ตอนที่ 37 การลงมือของนาวาพันเอกเนซูมิ

หลังจากทิ้งข้อความนี้เอาไว้ รายการทองคำก็ได้กลายเป็นแสงสว่างและกระจายหายไปทันที

ท้องฟ้าได้กลับมาสดใสอีกครั้ง และแม้ว่ารายการทองคำจะหายไป แต่ผลกระทบของมันก็ยังไม่จบลง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง [ อันดับอาวุธดาบ ] ที่กล่าวออกมาในตอนท้ายนั้น มันสร้างความตื่นเต้นให้มากยิ่งกว่า

กลางทะเล บนเรือของมิฮอว์ค

มิฮอว์ค: “หากเป็นรายการนี้ ฉันเองก็ต้องอยู่ในรายชื่อนี้ด้วยอย่างแน่นอน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าดาบดำของฉันจะติดอันดับที่เท่าไหร่”

หากลองเปลี่ยนเป็นก่อนหน้านี้ มิฮอว์คมั่นใจมากว่าดาบดำ ‘โยรุ’ ของเขา จะสามารถครอบครองอันดับหนึ่งใน [ อันดับอาวุธดาบ ] ได้อย่างแน่นอน

แต่หลังจากที่ได้รู้ว่า มีนักดาบอย่างหลี่ฟานอยู่ในทะเลแห่งนี้ด้วย มิฮอว์คก็ไม่มีความคิดแบบนั้นอีกต่อไป

เนื่องจากหลี่ฟานเป็นนักดาบที่แข็งแกร่งมาก มิฮอว์คจึงมีความรู้สึกว่า หลี่ฟานจะต้องครอบครองดาบที่แข็งแกร่งกว่าดาบดำ โยรุของเขาอยู่อย่างแน่นอน

และมันก็อาจจะมีมากกว่าหนึ่งเล่มด้วย!

“สิบวันงั้นหรอ… ฉันเองก็ชักจะรอไม่ไหวแล้วสิ”

…

กองบัญชาการกองทัพเรือ มารีนฟอร์ด

เมื่อเห็นว่ารายการทองคำหายไปในที่สุด เซ็นโกคุก็ถอนหายใจอย่างโลกอก

“[ อันดับอาวุธดาบ ] รายการนี้ก็คงจะตรงตามชื่อเลยสินะ?”

“ดูเหมือนว่ารายการทองคำจะชอบนักดาบมากกว่านักสู้จริงๆ”

รายการแรกที่ปรากฏขึ้นมาก็คือ [ อันดับวิชาดาบ ] จากนั้นก็มา [ อันดับอาวุธดาบ ]

ใครก็ตามที่มีสายตาที่เฉียบแหลม ก็จะรู้ดีว่านักดาบนั้นมีอำนาจเหนือกว่าคนอื่นๆในสองรายการนี้โดยตรง

สำหรับรายการ [ อันดับอาวุธดาบ ] ก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากมาย เพราะยังไงนักดาบที่แข็งแกร่งส่วนใหญ่ทุกคน ก็จะต้องครอบครองดาบที่คู่ควรกับตัวเองเอาไว้อยู่แล้ว

“จอมพลเซ็นโกคุ เนื่องจากเราทราบล่วงหน้าแล้วว่า รายการที่ต่อไปก็คือ [ อันดับอาวุธดาบ ] ดังนั้นฉันคิดว่ามันจะเป็นการดีที่สุด ที่เราจะพยายามรวบรวมดาบที่มีชื่อเสียงต่างๆเอาไว้”

คิซารุหันมาพูดกับเขา

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” เซ็นโกคุส่ายหัว

“ดาบชั้นเลิศทั้ง 12 เล่มเกือบจะสูญหายไปหมดแล้ว และตอนนี้มันก็เป็นที่รู้กันดีอยู่แล้วว่า ตาเหยี่ยวและหนวดขาว ต่างก็ครอบครอง 1 ใน 12 ดาบชั้นเลิศเอาไว้ในมือ ส่วนตำแหน่งดาบอื่นๆก็ยังไม่มีใครรู้”

“สำหรับ 21 ดาบชั้นยอด และ 50 ดาบชั้นดี ส่วนใหญ่พวกมันก็มีผู้ครอบครองกันหมดแล้ว”

“ในฐานะกองทัพเรือ มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไปคว้าพวกมันมา”

“เว้นซะแต่ว่า… ผู้ที่ถือครอบดาบเหล่านั้นจะเป็นโจรสลัด นอกจากนั้นพวกเราก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดของเซ็นโกคุ คิซารุก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ และหันไปมองดาบยาวที่เหน็บอยู่ข้างเอวของกิออน

“ฉันจำได้ว่าดาบของพลเรือโทกิออน มันควรจะเป็นหนึ่งในดาบที่มีชื่อเสียงด้วยเหมือนกัน ดังนั้นเธอควรจะอยู่ในรายชื่อนี้ด้วย”

กิออนแตะด้ามดาบด้วยมือขวา และมุมปากของเธอก็เอียงขึ้นเล็กน้อย

“บางที… แต่เกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันเองก็สงสัยเหมือนกันว่า หลี่ฟานจะครอบครองดาบแบบไหน”

“นักดาบที่แข็งแกร่งแบบเขา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีดาบที่สุดยอดในการครอบครอง”

เซ็นโกคุพยักหน้าเห็นด้วย และในขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทหารเรือสื่อสารก็วิ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

“รายงานครับ จอมพลเซ็นโกคุ”

"หืม?! เกิดอะไรขึ้น?"

“กองทัพเรือสาขาที่ 16 ของทะเลอีสบลู นาวาเอก เนซูมิ กำลังเดินทางไปที่หมู่บ้านโคโคยาชิด้วยเรือรบครับ!”

"อะไร?! ทำไมเจ้าหมอนั่นถึงเดินทางไปที่หมู่บ้านโคโคยาชิได้ล่ะ? ฉันไม่ได้สั่งให้เขากักตัวอยู่ในสาขากองทัพเรือ จนกว่าจะมีการสอบสวนปถึงหรอกเหรอ?”

“เอ่อ… เรื่องนี้ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ!”

“ฉันเข้าใจแล้ว นายไปได้แล้ว” เซ็นโกคุลูบหน้าผากของเขาด้วยความปวดหัว

“ยังไงก็ตาม บอกให้สโมคเกอร์ที่กำลังเดินทางไปที่สาขาที่ 16 ทำการเลื่อนการตรวจสอบ และบอกให้เขาเดินทางไปที่หมู่บ้านโคโคยาชิทันที”

“บอกให้เขาไปพบกับนามิที่หมู่บ้านนั้น”

เมื่อได้ยินคำสั่งของเซ็นโกคุ ทหารเรือสื่อสารก็รีบทำความเคารพและวิ่งไปปฏิบัติตามคำสั่งทันที

ในไม่ช้า คำสั่งของเซ็นโกคุก็ถูกส่งไปถึงสโมคเกอร์

อีกด้านหนึ่ง บนเรือรบของนาวาเอก เนซูมิ

เนซูมิกำลังมองไปที่ชายฝั่งของหมู่บ้านโคโคยาชิ ที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมืดมน

เขาย่อมเห็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นในรายการทองคำอย่างเป็นธรรมชาติ

รวมถึงฉากการทำลายล้าง กลุ่มโจรสลัดมนุษย์เงือกอารอนของนามิด้วย

สำหรับเขา เหตการณ์ที่เกิดขึ้นมันก็เป็นเพียงแหล่งรายได้ที่ขาดหายไปเท่านั้น

แต่ปัญหาก็คือ กองบัญชาการกองทัพเรือได้สั่งให้สโมกเกอร์ ที่ได้ประจำการอยู่ในเมืองโลคทาวน์มาสอบสวนเขา

เรื่องนี้ทำให้นาวาเอก เนซูมินั่งไม่ติด และเต็มไปด้วยความกังวล

สิ่งที่เขาได้ทำกับหมู่บ้านโคโคยาชิตลอดหลายปีที่ผ่านมา หากสโมคเกอร์ตรวจสอบพบล่ะก็ เขาก็ไม่สามารถทำอะไรกับมันได้เลย

และแม้ว่าจะตรวจสอบไม่พบหลักฐานโดยตรง ที่เกี่ยวข้องกับความร่วมมือระหว่างเขากับอารอน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังถูกตัดสินโทษในการเมินเฉยต่อโจรสลัดอยู่ดี

และหากมันเกิดขึ้นจริงๆ แม้แต่ตำแหน่งนาวาเอกของเขาก็ไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้ และมันจะทำให้เขาต้องติดคุกอย่างแน่นอน

เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้ นาวาเอก เนซูมิรู้สึกว่าตัวเองต้องทำอะไรบางอย่างขึ้นมา

“นาวาเอกครับ พวกเราจะไปหานามิกันแบบนี้จริงงั้นหรอครับ?”

“ผู้หญิงคนนั้นแข็งแกร่งมากเกินไป ถ้าเธอโจมตีพวกเรา…”

เหล่าทหารเรือสาขาที่ 16 ต่างพากันถามเนซูมิด้วยความกังวล

“ฮึ่ม! พวกเราคือทหารเรือ ถ้าเธอไม่ต้องการถูกกองทัพเรือออกหมายจับ เธอจะไม่ทำอะไรโง่ๆกับพวกเราอย่างแน่นอน” นาวาเอก เนซูมิพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

“รีบนำเรือเทียบท่า พวกเราต้องค้นหานามิและถามที่อยู่ของหลี่ฟานให้เร็วที่สุด”

“ด้วยวิธีนี้ เราจะสามารถชดเชยความผิดของพวกเราได้”

“อย่าลืมนะ ตอนนี้พวกนายกับฉันก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว!”

เมื่อได้ยินคำพูดของนาวาเอก เนซูมิ เหล่าทหารเรือของสาขาที่ 16 ก็เต็มไปด้วยความหดหู่ใจ

อย่างที่นาวาเอก เนซูมิพูด เหล่าทหารเรือสาขาที่ 16 เหล่านี้มีความผิดพอๆ กับนาวาเอก เนซูมิจริงๆ

แม้ว่านาวาเอก เนซูมิจะเป็นผู้ที่ทำข้อตกลงกับอารอน แต่พวกเขาที่ได้รับรู้เรื่องนี้และไม่ได้ทำการแจ้งต่อกองทัพเรือ ก็เป็นผู้ที่มีความผิดด้วยเช่นกัน

และเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ทหารเรือทั้งหมดก็ถอนหายใจและรีบไปปฏิบัติตามคำสั่งของนาวาเอก เนซูมิทันที

ในขณะเดียวกัน ที่ภูเขาด้านหลังหมู่บ้านโคโคยาชิ

นามิที่ในมือมีจานที่เต็มไปด้วยส้ม กำลังเดินเข้าไปในโรงฝึกของหลี่ฟาน

"อาจารย์ เอ่อ… หลี่ฟาน คุณอยู่ที่นี่รึเปล่า” นามิตะโกนขึ้น ขณะมองไปยังโรงฝึกที่ว่างเปล่า

“แปลกจัง นี่เป็นโรงฝึกของหลี่ฟานจริงๆนี่น่า แล้วเขาหายไปไหนกันเนี่ย”

นามิที่ไม่พบหลี่ฟาน เธอจึงวางจานเอาไว้บนโต๊ะแล้วเดินไปดูใต้กำแพง ที่มีป้ายชื่อของเหล่าลูกศิษย์เขียนเอาไว้อยู่

บนป้ายชื่อของลูกศิษย์ ตอนนี้มีเพียงชื่อของนามิคนเดียวเท่านั้นที่เขียนเอาไว้

นามิหันไปมองตราลูกศิษย์ที่อยู่ในมือของเธอ และความทรงจำการฝึกฝนของหลี่ฟาน ก็ปรากฏขึ้นมาอัตโนมัติในภายใจจิตใจของนามิ

และก่อนที่นามิจะรู้ตัว มุมปากของเธอก็ขยับขึ้นเล็กน้อย

"หึ้? ก็แค่นั้นแหละ?"

ในขณะที่นามิกำลังคร่ำครวญอยู่ในความทรงจำของตัวเอง เธอก็สังเกตเห็นว่าที่ป้ายชื่อลูกศิษย์กำลังมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

ใต้ชื่อของนามิ มีชื่อของใครบางคนปรากฏขึ้นมาอย่างน่าแปลกใจ

และชื่อที่เขียนอยู่บนนั้นก็คือ… “วีวี่”

…