ตอนที่ 112 ชัยชนะ

— ขอแสดงความยินดีกับ [ อันดับนักดาบ ] อันดับที่ 5 นามิ ที่เอาชนะ [ อันดับนักดาบ ] อันดับที่ 3 ผมแดง แชงค์ —

— อันดับได้รับการเปลี่ยนแปลง [ อันดับนักดาบ ] อันดับที่ 3 : นามิ , อันดับที่ 4 : ผมแดง แชงค์ , อันดับที่ 5 : ราชานรก เรย์ลี่ —

— ตอนนี้นักดาบทั่วโลกสามารถท้าทายนักดาบอันดับต้นๆ ในรายการได้แล้ว —

หลังจากที่มองดูคำประกาศในรายการทองคำ หลี่ฟานก็ยิ้ม และมองไปที่นามิที่พึ่งจะกลับมาพร้อมกับแสงสีทอง

“ยินดีต้อนรับกลับมานะนามิ และก็ขอแสดงความยินดีด้วย ที่เธอผ่านจุดคอขวดไปถึงระดับที่สูงขึ้นของวิชาดาบได้”

“ขอบคุณอาจารย์หลี่ฟาน ทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นได้เพราะคุณทั้งหมด” นามิหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น เธอยกมือขึ้นและวิ่งไปหาหลี่ฟาน การแสดงออกของเธอบ่งบอกว่าเธออยากจะเข้าไปกอดเขาให้เต็มอก

“เธอทำได้ดีมากนามิ!” โนจิโกะปรากฏตัวขึ้นกลางทางและกอดนามิเอาไว้แน่น

“ตอนนี้เบลเมลกำลังจะกลับมาหาพวกเราแล้ว”

วีวี่: “ยินดีด้วยพี่สาวนามิ!”

นิโค โรบิน: “ยินดีด้วย!”

ยามาโตะ: “วันนี้ต้องเลี่ยงฉลองด้วยงานเลี้ยง ถ้าไม่เมาก็อย่ากลับบ้านเลย ฮ่าฮ่าๆ”

ซาดี้: “เธอนี่ชอบดื่มเหล้าจริงๆเลยนะยามาโตะ แต่วันนี้… มันก็เป็นวันที่ควรค่าแก่การฉลองจริงๆ”

ในพริบตาเดียว สาวๆ ทั้งหมดก็รวมตัวกันรอบๆ ตัวของนามิ

นามิยิ้มขึ้นและกอดโนจิโกะไว้ในอ้อมแขนของเธอ ชั่วขณะหนึ่ง เสียงหัวเราะที่คมชัดและไพเราะก็ดังขึ้นภายในโรงฝึกแห่งนี้

‘แม้ว่ามันจะต้องรอเป็นเวลาหนึ่งเดือน ก่อนที่เธอจะได้รับรางวัลมาจริงๆ แต่ฉันก็ไม่ควรพูดมันออกมาในตอนนี้”

หลี่ฟานยิ้มและหันกลับเข้าไปในโรงฝึก

ตอนนี้ เขาคงทำได้เพียงปล่อยให้ที่ว่างให้กับพวกเธอ

…

[คิซารุ โบซาริโน่: เฮ้ นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? ผมแดง แชงค์พ่ายแพ้? และหญิงสาวที่แข็งแกร่งมากเมื่อสิบวันก่อนก็เป็นคนที่สามารถเอาชนะแชงค์ได้?! ]

[โมโมะอุซางิ กิออน: สิ่งนี้มันน่าตกใจมาก อย่างไรก็ตาม ด้วยวิธีนี้ โรเจอร์ก็คงไม่สามารถฟื้นคืนชีพได้แน่นอน และมันก็เป็นสิ่งที่ดีมากจริงๆ ]

[ตาเหยี่ยว มิฮอว์ค: ถ้าฉันไม่ใช้ซันเงสึ ฉันก็อาจจะไม่สามารถเอาชนะนามิในปัจจุบันได้ ]

[ฟาวเวอร์ วิสต้า: เฮ้ เฮ้! นี่นายพูดจริงงั้นหรอ?! งั้นนี่มันก็ไม่ได้หมายความว่า นามิเอาชนะนายในด้านวิชาดาบไปแล้วงั้นหรอ? ]

[ตาเหยี่ยว มิฮอว์ค: ใช่แล้ว! ตอนนี้ ฉันมีคนที่ต้องก้าวข้ามไปให้ได้เพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้ว ]

[โซโล: ฉันไม่นึกเลยว่าวันหนึ่ง เธอจะปีนขึ้นไปได้สูงถึงขนาดนี้ นามิ ]

โซโลรู้สึกตกใจกับนามิในตอนนี้มาก เขาไม่สามารถมองทับซ้อนนามิคนปัจจุบัน และนามิในอดีตได้เลย

[หนวดขาว นิวเกต: สามารถฝึกฝนลูกศิษย์มาถึงระดับนี้ได้ ฉันต้องการเห็นหลี่ฟานด้วยตาของตัวเองจริงๆ ]

[บิ๊กมัม ชาร์ล็อตต์ หลินหลิน: ว่าแต่แชงค์ มันเป็นยังไงบ้าง? หน้าจอหายไปเร็วเกินไป ฉันยังไม่เห็นว่าผู้ชายคนนั้นตายยังไงเลย ]

[หนวดขาว นิวเกต: เจ้าหนูนั่นจะไม่ตายง่ายๆ เพราะถ้าเขาตายจริงๆ เขาก็คงจะไม่ติดอันดับสี่ในอันดับนักดาบ แต่เขาจะถูกคัดชื่อออกจากอันดับนักดาบโดยตรง ]

บนเรือเรด ฟอร์ส กลุ่มโจรสลัดผมแดง

หลังจากที่แชงค์กลับมาพร้อมกับแสงสีทอง สมาชิกกลุ่มโจรสลัดผมแดงทุกคนก็รีบมารวมตัวกันทันที

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมกัปตัน”

“อาการบาดเจ็บแบบนี้? หมอ มาที่นี่เร็วเข้า!”

“โชคดีที่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก!”

“บัดซบ นามิ เธอกล้าทำร้ายกัปตันของพวกเราถึงขนาดนี้!”

ท่ามกลางเสียงอึกทึก หมอประจำเรือรีบหยิบผ้าพันแผลและยาเข้ามารักษาแชงค์อย่างรวดเร็ว

“แค่ก แค่ก แค่ก” แชงค์กระอักเลือดออกมา ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

“นายโอเคไหม แชงค์” โรเจอร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศมองแชงค์อย่างกังวล

“ฮ่าๆๆ ผมยังตายไม่ได้หรอกครับกัปตัน” แชงค์ส่ายหัวและมองไปที่โรเจอร์อย่างขอโทษ

“ขอโทษด้วยกัปตัน ผมแพ้แล้ว”

“ม้วนคัมภีร์ฟื้นคืนชีพ… ผมเสียมันไปแล้ว”

“นายทำดีที่สุดแล้ว แชงค์” โรเจอร์ยิ้ม

“นี่อาจเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า”

“ความแข็งแกร่งของนามินั้นแข็งแกร่งมาก และหลังจากที่เธอทำให้วิชาดาบของเธอมั่นคงขึ้น เธอก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น”

“ฉันกำลังจะจากไปในไม่ช้า และหลังจากที่ฉันจากไป นายจะต้องไม่ท้าทายนามิเพื่อรับม้วนคัมภีร์ฟื้นคืนชีพอีก”

“เว้นซะแต่ว่า นายจะมีความก้าวหน้าในพลังตัวเอง มิฉะนั้น ฉันจะไม่ยอมให้นายท้าทายนามิต่อไปเด็ดขาด!”

“ครั้งนี้นายไม่ตาย แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า นายจะไม่ตายในครั้งต่อไปสักหน่อย”

“ถ้าฉันได้เจอนายในนรกๆเร็วๆนี้ ฉันจะสอนบทเรียนที่ยากมากๆให้กับนายอย่างแน่นอน”

เมื่อแชงค์ได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ยิ้มแหยๆออกมาทันที

“กัปตัน คุณบอกบอกผมออกมาแบบนี้ ทำไมคุณไม่บอกให้ผมบอกรองกัปตันเรย์ลี่ และคนอื่นๆ ฟังด้วยล่ะ”

“บอกเจ้าพวกนั้นงั้นหรอ ไม่มีทางซะหรอก” โรเจอร์พับแขนเสื้อขึ้นแล้วหัวเราะ

“ถึงแม้ว่าเอสกับแม่ของเขาอาจจะไม่ได้เจอกันในตอนนี้ แต่มันจะต้องมีโอกาสในอนาคตอีกแน่นอน”

ขณะพูด ร่างของโรเจอร์ก็เปล่งแสงจางๆ ออกมา และทำให้คนบนเรือทั้งหมดรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง

“ดูเหมือนว่า มันจะถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว” โรเจอร์เงยหน้าขึ้นและมองดูรายการทองคำลึกลับบนท้องฟ้า

“ฉันไม่เสียใจที่ได้กลับมาที่นี่”

“แม้ว่าเอสจะไม่ได้พูดอะไรกับฉันเลยก็ตาม ฮ่าฮ่าฮ่า”

“ยังไงก็ตาม แชงค์ เมื่อฉันคิดดูดีๆแล้ว นายควรไปบอกกับเรย์ลี่ดีกว่า อย่าปล่อยให้เขาท้าทายนามิ”

“แม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะกลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้ง แต่เขาก็คงจะเอาชนะนามิในปัจจุบันไม่ได้ ปล่อยให้เขารักษารางวัลอายุขัย 100 ปีของเขาไว้”

“และ…”

*พรึบ!

ก่อนที่โรเจอร์จะได้พูดจบ จู่ๆ ร่างวิญญาณของเขาก็ได้กลายเป็นลำแสง และพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที

“ฮ่าๆๆ คุณจะกลับไปโดยที่คุณพูดไม่จบแบบนี้ไม่ได้นะครับ กัปตันโรเจอร์!!!” แชงค์ตะโกนสั่งลาขึ้นไปบนฟ้าเสียงดัง

…