บทที่ 5 ความสนใจของ โมโมอิ ซัทสึกิ

บทที่ 5 ความสนใจของ โมโมอิ ซัทสึกิ

[วันสตาร์ โฟร์ชู้ตเตอร์ (ดาวเด่นหนึ่ง ชู้ตเตอร์สี่) ไอเดียแทคติกที่คุณเสนอนั้นเรียบง่ายมาก แต่ในยุคนี้ มันดูแปลกใหม่เอามากๆ]

[แทคติกนี้มีข้อกำหนดเพียงสองข้อเท่านั้น]

[ข้อแรก ทีมต้องมีแกนหลักที่ครองบอลได้อย่างเด็ดขาด คุณเชื่อว่าคุณสามารถทำหน้าที่นี้ได้เป็นอย่างดี]

[ข้อที่สอง ทีมจำเป็นต้องมีผู้เล่นแบบ 3-and-D ที่ยอดเยี่ยม...ผู้เล่นที่เก่งทั้งเกมรับและการชู้ตทำคะแนน ยิ่งมีมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี]

[แน่นอนว่า ในยุคนี้ยังไม่มีคำศัพท์ที่เรียกว่า 'ผู้เล่น 3D' คุณจึงบอกโค้ชเลี่ยงๆ ไปว่าคุณต้องการผู้เล่นบางคนที่สามารถฉวยโอกาสทำคะแนนได้หลังจากที่คุณสร้างพื้นที่ว่างให้ โดยเฉพาะผู้เล่นที่ชู้ตสามแต้มได้จะดีมาก]

[และต้องเป็นเสาหลักในเกมรับที่จะคอยตามเช็ดตามล้างให้คุณในเวลาที่คุณทุ่มเทให้กับเกมรุกอย่างเต็มกำลัง]

[โค้ชคิดว่าไอเดียของคุณนั้นล้ำหน้ามากและมีประโยชน์ แต่โชคร้ายตรงที่โดยพื้นฐานแล้วสถาบันโฮมิแทบจะไม่มีผู้เล่นแบบนั้นเลย]

[นี่คือสถาบันที่เน้นด้านดนตรี ไม่ใช่โรงเรียนกีฬา]

[คุณเตรียมตัวมาดีแล้ว จึงดึง ซากุราอิ เรียว ที่ไม่ค่อยได้รับโอกาสลงสนามออกมาจากทีม]

[เขาคือชู้ตติ้งการ์ดในอนาคตของสถาบันโทโอ ผู้เล่น 3D ระดับท็อปที่มีความเร็วในการชู้ตที่ว่องไวและแม่นยำอย่างเหลือเชื่อ แถมยังมีทักษะเกมรับที่ไว้ใจได้]

[อย่างไรก็ตาม เป็นเพราะการชู้ตของเขามันเร็วและดูไร้เหตุผลเกินไปด้วย โค้ชตาเฒ่าจึงมองว่าการชู้ตของเขามันไร้สาระสิ้นดี เขาเลยถูกจับไปนั่งเป็นตัวสำรองและไม่ได้ถูกนำมาใช้งานอีก]

"ซากุราอิ เรียว? หมอนี่อยู่ในทีมเราด้วยเหรอ? ฉันไม่เคยสังเกตเลยแฮะ?"

ยูโตะในโลกภายนอกรู้สึกประหลาดใจ

ถ้า ซากุราอิ เรียว อยู่ในชมรมบาสเกตบอลมาตั้งแต่แรก เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่รู้

การจำลองสถานการณ์ดำเนินต่อไป

[โค้ชไม่ชอบสไตล์การเล่นของ ซากุราอิ เรียว โดยเฉพาะท่าทางที่ดูขี้ขลาดตาขาวอยู่ตลอดเวลา ในสายตาของโค้ช ซากุราอิ เรียว เป็นแค่พวกอ่อนปวกเปียกที่เอาแต่ชู้ตมั่วซั่ว และเอาแต่ขอโทษทันทีที่โดนด่า]

[เมื่อเทียบกับ ซากุราอิ เรียว แล้ว โค้ชชอบพวกอันธพาลนอกคอกแบบคุณที่ชอบมีเรื่องชกต่อยเป็นประจำมากกว่า แบบนั้นถึงจะเรียกว่าคนจริงตัวจริง]

[แต่เขาก็ตัดสินใจไว้หน้าคุณ คุณจัดการแข่งขันแมตช์ฝึกซ้อมภายในทีม ซากุราอิ เรียว ถูกจัดให้อยู่ทีมเดียวกับคุณ แล้วคุณก็ไล่ถล่มฝ่ายตรงข้ามซะยับเยินด้วยคะแนนที่ทิ้งห่าง]

[โค้ชตาเฒ่าถึงกับอึ้ง เขาไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าไก่อ่อนคนนั้นจะกล้าหาญชาญชัยขนาดนี้เมื่ออยู่ภายใต้การสั่งการของคุณ]

[ในการแข่งขันฝึกซ้อมเวลายี่สิบนาที ซากุราอิ เรียว คอยรับลูกพาสจากคุณอย่างต่อเนื่องและชู้ตทำคะแนนด้วยอัตราความแม่นยำระดับท้าทายสวรรค์ที่ 5 ใน 6 ลูก]

[โค้ชตาเฒ่าตัดสินใจในทันที เขาชี้ไปที่ ซากุราอิ เรียว แล้วพูดว่า "ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าแกน่ะ ปัดโธ่เว้ย มีพรสวรรค์ พรุ่งนี้แกจะได้ลงเป็นตัวจริง"]

[หลังจากกิจกรรมชมรมจบลง คุณก็ไปหา ซากุราอิ เรียว และถามถึงข้อสงสัยที่อยู่ในใจคุณ]

[ซากุราอิ เรียว รู้สึกซาบซึ้งใจในตัวคุณและยอมเล่าทุกอย่างให้คุณฟัง]

[ปรากฏว่าเขาเพิ่งย้ายมาที่สถาบันโฮมิในปีนี้ เขาย้ายมาอยู่ที่จังหวัดโทจิงิเพราะหน้าที่การงานของพ่อ นิสัยส่วนตัวของเขาทำให้เขาดูเหมือนเป็นอากาศธาตุในทีม วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับความสำคัญจากทีมมากขนาดนี้ เขารู้สึกขอบคุณคุณมากและเลี้ยงราเมงคุณหนึ่งชามเพื่อเป็นการตอบแทน]

"เป็นอย่างนี้นี่เอง แบบนี้จะนับว่าฉันสวมเขา อาโอมิเนะหรือเปล่าเนี่ย?"

"เดี๋ยวสิ ไม่ใช่ละ ครั้งนี้ฉันมาก่อนเว้ย!!!"

ยูโตะพูดคุยเล่นอย่างสนุกสนานกับตัวเองในโลกภายนอก

แต่การค้นพบสมบัติล้ำค่าในทีมม้านอกสายตาแบบนี้ ถือเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่น่ายินดีจริงๆ

ในโลกของ คุโรโกะ โนะ บาสเก็ต ใบนี้...

หากให้ รุ่นปาฏิหาริย์ และ แนช จากทีมวายร้ายในเดอะมูฟวี่อย่าง แจบเบอร์ว็อก ถูกจัดให้เป็นเพดานพลังสูงสุด

งั้นรองลงมาจากสมาชิกทั้งห้าของรุ่นปาฏิหาริย์ ก็คือผู้เล่นระดับ T1 อย่าง นิจิมูระ ชูโซ และ ฮิมุโระ ทัตสึยะ

ตามมาติดๆ ด้วยผู้เล่นระดับ T1.5 อย่าง ราชันย์ไร้มงกุฎ ที่มีพรสวรรค์ระดับท็อปไม่แพ้กัน แต่ยังไม่มากพอที่จะข้ามขีดจำกัดนั้นไปได้

หลังจากนั้นก็จะเป็นผู้เล่นระดับประเทศอย่าง ซากุราอิ เรียว ที่ไม่ได้มี "ฉายา" สวมหัวเอาไว้

นี่ถือเป็นผู้ช่วยคนสำคัญเลยทีเดียว

[วันรุ่งขึ้น สถาบันโฮมิก็ได้ต้อนรับศึกสำคัญในการชี้ชะตาเข้ารอบจากรอบแบ่งกลุ่ม]

[ฝ่ายตรงข้ามคือทีมที่แข็งแกร่งซึ่งเคยผ่านเข้าสู่รอบพบกันหมดได้เมื่อปีที่แล้วเช่นกัน พวกเขาเป็นทีมที่เพิ่งจะผงาดขึ้นมาในช่วงไม่กี่ปีมานี้เหมือนกับสถาบันโฮมิ รากฐานของพวกเขายังด้อยกว่า สี่จตุรเทพ อยู่มากนัก พวกเขาพุ่งพรวดขึ้นมาได้อย่างกะทันหันเพราะผู้เล่นเพียงแค่หนึ่งหรือสองคนเท่านั้น]

[สิ่งที่เรียกว่า สี่จตุรเทพ นั้นมีความหมายใกล้เคียงกับ สามราชา แห่งโตเกียว พวกเขาคือทีมทั้งสี่ทีมที่มีประวัติศาสตร์ผลงานที่โดดเด่นที่สุดในจังหวัดโทจิงิ]

[อย่างไรก็ตาม ผลการแข่งขันกลับผิดคาด สถาบันโฮมิยุติความตื่นเต้นของเกมนี้ลงได้ในเวลาเพียงแค่สามควอเตอร์เท่านั้น]

[โค้ชตาเฒ่าตัดสินใจอย่างกล้าหาญที่จะใช้งานเด็กใหม่อย่าง ซากุราอิ เรียว ในเกมนี้ ภายใต้การป้อนบอลของคุณ ซากุราอิ เรียว ชู้ตสามแต้มลงไป 6 จาก 9 ลูกในสามควอเตอร์ ชู้ตลูกโทษลง 2 จาก 3 ลูก และซัดไปเหนาะๆ 20 คะแนน]

[เห็นได้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามไม่คาดคิดเลยว่าคุณจะเปลี่ยนตัวผู้เล่นในเกมสำคัญแบบนี้ ด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัว พวกเขาจึงโดนอัดซะจนหัวโนไปตามๆ กัน]

[แฟนๆ ถึงกับร้องอุทาน "ไม่คิดเลยว่าสถาบันโฮมิจะซ่อนอาวุธลับแบบนี้เอาไว้ด้วย"]

["ชู้ตสามแต้ม 6 จาก 9 ลูก อัตราความแม่นยำสูงถึง 66% ทำแต้มสูงสุดในทีมที่ 20 คะแนน สุดยอดจริงๆ"]

[แต่สิ่งที่ทำให้แฟนๆ งุนงงก็คือ ในควอเตอร์ที่สี่ คู่แข่งของสถาบันโฮมิเลือกที่จะทุ่มสุดตัว แต่พวกเขากลับไม่ได้เน้นการป้องกันไปที่ ซากุราอิ เรียว มากนัก]

[จะบอกว่าไม่มีเลยก็ไม่ได้ เพียงแต่ว่าเป้าหมายหลักในการเล่นเกมรับไม่ได้อยู่ที่ ซากุราอิ เรียว ต่างหาก]

[แฟนๆ สงสัยกันอีกครั้ง "หมอนั่นชู้ตลงไป 7 จาก 10 ลูกแล้วนะ พวกเขายังจะปล่อยให้สัตว์ประหลาดคนนี้ชู้ตอีกเหรอ?"]

["สัตว์ประหลาดเหรอ? เจ้าหัวเห็ดนั่นไม่ใช่สัตว์ประหลาดหรอก สัตว์ประหลาดตัวจริงคือหมอนั่นต่างหาก" ใครบางคนที่อยู่ใกล้ๆ ชี้ไปที่ยูโตะแล้วพูดขึ้น "ผู้ชายคนนั้นต่างหากคือแกนหลักที่แท้จริงของสถาบันโฮมิ ตอนที่มีเขากับตอนที่ไม่มีเขา สถาบันโฮมิคือคนละทีมกันเลยล่ะ"]

["เขาเนี่ยนะ? เขามีอะไรพิเศษตรงไหนเหรอ?" คนๆ นั้นไม่คิดแบบนั้น เพราะสไตล์การเล่นของยูโตะนั้นกระชับเอามากๆ กระชับซะจนอธิบายได้ว่ามันเรียบง่ายสุดๆ มันมักจะทำให้ผู้คนเกิดภาพลวงตาว่า 'ถ้าฉันเป็นเขา ฉันก็ทำได้เหมือนกัน' คุณจึงมักจะถูกเลือกที่จะมองข้ามไปอยู่เสมอ]

[ชายคนนั้นส่ายหัวพร้อมกับรอยยิ้ม "นั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเป็นสัตว์ประหลาด ไม่ว่าเรื่องนั้นมันจะซับซ้อนแค่ไหน เขาก็สามารถทำให้มันสำเร็จได้ด้วยวิธีที่เรียบง่ายที่สุด!"]

[ปรี๊ด~]

[จบเกมการแข่งขัน สถาบันโฮมิเอาชนะคู่แข่งไปได้อย่างถล่มทลายด้วยสกอร์ 102:75]

[ซากุราอิ เรียว กดแต้มสูงสุดในเกมไปถึง 29 คะแนน ด้วยอัตราความแม่นยำในการชู้ตสามแต้มสูงถึง 60% สร้างชื่อเสียงในจังหวัดโทจิงิได้ในศึกเดียวระหว่างการแข่งขันชี้ชะตารอบแบ่งกลุ่มที่สำคัญแบบนี้]

[อย่างไรก็ตาม ผู้คนเริ่มค้นพบความซับซ้อนในตัวคุณมากขึ้นเรื่อยๆ ในเกมนี้ คุณยังคงทำผลงานได้อย่างคงเส้นคงวา ทำไป 22 แต้ม 10 รีบาวด์ และ 13 แอสซิสต์อีกครั้ง]

[ใบประกาศคะแนนระดับทริปเปิลดับเบิล คุณคว้ามันมาได้อย่างเงียบเชียบ]

[ผลงานของคุณดึงดูดความสนใจของ โมโมอิ ซัทสึกิ เข้าให้แล้ว]

"โมโมอิ ซัทสึกิ?"

ยูโตะลูบคางตัวเอง

ยอดสปายจากเทย์โคคนนี้อยู่ทุกที่จริงๆ

แทบไม่มีใครในจังหวัดโทจิงิทั้งจังหวัดที่ค้นพบความยอดเยี่ยมของเขาเลย แต่ผู้จัดการทีมชมรมบาสเกตบอลเทย์โคในเขตโตเกียวคนนี้ กลับค้นพบเขาได้จริงๆ