ตอนที่ 27 ใช้บัสเตอร์คอลเพื่อฆ่าหลี่ฟาน

“เฮ้ ทำไมภาพมันถึงหายไปล่ะ”

“ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับนามิกัน”

“โซโล ถามถามบนฟ้าให้หน่อย นามิเป็นยังไงบ้าง!”

ลูฟี่พุ่งไปหาโซโลและดึงเขา

“ไอ้บ้า หยุดดึงนะ เดี๋ยวฉันถามให้!”

โซโลปัดมือของลูฟี่ออกไป และมองไปที่รายการทองคำอย่างเคร่งขรึม

เมื่อกี้นี้ มันเป็นครั้งแรกที่โซโลได้เห็นฝีมือการต่อสู้จริงๆของนามิ

แม้ว่าพวกเขาจะแล่นเรือมาด้วยกันสักระยะแล้วก็ตาม แต่ทุกครั้งที่เกิดการต่อสู้ นามิจะทำตัวอ่อนแอและซ่อนตัวอยู่ข้างหลังพวกเขาเสมอ

ดังนั้นจนถึงเมื่อกี้ โซโลจึงคิดมาเสมอว่า นามิเป็นผู้หญิงที่แล่นเรือเก่งและอ่อนในด้านการต่อสู้

แต่หลังจากการเผยของรายการทองคำ โซโลก็รู้ว่าตัวแล้วว่าตัวเองคิดผิดไปถึงขนาดไหน

[โซโล: นามิเธอซ่อนฝีมือได้ดีมาก ลูฟี่ฝากถามมาว่าตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง? ]

[ราชานรก เรย์ลี่: เด็กสาวคนนี้คงจะสบายดี บางทีตอนนี้เธออาจจะกำลังฉลองร่วมกับผู้คนในหมู่บ้านของเธออยู่ก็ได้ โชคดีที่เด็กสาวคนนี้ได้รับม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตไป มิฉะนั้นเมื่อเธอกลับไปถึงหมู่บ้านของเธอช้ากว่านี้…

อีกอย่างหนึ่ง ฉันไม่ได้คาดหวังว่าฮาจิจะอยู่ในกลุ่มโจรสลัดอารอนด้วย น่าเสียดายจริงๆ ]

หลังจากส่งข้อความนี้เอาไว้ เรย์ลี่ก็ส่ายหัวของเขาเบาๆ และดื่มไวน์ในแก้วลงไป

“มันเป็นทางเลือกของเขา” แช็คกี้เติมไวน์ลงในแก้วของเรย์ลี่ให้ใหม่อีกครั้ง

“ใช่แล้ว นี่คือเส้นทางที่ฮาจิเลือก ในการที่จะเป็นโจรสลัดเขาก็ต้องเตรียมใจเอาไว้แล้ว”

“ฉันรู้ มันก็แค่เศร้านิดหน่อยน่ะ” เรย์ลี่ยิ้มอย่างขมขื่น และดื่มไวน์ในแก้วลงไปอีกครั้ง

เรย์ลี่เขาไม่ได้เกลียดชังนามิที่ฆ่าฮาจิและโจรสลัดมนุษย์เงือกคนอืื่นๆ แต่เขารู้สึกเศร้าเล็กน้อยเกี่ยวกับการจากไปของเพื่อน

“ลืมมันไปเถอะ วันนี้คุณสามารถดื่มไวน์ในบาร์นี้ได้” เมื่อเห็นท่าทางของเรย์ลี่ แช็กกี้ก็วางขวดไวน์ลงบนโต๊ะ

“อย่าเศร้าไปเลย คุณไม่ใช่คนแก่อีกต่อไปแล้ว อย่างน้อยก็แสดงรูปลักษณ์ของราชานรกหน่อยสิ”

“ฮ่าฮ่า แม้ว่าตอนนี้ฉันจะไม่ได้แก่อีกต่อไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังเป็นคนแก่ที่เกษียณตัวเองไปแล้ว ในแง่ของอายุทางจิตใจนั่นแหละ” เรย์ลี่ยิ้มและหยิบขวดไวน์ขึ้นมารินโดยตรง

[ราชสีห์ทองคำ ชิกิ: รายการทองคำมันออกอากาศไปทั่วโลก และเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้กลุ่มโจรสลัดมนุษย์เงือกเหล่านี้หนีไป นามิจึงใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตในมือของเธอทันที น่าเสียดายม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตอันนี้จริงๆ

ตอนนี้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตที่เหลืออยู่เพียงม้วนก็อยู่ในมือของลี่ฟานสินะ ]

[ผมแดง แชงค์: ฮ่าฮ่า ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตในมือของหลี่ฟานนั้นไม่ง่ายเลยที่จะแย่งชิงมันมาได้ ชายคนนั้นเอาชนะตาเหยี่ยวด้วยฝีมือดาบ และฉันเองก็ไม่ต้องการที่จะต่อสู้กับชายคนนั้นด้วย

ฉันแค่ไม่รู้ว่าตอนนี้กองทัพเรือและรัฐบาลโลกยังจะกล้าขอให้หลี่ฟานมอบม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตให้กับพวกเขาอีกไหม ]

[อิซโช: คุณหลี่ฟานไม่ใช่อาชญากรและโจรสลัด แม้ว่าเขาจะได้รับรางวัลมาจากรายการทองคำแต่มันก็ยังเป็นของรางวัลของเขา ฉันคิดว่ากองทัพเรือไม่ควรบังคับให้คุณหลี่ฟาน ให้มอบม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตให้กับตัวเอง ]

เมื่อเห็นคำพูดของอิซโช เซ็นโกคุที่กำลังจะบอกอะไรบางอย่างกับกิออนก็อดไม่ได้ที่จะผงะไป

ใช่แล้ว หลี่ฟานไม่ใช่อาชญากร และไม่ใช่โจรสลัดด้วย

เขาเป็นแค่… นักดาบผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง

ถ้ากองทัพเรือบังคับให้หลี่ฟานมอบของรางวัลที่เขาได้รับให้กับพวกเขา แล้วความแตกต่างระหว่างพวกเขากับโจรสลัดคืออะไร?

แม้ว่ากองทัพเรือจะต้องการควบคุมม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตเพื่อความมั่นคงของท้องทะเล แต่การที่จะทิ้งข้อความไว้ในรายการทองคำเพื่อให้ผู้คนโลกได้เห็น มันก็ดูเหมือนว่ากองทัพเรือจะเอาแต่ใจมาก

สิ่งนี้นอกจากจะทำให้เหล่าโจรสลัดพากันขำแล้ว มันยังทำให้พลเรือนรู้สึกไม่พอใจกับแนวทางของกองทัพเรืออีกด้วย

และสิ่งที่ทำให้เซ็นโกคุรู้สึกกังวลยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ความคิดดังกล่าวอาจทำให้ อิซโช พลเรือเอกในอนาคตของกองทัพเรือไม่พอใจ และอาจทำให้เขาไม่ตัดสินใจเข้าร่วมกับกองทัพเรือก็ได้

หากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาจริงๆ กองทัพเรือจะต้องสูญเสียอย่างใหญ่หลวง

“เรื่องนี้เอาไว้ค่อยไปคุยกับหลี่ฟานแบบส่วนตัวเถอะ เซ็นโกคุ” ซึรุมองไปที่เซ็นโกคุแล้วพูดต่อ

สิ่งที่เซนโงคุคิดได้ ซึรุก็สามารถคิดได้โดยธรรมชาติ

“ยิ่งไปกว่านั้น ความแข็งแกร่งของหลี่ฟานคนนี้ก็ช่างน่ากลัวจริงๆ”

“เขาสามารถเอาชนะตาเหยี่ยวได้ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว ทางที่ดีเราควรจะหาทางได้รับม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตมาด้วยวิธีที่สงบสุขที่สุด”

แนวคิดของซึรุนั้นเรียบง่าย นั่นคือ พวกเขาไม่สามารถสร้างศัตรูที่แข็งแกร่งและน่ากลัวต่อกองทัพเรือได้

สี่จักรพรรดิในโลกใหม่ก็ทำให้พวกเขาลำบากพออยู่แล้ว หากมีหลี่ฟานเพิ่มขึ้นมาอีกคน มันก็จะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก

“ฮึ่ม ก็แค่การเอาชนะตาเหยี่ยว? ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตมันอันตรายเกินไป ยังไงกองทัพเรือก็ต้องได้รับมันมาให้ได้” อาคาอินุพูดขึ้นอย่างเย็นชา

“ถ้ามีใครบางคนได้รับสมบัติของโรเจอร์ มันจะนำความโกลาหลมาสู่ท้องทะเลแห่งนี้อย่างแน่นอน”

“เมื่อเทียบกับสิ่งนี้แล้ว มันไม่มีอะไรเลยที่จะทำให้หลี่ฟานขุ่นเคือง”

“แม้ว่าชายคนนี้จะมีฝีมือดาบที่ยอดเยี่ยม แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะไม่สามารถรับมือกับมันได้”

“ยิ่งวิชาดาบนั้นแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ การใช้พลังก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็น [ นางแอ่นหวนกลับ ] หรือวิชาดาบอื่นๆของหลี่ฟาน มันจะต้องใช้พลังงานอย่างมากอย่างแน่นอน”

“ตราบใดที่เราเตรียมการอย่างเหมาะสม และใช้พลังทางทหารตามปกติของบัสเตอร์คอล มันก็เพียงพอแล้วที่จะจบชีวิตของหลี่ฟานลงได้”

…