ตอนที่ 91 โพชั่นแห่งชีวิต

แนวทางการฝึกที่ได้รับจากระบบของโรบินคือ ‘นินจา’

เดิมที ถ้าโรบินไม่สามารถปลุกจักระได้ หลี่ฟานก็คงจะสอนแต่วิชานินจากระบวนท่าให้กับเธอเพียงเท่านั้น

แต่ตอนนี้ ด้วยยาขีดจำกัดสายเลือดตระกูลเซ็นจู : คาถาไม้ (ระดับสูง) ที่สามารถช่วยปลุกจักระขึ้นได้โดยตรง หลี่ฟานจึงตั้งใจที่จะทำการฝึกฝนโรบินไปในเส้นทางของคาถาไม้

‘วีวี่มีเนตรวงแหวนและโรบินก็ใช้คาถาไม้ สองคนนี้คิดๆไปแล้ว ก็คล้ายกับสองคนนั้นอยู่เหมือนกันแฮะ’

‘แต่ก็นะ วีวี่ไม่ใช่ร่างที่กลับชาติมาเกิดของอินดรา และโรบินก็ไม่ใช่ร่างที่กลับชาติมาเกิดของอาชูร่า’

‘พวกเธอสองคนคงไม่สามารถไปถึงระดับที่สูงที่สุดได้หรอก’ หลี่ฟานส่ายหัว

ในขณะที่เขากำลังจะเก็บหลอดยานี้เข้าไปในคลังสมบัติบาบิโลน ดวงตาสีทองที่เปล่งประกายทั้งสองคู่ก็ลังมองมาที่เขา

"พวกเธอสองคนกำลังทำอะไรอยู่?"

“แล้วเธอซาดี้ ทำไมเธอไม่ไปนอนพักอยู่บนเตียงล่ะ”

เจ้าของสายตาสองคู่นี้ก็คือยามาโตะ และซาดี้ที่พึ่งจะเดินออกมาจากห้องพัก

ในเวลานี้ ทั้งคู่ต่างก็กำลังมองไปที่ ‘ยาขีดจำกัดสายเลือดตระกูลเซ็นจู : คาถาไม้’ ในมือของหลี่ฟาน ด้วยดวงตาที่สดใส

“อาจารย์หลี่ฟาน คาถาไม้มันดูแข็งแกร่งมาก ฉันขอเปลี่ยนแนวทางการฝึกฝนได้ไหม?” ยามาโตะลูบมือของเธอและมองไปที่หลี่ฟานด้วยความหวัง

“ยามาโตะ เธอจะพูดแบบนี้ออกมาไม่ได้นะ เธอได้ฝึกศิลปะการต่อสู้กับอาจารย์หลี่ฟานไปแล้ว หากเธอเปลี่ยนแนวทางการฝึกฝนตอนนี้ มันจะไม่ดีแน่ๆ”

ซาดี้ก้าวมาข้างหน้าและใช้มือจับไหล่ของหลี่ฟานเอาไว้ ก่อนที่จะพูดออกมาอย่างตื่นเต้น

"อาจารย์หลี่ฟาน ฉันยังไม่ได้เริ่มการฝึกฝนอย่างเป็นทางการเลย ทำไมคุณไม่สอนวิชานินจา : คาถาไม้ ให้กับฉันล่ะ”

ขณะที่เธอพูด ซาดี้ก็เลียมุมปากของเธอไปด้วย และสายตาของเธอก็กำลังมองไปที่ยา ‘ขีดจำกัดสายเลือดตระกูลเซ็นจู : คาถาไม้’ ด้วยดวงตาที่สวยงาม

ในการประกาศ รายการทองคำได้แสดงอยู่บนท้องฟ้าตลอดเวลา

แต่ถ้าหากว่าใครอยากจะดูการประกาศล่ะก็ แม้ในอาคารปิดก็ยังสามารถดูสิ่งที่รายการทองคำฉายออกมาได้ เหมือนกับอาชญากรในคุกอิมเพลดาวน์

ซาดี้ที่เดิมจะวางแผนพักผ่อน ก็สามารถเห็นรายการทองคำในห้องพักของเธอได้ และหลังจากที่เธอได้เห็นยาขีดจำกัดสายเลือดตระกูลเซ็นจู : คาถาไม้ ที่หลี่ฟานได้รับมา เธอก็รู้สึกประทับใจในพลังของมันมาก

ดังนั้น โดยไม่คำนึงถึงความเหนื่อยล้าทางร่างกายของเธอ ซาดี้จึงรีบวิ่งออกมาหาฟลี่ฟาน โดยหวังว่าเขาจะสามารถมอบยาขีดจำกัดสายเลือดตระกูลเซ็นจู : คาถาไม้ ให้กับเธอได้

“พวกเธอสองคนเนี่ยนะ” หลี่ฟานส่ายหัว

“ยามาโตะ เธอได้เรียนรู้ [ ประตูด่านทั้ง 8 ] ไปแล้ว และเธอก็พึ่งได้กินผลปีศาจของไคโดไป มันคงจะดีกว่าถ้าเธอจะฝึกฝนต่อไป ในแนวทางของศิลปะการต่อสู้”

“[ ประตูด่านทั้ง 8 ] เมื่อเทียบกับ ‘คาถาไม้’ แล้ว มันก็ไม่เลวเลย”

‘ไก’ ที่เปิดประตูด่านทั้ง 8 ประตูที่ 8 ชิมง ประตูแห่งความตาย เป็นคนที่เกือบเตะอุจิวะ มาดาระ ซึ่งอยู่ในโหมดของเซียนหกวิถีให้ตายได้

หลี่ฟานเชื่อว่า หากยามาโตะสามารถควบคุมพลังของประตูด่านทั้ง 8 ได้อย่างสมบูรณ์แบบ และสามารถปลุกพลังผลปีศาจของไคโดได้ ความแข็งแกร่งของเธอจะไม่เลวร้ายไปกว่าการฝึกฝนคาถาไม้แน่นอน

“แต่การใช้พลังของประตูด่านทั้ง 8 มันทำให้ร่างกายของฉันได้รับบาดเจ็บนี่น่า” ยามาโตะหน้ามุ่ย

“คาถาไม้มันดูค่อนข้างปลอดภัยกว่า ในเรื่องของการใช้งาน”

“ประตูด่านทั้ง 8 มันอันตรายก็จริง แต่เมื่อเธอสามารถปลุกตื่นและเชี่ยวชาญพลังผลปีศาจของไคโดได้ มันก็จะไม่เป็นแบบนั้นอีกต่อไป” หลี่ฟานยกมือขึ้น และตบไปที่ไหล่ของยามาโตะ

“นอกจากนี้ หากความก้าวหน้าในการฝึกฝนของเธอเป็นที่น่าพอใจสำหรับฉัน ฉันก็จะสอนศิลปะการต่อสู้อื่นๆของฉัน ที่ไม่แย่ไปกว่าคาถาไม้ให้กับเธออย่างแน่นอน”

"จริงหรอ?'

“แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่ก่อนอื่น เธอควรตั้งใจเรียนวิชาที่ฉันได้สอนเธอไปให้สำเร็จทั้งหมดก่อน ฝึกซ้อมให้หนักเข้าไว้ ฉันตั้งตารอวันที่เธอขับไล่ไคโดออกไปจากเกาะนี้ และเริ่มต้นวาโนะคุนิขึ้นมาใหม่อยู่นะ”

"โอ้! เข้าใจแล้ว ฉันจะไปฝึกเดี๋ยวนี้เลย!”

ทันทีที่เสียงของเธอหายไป ยามาโตะก็วิ่งตรงไปที่มุมโรงฝึกและเริ่มวิดพื้นอย่างบ้าคลั่ง

‘ถึงแม้ว่าเธอจะดูงี่เง่าและบ้าไปบ้าง แต่เธอก็น่ารักมากทีเดียว’ มองไปที่ยามาโตะ หลี่ฟานก็คิดขึ้นมาได้ในใจ

“เอาล่ะ อาจารย์หลี่ฟาน แล้วฉันล่ะ” ซาดี้หายใจออกขณะที่เธอเข้าใกล้หูของหลี่ฟาน ตอนนี้มือของเธอกำลังนวดไหล่ให้กับเขาอยู่

“ยามาโตะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ส่วนฉันก็สามารถฝึกฝนวิชานินจา คาถาไม้…”

“ฉันไม่ได้ให้ผลแห่งความมืดกับเธอไปแล้วอย่างงั้นหรอ? โลภมากไปมันก็ไม่ดีนะ” หลี่ฟานส่ายหัวและพูดขึ้น

“ฉันมีคนที่จะใช้ยาขีดจำกัดสายเลือดตระกูลเซ็นจู : คาถาไม้ อยู่ในใจอยู่แล้ว”

“สำหรับแผนการฝึกเฉพาะของเธอ ก็รอจนกว่าเธอจะพบโรงฝึกแห่งอื่นๆของฉันก่อนแล้วกัน สำหรับตอนนี้ เธอสามารถฝึกฝนและพัฒนาพลังผลปีศาจของเธอไปก่อนได้”

“โอ้…” ซาดี้รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเธอได้ยินคำพูดของลี่ฟาน แต่ในชั่วพริบตา เธอก็ทิ้งความรู้สึกนั้นออกไปและวางแผนที่จะนวดไหล่หลี่ฟานอย่างจริงจัง

แต่ก่อนที่เธอจะได้เริ่มนวด หลี่ฟานลุกขึ้นและอุ้มร่างของเธอขึ้นมา

“อะ... อาจารย์หลี่ฟาน คุณ…” ซาดี้มองไปที่หลี่ฟานด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

“ตอนนี้เธอต้องไปพักผ่อนให้เพียงพอก่อน และเมื่อร่างกายของเธอหายเหนื่อยแล้ว การฝึกซ้อมที่หนักหน่วงก็กำลังรอเธออยู่”

หลี่ฟานพาซาดี้ไปที่ห้องของเธอในโรงฝึก และวางเธอลงไปบนเตียง

การฝึกฝนสำหรับการพัฒนาผลแห่งความมืดนั้น มันเข้มงวดกว่าผลปีศาจชนิดอื่นๆมาก

เนื่องจากผู้ใช้พลังจะต้องได้รับความเจ็บปวดถึงสองเท่าในการดูดซับความเสียหาย มันจึงเป็นการทดสอบความแข็งแกร่งทางกายภาพและความมุ่งมั่นของผู้ใช้พลังนี้

หลี่ฟานไม่ต้องการให้ซาดี้ที่เหนื่อยมากอยู่แล้ว มานวดให้กับตัวเอง

‘อาจารย์หลี่ฟาน คุณเป็นคนที่อ่อนโยนจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าใครจะได้เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดของคุณในอนาคต’

เมื่อเห็นว่าหลี่ฟานกำลังจะจากไป ซาดี้ก็เอื้อมมือของเธอออกไปจับมือของหลี่ฟานเอาไว้

"อาจารย์ลี่ฟาน คุณช่วยอยู่กับฉันสักพักได้ไหม”

หลี่ฟานเหลือบมองไปที่ซาดี้ จากนั้นเขาก็พยักหน้าและนั่งลงที่ข้างเตียงของเธอ

หลังจากนั้นไม่นาน รางวัลอันดับอื่นๆที่เป็นของหลี่ฟาน ก็ถูกประกาศออกมา

— [ อันดับอาวุธดาบ ] อันดับที่ 2 ขอแสดงความยินดีกับ หลี่ฟาน ที่ได้รับ [ โพชั่นแห่งชีวิต ] —

— หลังจากใช้งาน [ โพชั่นแห่งชีวิต ] ไม่ว่าผู้ใช้จะมีอาการบาดเจ็บที่ร้ายแรงเพียงใด แต่ตราบใดที่ยังไม่เสียชีวิต คุณจะสามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บทั้งหมดได้ในทันที —

…