใบหน้าของรีเบคก้าที่ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด หลี่ฟานยิ้มและเดินเข้าไปหาเธอ
“เอาล่ะ พวกเราไปทำความรู้จักกับรุ่นพี่ของเธอกันเถอะ” หลี่ฟานตบไหล่ของรีเบคก้า และชี้ไปที่นามิและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับเธอ
“นามิ วีวี่ และโรบิน ฉันคิดว่าเธอคงรู้จักพวกเธออยู่แล้ว”
“ผู้หญิงคนนี้คือยามาโตะลูกศิษย์คนที่สามของฉัน และสองคนนั้นคือโนจิโกะและซาดี้ ลูกศิษย์สำรองของฉัน”
“จากนี้ไป ฉันหวังว่าเธอจะเข้ากันกับพวกเธอได้ดีนะ”
ทันทีที่เสียงของหลี่ฟานดังขึ้น นามิและสาวๆคนอื่นๆ ก็เดินเข้าไปคุยรอบๆ ตัวของรีเบคก้าทันที
ซาดี้: “ฉันอิจฉาเธอจริงๆ นะ น้องสาวรีเบคก้า ก็อย่างที่อาจารย์หลี่ฟานพูดไป เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ฉันยังไม่ใช่ลูกศิษย์อย่างเป็นทางการของเขา”
โรบิน: “ยินดีด้วยรีเบคก้า ที่เธอได้รับการยอมรับจากอาจารย์หลี่ฟานได้แบบนี้ ฉันต้องพยายามอย่างมากเพื่อให้เขารับฉันเป็นลูกศิษย์ในก่อนหน้านี้”
วีวี่: “ไม่ว่ายังไงก็ตาม ยินดีด้วยรีเบคก้า ต่อจากนี้ไปเธอจะเป็นน้องสาวคนเล็กของพวกเราแล้ว ฮิฮิ”
หลี่ฟานยิ้มและเหลือบมองไปที่สาวๆ ที่กำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข เขาก้าวถอยหลังออกมาเล็กน้อยและหายตัวไปเงียบๆ เพื่อปล่อยให้พวกเธอได้พูดคุยกัน
ไม่กี่นาทีต่อมา รีเบคก้าก็ถูกนามิและคนอื่นๆ พาไปหาหลี่ฟาน
"อาจารย์หลี่ฟาน!” เมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่ฟาน อารมณ์ของรีเบคก้าก็กลับกลายมาเป็นกังวลอีกครั้ง
“อย่ากังวลไปเลย รีเบคก้า” หลี่ฟานวางน้ำผลไม้ลงบนโต๊ะ จากนั้นเขาก็ยื่นตราป้ายชื่อของลูกศิษย์ให้กับรีเบคก้า
“มาเถอะ หลังจากที่เธอหยดเลือดของเธอลงไปในตรานี้ เธอก็จะกลายเป็นลูกศิษย์อย่างเป็นทางการของฉัน”
“และเมื่อถึงเวลานั้น ฉันก็จะสามารถฝึกสอนเธออย่างเต็มที่”
รีเบคก้าพยักหน้า จากนั้นเธออ้าเพื่อปากกัดลงไปที่นิ้วชี้ และหยดเลือดสีแดงสดของเธอลงบนตราทันที
ในไม่ช้า ข้อมูลของรีเบคก้าก็ปรากฏอยู่ที่ด้านหลังของตรา
หลี่ฟานรับตราป้ายชื่อของลูกศิษย์กลับมา หลังจากนั้นเขาก็ทำการพลิกดูที่ด้านหลัง
[ ชื่อลูกศิษย์ : รีเบคก้า ]
[ อายุ : 14 ปี ]
[ สถานที่เกิด : เดรสโรซ่า ]
[ แนวทางการฝึกฝน : ชินิกามิ (ยมทูต) ]
…