บทที่ 120 - สิบปีผ่านไปไวเหมือนโกหก

บทที่ 120 - สิบปีผ่านไปไวเหมือนโกหก

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

คนของเผ่าไสยเวทต่างก็เข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี

ดูท่าหลังจากนี้หน่วยลับคงจะสามารถเดินกร่างไปได้ทั่วทั้งทวีปเผ่าไสยเวทและทวีปเผ่าคนแคระเลยทีเดียว

ความคิดของหลี่เฮยจื่อนั้นเรียบง่ายมาก

การไปตั้งสาขาย่อยที่ทวีปเผ่าคนแคระย่อมเป็นเรื่องที่สมควรทำ

ถึงตอนนั้นก็แค่เอาโอสถที่ยอดเขาแสวงโอสถหลอมขึ้นมาไปวางขาย

แล้วก็กอบโกยหินวิญญาณระดับสูงจากทั้งสองทวีปกลับมาให้หมด

จะให้ทำยังไงได้ล่ะ

ขืนรอให้พวกมันบำเพ็ญเพียรกันเอง ชาติไหนมันจะฟื้นพลังกลับมาได้

เขาก็แค่เอาลูกแก้วพลังปราณระดับธรรมดาไปหลอกขายให้กู่เปิ่น

เพื่อให้มันเร่งฟื้นฟูพลัง

จากนั้นเขาก็สูบพลังของกู่เปิ่นมาผลิตเป็นลูกแก้วพลังปราณชั้นเลิศให้ตัวเองกินต่อ

นี่มันเป็นวงจรที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติชัดๆ

พวกสวะพวกนี้นี่มันชอบหาเรื่องมาให้เขาปวดหัวอยู่เรื่อยเลย

วันเวลาล่วงเลยไป

สิบวันต่อมา

ณ ตำหนักใหญ่ของหน่วยลับ

"ท่านผู้นำ โอสถลอตที่ส่งมาคราวนี้ขายให้เผ่าคนแคระไปหมดแล้ว นี่คือหินวิญญาณทั้งหมดขอรับ"

อินหู่ยื่นถุงเก็บของที่อัดแน่นไปด้วยหินวิญญาณส่งให้อย่างนอบน้อม

"อินหู่ ข้าได้ยินมาว่าพวกเผ่าคนแคระกำลังทำเหมืองขุดหินวิญญาณอย่างบ้าคลั่งในอีกสองทวีปที่เหลือ คนบนสองทวีปนั้นไม่คิดจะต่อต้านบ้างเลยหรือไง"

เมื่อได้ยินคำถาม อินหู่ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"เรียนท่านผู้นำ สองทวีปนั้นไม่มียอดฝีมือระดับผ่านด่านเคราะห์เลยขอรับ เก่งสุดก็แค่ระดับมหายาน ทว่าทรัพยากรบนทวีปนั้นกลับอุดมสมบูรณ์มากทีเดียว"

เมื่อได้ฟังรายงานของอินหู่

หลี่เฮยจื่อก็อดไม่ได้ที่จะค่อนขอด

"สันดานหมามันก็ยังชอบกินขี้อยู่วันยันค่ำสินะ"

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่องถาม

"แล้วลูกศิษย์ใหม่ที่พวกเจ้ารับเข้ามาเป็นยังไงบ้าง"

เหม่าทู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบตอบกลับทันที

"เรียนท่านผู้นำ ช่วงสองสามวันนี้พวกเรารับสมัครคนเพิ่มได้สี่ร้อยคนแล้วเจ้าค่ะ ล้วนเป็นผู้ฝึกตนของเผ่าไสยเวททั้งสิ้น"

"อืม ทำได้ดีมาก ต่อไปถ้าไม่มีเรื่องอะไรคอขาดบาดตายก็ปล่อยให้พวกนั้นจัดการไปเถอะ ส่วนพวกเจ้าก็แค่ผลัดเวรกันมาเฝ้าตำหนักก็พอ ข้าอุตส่าห์ให้ยาพวกเจ้าไปตั้งเยอะแยะ ต้องรีบยกระดับพลังของตัวเองให้แกร่งขึ้นนะ"

พูดจบเขาก็มิวายปรายตามองไปที่หวังตงอย่างมีนัยยะ

"รับทราบขอรับ ท่านผู้นำ"

แล้วพริบตานั้น ทุกอย่างก็เหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบสุขอีกครั้ง

ผู้คนในเผ่าคนแคระต่างก็ตั้งหน้าตั้งตาบำเพ็ญเพียรกันอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนเผ่าไสยเวทก็ซุ่มพัฒนาขุมกำลังของตัวเองอย่างเงียบๆ

ทวีปเมฆาอัสดงก็ยังคงดำเนินไปตามวิถีเดิม

หน่วยลับยังคงเดินหน้ากอบโกยเงินทองและผูกขาดการขายยาต่อไป

กาลเวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป

พริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้วสิบปี

ณ วันหนึ่ง

มีชายหนุ่มสองคนกำลังเดินลัดเลาะเข้าไปในป่าทึบด้วยความระมัดระวัง

"ศิษย์พี่ฉู่ ท่านแน่ใจนะว่าในนี้มีถ้ำพำนักของยอดฝีมือที่สิ้นอายุขัยไปแล้วจริงๆ น่ะ"

"ศิษย์น้องเยว่ วางใจเถอะ ข้ามาซุ่มดูลาดเลาอยู่ที่นี่เป็นปีแล้ว ไม่มีพลาดหรอก"

ชายหนุ่มสองคนนี้ก็คือศิษย์ที่เพิ่งเข้าร่วมกับสำนักวิญญาณทมิฬในช่วงหลัง

คนหนึ่งคือฉู่เทียนเสี่ยว และอีกคนคือเยว่อู๋เต้า

"ศิษย์พี่ฉู่ ข้าได้ยินมาว่าเมื่อก่อนท่านเคยเป็นศิษย์ของสำนักแสวงมรรคด้วยรึ"

"ฮ่าฮ่า ศิษย์น้องเยว่ เรื่องนี้มันก็ไม่ใช่ความลับอะไรหรอก สักวันข้าจะบุกกลับไปที่สำนักแสวงมรรค แล้วสับไอ้หานฉางคงเป็นหมื่นๆ ชิ้นให้จงได้"

เยว่อู๋เต้าถึงกับชะงัก

นี่ศิษย์พี่ฉู่เทียนเสี่ยวเสียสติไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย

ใครๆ เขาก็รู้กันทั่วว่าหานฉางคงคือยอดอัจฉริยะแห่งยุค

เวลาแค่สิบปีสั้นๆ เขาก็ทะลวงระดับจากแปลงวิญญาณไปสู่ระดับผสานร่างได้แล้ว

แถมยังมีข่าวลือว่าบรรลุถึงระดับผสานร่างขั้นสมบูรณ์แบบแล้วด้วย

ส่วนพวกเขาสองคนตอนนี้เพิ่งจะอยู่แค่ระดับแปลงวิญญาณเองนะ

ถ้าขืนโผล่หน้าไปหาเขา มีหวังโดนดัชนีเดียวจิ้มตายแหงๆ

"ศิษย์พี่ วันหลังท่านอย่าเที่ยวพูดจาเหลวไหลแบบนี้อีกนะ เกิดมีใครมาได้ยินเข้า พวกเราได้ซวยกันพอดี"

"วางใจเถอะ ข้ารู้ตัวดีน่า"

เมื่อก่อนฉู่เทียนเสี่ยวทำได้แค่นั่งบำเพ็ญเพียรอยู่แต่ในค่ายกล

ใช้ชีวิตอย่างมืดมนไร้ซึ่งแสงสว่าง

แต่ชีวิตของเขาก็พลิกผันราวกับติดปีกบิน หลังจากที่ได้เยว่อู๋เต้ามาร่วมทางด้วย

ไม่ว่าจะไปบุกตะลุยดินแดนเร้นลับหรือเข้าร่วมการทดสอบที่ไหน

ขอแค่มีเยว่อู๋เต้าอยู่ด้วย ก็มักจะค้นพบวาสนาครั้งใหญ่อยู่เสมอ

ทว่าเยว่อู๋เต้ากลับสูญเสียความทรงจำไปจนหมดสิ้น

จำได้แค่ว่าตัวเองเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณที่ท่านประมุขสำนักวิญญาณทมิฬเก็บมาได้

แต่ใช้เวลาเพียงแค่สิบกว่าปี เขาก็สามารถบำเพ็ญเพียรจนถึงระดับแปลงวิญญาณได้แล้ว

พรสวรรค์นี้นับว่าล้ำหน้ากว่าฉู่เทียนเสี่ยวเสียอีก

ดังนั้นทางสำนักจึงทุ่มเททรัพยากรปั้นพวกเขาทั้งสองคนอย่างเต็มที่

"ศิษย์น้องเยว่ ข้างหน้านี่แหละ ถึงแล้ว"

เมื่อได้ยิน เยว่อู๋เต้าก็รีบแผ่สัมผัสเทวะเข้าไปสำรวจทันที

"ศิษย์พี่ พลังป้องกันของค่ายกลนี้แข็งแกร่งมากเลย พวกเราไม่มีทางฝ่าเข้าไปได้แน่"

แต่ในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงตวาดแหววของสตรีดังก้องขึ้น

"ใครหน้าไหนกล้ามาบุกรุกที่พำนักของข้า"

พรึ่บ

เงาร่างอรชรสายหนึ่งปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าพวกเขาทั้งสอง

ทั้งคู่สะดุ้งโหยง

พอตั้งสติได้ ก็พบว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าช่างงดงามหยดย้อยเสียเหลือเกิน

เอื๊อก

ทั้งสองคนเผลอกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

บนโลกใบนี้มีหญิงงามขนาดนี้อยู่ด้วยหรือเนี่ย

ฉู่เทียนเสี่ยวตั้งสติได้ไว เขารู้ทันทีว่าสตรีผู้นี้ไม่ใช่ระดับที่พวกตนจะไปล่วงเกินได้

เขาจึงรีบประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

"ผู้อาวุโส พวกข้าน้อยเป็นศิษย์ของสำนักวิญญาณทมิฬ บังเอิญหลงทางผ่านมาที่นี่ หวังว่าท่านจะให้อภัย พวกข้าน้อยจะรีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้เลยขอรับ"

พูดจบเขาก็กระชากแขนเยว่อู๋เต้าเตรียมจะเผ่นหนีทันที

แต่สตรีผู้นั้นกลับเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

"ไอ้หนู ข้าเห็นเจ้ามาป้วนเปี้ยนทำลับๆ ล่อๆ อยู่แถวนี้ตั้งหลายวันแล้วนะ นี่ยังกล้าอ้างว่าหลงทางมาอีกรึ"

ฉู่เทียนเสี่ยวรู้ตัวว่าการที่เขามาด้อมๆ มองๆ อยู่แถวนี้ คงถูกผู้อาวุโสท่านนี้จับตาดูอยู่ตลอดแน่ๆ

เขาจึงหันกลับไปทำหน้าสลดพร้อมกับโค้งคำนับขอโทษ

"ผู้อาวุโส ข้าน้อยไม่รู้จริงๆ ว่าที่นี่คือถ้ำพำนักของท่าน ถ้ารู้ว่ามียอดฝีมือระดับท่านบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่ ต่อให้ข้ามีความกล้าเทียมฟ้า ข้าน้อยก็ไม่กล้ามากวนใจท่านหรอกขอรับ"

"หึหึ เจ้าคงคิดว่าที่นี่เป็นสถานที่เร้นกายของยอดฝีมือที่สิ้นอายุขัยไปแล้ว ก็เลยกะจะมาขุดหาสมบัติล่ะสิ"

ฉู่เทียนเสี่ยวรู้ดีว่าเรื่องแบบนี้โกหกไปก็ไร้ประโยชน์

เขาจึงพยักหน้ายอมรับอย่างจำนน

ใครจะไปคิดว่าสตรีผู้นั้นกลับสะบัดมือไล่

"พวกเจ้าไปได้แล้ว แล้วก็จำไว้ว่าห้ามกลับมาเหยียบที่นี่อีก"

พูดจบเงาร่างของนางก็หายวับไปทันที

เยว่อู๋เต้าและฉู่เทียนเสี่ยวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก

ก่อนจะรีบใส่เกียร์หมาวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกจากป่าทึบทันที

ณ ภายในถ้ำพำนัก

"ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้วหรือ ปล่อยไอ้เด็กสองคนนั้นไปง่ายๆ แบบนี้เลยรึ"

สตรีผู้กำลังพูดอยู่นี้นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงหิน

นางกำลังเร่งโคจรพลังบำเพ็ญเพียรอย่างเอาเป็นเอาตาย

"มู่ซวิน พลังของเจ้าตอนนี้ฟื้นฟูไปถึงไหนแล้ว"

"ท่านพี่ ตลอดสิบปีที่ผ่านมา แม้พลังของข้าจะรั่วไหลออกไปทุกๆ ห้าวัน แต่ข้าก็ยังพอประคองไม่ให้มันร่วงหล่นลงไปมากกว่านี้ได้เจ้าค่ะ"

สตรีสองคนนี้ก็คือหมาเซิงโหยวเยี่ยผู้นำลัทธิซากุระและจิ่งมู่ซวินรองผู้นำลัทธินั่นเอง

"มู่ซวิน ข้าว่าพวกเราคงจะกบดานอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกไม่นานแล้วล่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น

จิ่งมู่ซวินก็ชะงักไป

"หรือว่าท่านพี่เลือกได้แล้วว่าจะไปเข้าร่วมกับสำนักไหน"

หมาเซิงโหยวเยี่ยพยักหน้าช้าๆ

"ช่วงที่ผ่านมาข้าลอบไปสืบข่าวของแต่ละสำนักบนทวีปเมฆาอัสดงมาอย่างละเอียดแล้ว สำนักวิญญาณทมิฬมียอดฝีมือระดับผ่านด่านเคราะห์อยู่สองคน แต่คนหนึ่งบาดเจ็บสาหัสกำลังรักษาตัวอยู่

อีกที่คือสำนักกระบี่สวรรค์ สำนักนี้ขุมกำลังแข็งแกร่งมาก แต่เกรงว่าพวกเขาคงไม่ยอมรับคนนอกอย่างพวกเราง่ายๆ

ส่วนสำนักเร้นนภาก็เป็นสำนักที่มีแต่ผู้หญิง

ถ้าพวกเราซึ่งเป็นผู้ฝึกตนระดับผ่านด่านเคราะห์ที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าไปขอเข้าร่วม พวกนางต้องหวาดระแวงแน่นอน"

เมื่อฟังจบ จิ่งมู่ซวินก็ขมวดคิ้วด้วยความฉงน

"ท่านพี่ แล้วสำนักแสวงมรรคล่ะเจ้าคะ ท่านได้ไปสืบมาบ้างไหม"

"สถานการณ์ของสำนักแสวงมรรคนั้นค่อนข้างจะซับซ้อนไปสักหน่อย

เมื่อหลายปีก่อนมียอดฝีมือระดับผ่านด่านเคราะห์คนหนึ่งของพวกเขาพลาดท่าตายในด่านเคราะห์สายฟ้า

สำนักวิญญาณทมิฬกับสำนักกระบี่สวรรค์ก็เลยฉวยโอกาสจับมือกันบุกโจมตีสำนักแสวงมรรค

ผลคือศิษย์ของสำนักแสวงมรรคตายเกลื่อน แต่สุดท้ายศัตรูกลับต้องพ่ายแพ้ถอยทัพกลับไป"

จิ่งมู่ซวินตกตะลึง

"สำนักแสวงมรรคไม่มียอดฝีมือระดับผ่านด่านเคราะห์เหลืออยู่แล้วไม่ใช่หรือ แล้วพวกเขาเอาอะไรไปต่อกรกับการรุมกินโต๊ะของยอดฝีมือระดับผ่านด่านเคราะห์ถึงสามคนได้ล่ะ"

"มู่ซวิน ข้าว่าบางทีอาจจะมีแค่สำนักแสวงมรรคเท่านั้นแหละที่สามารถรักษาคำสาปให้เจ้าได้"

จิ่งมู่ซวินเบิกตากว้าง

"แต่เหตุผลคืออะไรล่ะเจ้าคะ

หรือว่าคนของสำนักแสวงมรรคก็จะรู้จักวิชาลับของเผ่าไสยเวทเหมือนกัน"

หมาเซิงโหยวเยี่ยค่อยๆ อธิบาย

"เป็นเพราะว่าตอนที่ข้าแอบซุ่มดูอยู่ ข้าพบว่าผู้ฝึกตนของสำนักวิญญาณทมิฬและสำนักกระบี่สวรรค์ต่างก็โดนคำสาปเล่นงานจนอ่วมไปตามๆ กัน

อาการของพวกมันเหมือนกับที่เจ้ากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน"

พรวด

จิ่งมู่ซวินเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาจากเบาะรองนั่งทันที

"ท่านพี่ ที่ท่านพูดมาเป็นความจริงหรือเจ้าคะ"

"เจ้าคิดว่าระดับผ่านด่านเคราะห์อย่างข้าจะสืบข่าวแค่นี้ไม่ได้หรือยังไง

ข้าแอบลอบเข้าไปในสำนักกระบี่สวรรค์มาแล้ว และได้เห็นกับตาว่าศิษย์ของพวกมันพลังฝึกตนรั่วไหลออกไปไม่ต่างอะไรกับพวกเราเลย

สภาพของพวกมันเหมือนกับเจ้าในตอนนี้เป๊ะ"

เมื่อได้ยินคำยืนยัน จิ่งมู่ซวินก็เริ่มนั่งไม่ติดที่

แสดงว่าสำนักแสวงมรรคต้องมีวิชาลับแบบเดียวกันนี้ซ่อนอยู่แน่ๆ

และในช่วงหลายปีมานี้ สำนักแสวงมรรคก็ไปมาหาสู่กับเผ่าไสยเวทอยู่บ่อยครั้ง

ดูท่าขุมกำลังที่หนุนหลังหน่วยลับอยู่จะต้องยิ่งใหญ่คับฟ้าอย่างแน่นอน

ขนาดมาไกลถึงทวีปเมฆาอัสดง ก็ยังมีเครือข่ายแผ่ขยายมาถึงที่นี่ได้อีก

[จบแล้ว]