บทที่ 13 สามารถสร้างผู้ตื่นรู้ระดับ A ได้! เก็บเข้ากระเป๋า!

บทที่ 13 สามารถสร้างผู้ตื่นรู้ระดับ A ได้! เก็บเข้ากระเป๋า!

จากคำอธิบายของซุนฉี

ลู่เฉินก็เข้าใจว่าทำไมแก่นอสูรระดับสวรรค์ถึงมีค่า!

พูดง่ายๆ ก็คือ——

สัตว์ร้ายระดับ 5 ขึ้นไป เรียกว่าสัตว์อสูร

และบางตัวที่มีสายเลือดระดับสูง จะมีแก่นอสูรอยู่ในร่างกาย พวกมันแข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรทั่วไปในระดับเดียวกันมาก

แม้แต่นักยุทธ์ในระดับเดียวกัน ก็ไม่สามารถเทียบได้!

คุณภาพของแก่นอสูร ไม่เกี่ยวข้องกับระดับของสัตว์อสูร

ขึ้นอยู่กับระดับสายเลือด ศักยภาพ พรสวรรค์ และอื่นๆ

เช่นเผ่ามังกร แม้ว่าจะเป็นแค่ระดับ 5 แก่นอสูรของพวกมันก็อย่างน้อยระดับปฐพี!

ส่วนสัตว์อสูรทั่วไปตัวอื่นๆ

แม้ว่าจะมีพลังถึงระดับ 8 แก่นอสูรที่ควบแน่นในร่างกาย อาจเป็นแค่ระดับหวงขั้นต่ำสุด

นอกจากจะเป็นวัตถุดิบที่มีค่าแล้ว แก่นอสูร…

ยังมีประโยชน์อย่างมากอีกอย่าง!

นั่นคือ สามารถทำให้นักยุทธ์ทั่วไป ตื่นพรสวรรค์ที่เกี่ยวข้องได้!

ยิ่งแก่นอสูรมีระดับสูงเท่าไหร่ พรสวรรค์ที่ตื่นขึ้นมาก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!

ได้ยินดังนั้น

ลู่เฉินก็รู้สึกทึ่ง

"มิน่าล่ะอสรพิษเพลิงตัวนั้นถึงได้อวดดี อยากเป็นมังกร หรือแม้แต่เทพเจ้า ดูเหมือนว่าสายเลือดของมันจะแข็งแกร่งมาก!"

หลังจากถอนหายใจ

เขาก็ถามต่อว่า "หมายความว่า..."

"แก่นอสูรระดับสวรรค์ขั้น 1 นี่ สามารถทำให้นักยุทธ์ตื่นพรสวรรค์ด้านไฟระดับ A ได้งั้นเหรอ?"

ซุนฉีพยักหน้า

พูดอย่างจริงจังว่า "พรสวรรค์ระดับ A หายากมาก! ในเมืองหลินชางสิบกว่าปีมานี้ มีแค่สองสามคนเท่านั้น ในชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์รุ่นนี้ หลินซีเยว่ก็เป็นหนึ่งในนั้น..."

พูดจบ เขาก็มองไปที่หลินซีเยว่ที่กำลังนั่งพักอยู่ไม่ไกล

ลู่เฉินมองตามสายตาของเขา

หลินซีเยว่ถูกคนมากมายมอง

เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

แต่ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำ เหมือนดอกกุหลาบ เหมือนก้อนเมฆยามเย็น

เห็นได้ชัดว่า

สีแดงนั้นลามไปถึงคอและใบหู

ลู่เฉินยิ้มออกมา

คิดในใจ: ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่กลัวสังคม แถมยังขี้อายอีก น่าสนใจจริงๆ!

"แค่กแค่ก!"

ซุนฉีไม่กล้ามองมากนัก จึงรีบละสายตา

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์เหมือนกัน แต่ฐานะของหลินซีเยว่ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะล่วงเกินได้!

เขาพูดกับลู่เฉินต่อว่า "เพราะแก่นอสูรระดับสวรรค์ทรงพลังมาก ไม่เพียงแต่ในต้าเซี่ย แม้แต่เศรษฐีในประเทศอื่นๆ ก็จะซื้อมันในราคาเท่าไหร่ก็ได้!"

ได้ยินดังนั้น

ดวงตาของลู่เฉินก็เป็นประกาย

ดูเหมือนว่ากองทัพแมลงดูดเลือดของเขา จะแข็งแกร่งขึ้นอีก...

การใช้เงินเลี้ยงลูกแมลง ปลอดภัยที่สุด สะดวก รวดเร็ว และไม่มีใครรู้!

"แปะ——"

หลังจากโยนขึ้นไปในอากาศแล้วรับอีกครั้ง

ลู่เฉินก็กำมันไว้ในมือ มองไปที่ซุนฉีและคนอื่นๆ "ฉันเอาของนี่ ส่วนที่เหลือพวกนายเอาไป เป็นไง?"

ในมิติลับนี้ มีสมบัติอยู่ไม่น้อย!

ถึงแม้ว่าจะไม่มีวิชาฝึกฝน อาวุธ และอื่นๆ

แต่มีแปลงพืชวิญญาณเล็กๆ ระดับก็ไม่เลว ขายได้ราคาดี

"ฉันไม่มีความเห็น..."

ซุนฉียักไหล่ พูดด้วยรอยยิ้มว่า "ที่พวกเรารอดมาได้ ก็ต้องขอบคุณนาย แต่ฉันแนะนำให้นายรีบขายมันซะ ก่อนที่จะมีคนมาแย่ง"

"วางใจเถอะ ฉันจะเก็บมันเป็นความลับ!"

ในฐานะลูกหลานของตระกูลใหญ่ เขารู้จักวิธีปฏิบัติตัว

แค่ไม่กี่ประโยค เขาก็ได้รับความโปรดปรานจากลู่เฉิน

เฉินหลินหลินที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้า

จากนั้นก็เป็นตู้เฟิง เขาพูดอย่างใจเย็นว่า "ฉันก็ไม่มีความเห็น"

พูดจบ เขาก็หลับตาฟื้นฟูพลังงานต่อ

ส่วนหลินซีเยว่...

จริงๆ แล้ว แก่นอสูรนี้ดึงดูดใจเธอน้อยกว่าลู่เฉิน

ตอนนี้เธอแค่อยากรู้ว่า——

เปลวไฟที่ลู่เฉินใช้ มันคือพรสวรรค์ระดับไหน ระดับ A หรือ S?

ถึงแม้ว่าเธอจะอยากรู้ แต่ก็ไม่ได้ถาม

เพราะมันเป็นความลับของคนอื่น เธอจะไม่สอดรู้สอดเห็น

ซุนฉีและคนอื่นๆ ก็เช่นกัน

สิบนาทีต่อมา

ทุกคนฟื้นฟูพลังงานเสร็จ

พวกเขาเก็บพืชวิญญาณที่อยู่รอบๆ อย่างระมัดระวัง แล้วเก็บเข้าไปในแหวนมิติ

ลู่เฉินมองดูอยู่ไกลๆ

คิดในใจ: กลับไปแล้วต้องซื้อแหวนมิติสักวง

"ลู่เฉิน..."

ซุนฉีเดินเข้ามาถามว่า "หลังจากออกไปแล้ว พวกเราจะไปที่จุดพักเสบียงของ S-23 แล้วนายล่ะ?"

ลู่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "ฉันก็จะไปที่นั่น พักผ่อนสักหน่อย"

ในป้อมปราการของจุดพักเสบียง ก็มีห้องฝึกเช่นกัน

ค่าเช่าแพงมาก แต่ปลอดภัย!

ตอนนี้ลู่เฉินวางแผนที่จะไปที่นั่น เพื่อฝ่าขอบเขตไปสู่ขอบเขตเหนือธรรมชาติ และ...

ดูว่าแมลงแม่พันธุ์ตัวที่สองจะเป็นแบบไหน!?

...

ยามค่ำคืนมืดมิด เงียบสงัดอย่างน่ากลัว

มันเป็นช่วงเวลามืดมนที่สุดก่อนรุ่งสาง

แต่ในจุดพักเสบียงของ S-23 ยังคงสว่างไสว ผู้คนมากมายรวมตัวกันอยู่ที่ประตูของป้อมปราการ

พวกเขาพูดคุยกันไปพลาง มองไปทางพื้นที่ทดสอบเป็นระยะๆ

เพราะมันคือมิติลับ!

ถึงแม้ว่าจะเข้าไปไม่ได้ แต่ในใจก็ยังคงอยากรู้อยากเห็น

รอให้คนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์ นำข่าวกลับมา...

นักยุทธ์มากมาย ตลอดชีวิตก็ไม่ได้เจอมิติลับ แต่ตอนนี้ มันกลับปรากฏขึ้นไม่ไกลจากพวกเขา...

ในฝูงชน

สายตาของไป๋ฉิวหนิงก็มองไปทางนั้นตลอด

ไม่รู้ว่าเธอรอลู่เฉินกลับมา หรือรอคนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์

เพื่อนสนิทที่อยู่ข้างๆ เธอพูดอย่างตื่นเต้นว่า "อีกเดี๋ยวก็จะได้เจอหลินซีเยว่แล้ว ฉันชอบเธอมาก! เกิดในครอบครัวยากจน แต่มีพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง ขยันมาก แถมยังสวยอีก..."

"ในที่สุดก็จะได้เจอตัวจริงแล้ว!"

ในบรรดานักเรียนที่เข้าสอบยุทธ์ของเมืองหลินชางรุ่นนี้

หลินซีเยว่ คือคนที่โดดเด่นที่สุด!

เธอตื่นพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ระดับ A ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด... เธอต้องได้ที่หนึ่งของเมืองอย่างแน่นอน!

ถ้าพยายามอีกหน่อย เธออาจจะติดอันดับท็อป 10 ของเขตเจียงหนานก็ได้!

"ไม่รู้ว่าพวกเขาได้อะไรจากมิติลับบ้าง..."

จางเฟยอวี่พูดจบ ก็ถอนหายใจ "น่าเสียดาย น่าเสียดาย... ไม่รู้ว่าใครโชคดีขนาดนั้น ถึงได้ถูกคนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์พาเข้าไป"

หลังจากข่าวเรื่องมิติลับแพร่ออกไป

ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ยังมีคนจำนวนมากมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของ S-23

แม้แต่ลูกหลานของผู้มีอำนาจ ก็ยังยอมจ่ายเงินจ้างปรมาจารย์ที่จุดพักเสบียง ให้พาบินไป!

แต่ไม่นาน ข่าวก็แพร่ออกมาอีกครั้ง——

หลินซีเยว่และคนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์ เข้าไปในมิติลับก่อนแล้ว!

หลังจากถอนหายใจ

จางเฟยอวี่ก็หันไปพูดกับไป๋ฉิวหนิงอย่างอ่อนโยนว่า "ฉิวหนิง ด้วยความสามารถของเธอ เธอต้องเข้าสถาบันยุทธ์เจียงหนานได้แน่ๆ ถึงตอนนั้นเธอก็จะเป็นรุ่นน้องของฉัน..."

"พอไปถึงที่นั่นแล้ว ฉันจะชวนเพื่อนสนิทของฉันมากินข้าวด้วยกัน พวกเราจะได้รู้จักกัน!"

ได้ยินดังนั้น

ไป๋ฉิวหนิงก็ยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

เธอเสยผม แล้วตอบว่า "สอบเข้าสถาบันยุทธ์เจียงหนานได้ก่อนเถอะ~"

ไม่แสดงออก ไม่ปฏิเสธ ไม่รับผิดชอบ

ทำตัวมีค่า

เพื่อนสนิทของเธอบอกว่า...

ในเมื่อเข้าสถาบันยุทธ์เจียงหนานได้แล้ว ซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าสถาบันยุทธ์ ทำไมไม่หาแฟนเป็นผู้ตื่นรู้ล่ะ?

จางเฟยอวี่แข็งแกร่งมากก็จริง แต่เขาก็เป็นแค่นักยุทธ์ธรรมดา

ถ้าอยู่ในสถาบันยุทธ์เจียงหนาน เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

พวกเขาคุยกันอีกสองสามประโยค

หัวข้อก็เปลี่ยนไปเป็นลู่เฉิน

ไป๋ฉิวหนิงกลัวพ่อของเธอ เธอกังวลว่าลู่เฉินจะเป็นอะไรไป จึงเริ่มรู้สึกกังวล

ตามหลักแล้ว

ก่อนหน้านี้ ข่าวเรื่องมิติลับแพร่ออกไป ดึงดูดคนมากมายให้เข้ามา

ถ้าลู่เฉินฉลาด เขาควรจะกลับมากับคนอื่นๆ

แต่ตอนนี้ใกล้จะเช้าแล้ว

คนอื่นๆ กลับมาที่จุดพักเสบียงกันหมด แต่ก็ยังไม่เห็นลู่เฉิน

"ฉิวหนิง เธอกลัวว่าถ้าเกิดเรื่องขึ้น แล้วลุงไป๋จะโทษเธองั้นเหรอ?"

เพื่อนสนิทคว้าแขนของเธอไว้ พูดอย่างไม่พอใจว่า "แต่นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ พวกเราเตือนลู่เฉินแล้วนะ!"

จางเฟยอวี่ก็หัวเราะเยาะ "เส้นทางแห่งยุทธ์ มันคือการเสี่ยงชีวิตอยู่แล้ว ขอแค่ก้าวออกจากเมือง ใครก็อาจจะตายข้างนอกได้! คนฉลาด อาจจะเพิ่มโอกาสรอด..."

"แต่คนโง่!"

"ย่อมสมควรตาย!"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง พูดด้วยรอยยิ้มว่า "ฉิวหนิง เธออย่าคิดมาก บางทีลู่เฉินอาจจะเป็นผู้โชคดีคนนั้น ได้เข้าไปในมิติลับกับคนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์..."

เขายังพูดไม่จบ

ก็พูดไม่ออก

สายตาของจางเฟยอวี่มองไปไกลๆ อย่างตกตะลึง

เสียงดังจอแจรอบๆ ตัว:

"กลับมาแล้ว! คนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์กลับมาแล้ว!"

"เอ๊ะ! คนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์ฉันรู้จักหมดเลย เด็กหนุ่มคนนั้นที่เพิ่มมา คือคนที่ถูกจ้างมาใช่ไหม?"

"ซุนฉี อัจฉริยะของตระกูลซุน จ้างคนเข้าร่วมด้วยเงินหนึ่งล้าน ทำไมเรื่องดีๆ แบบนี้ไม่เกิดขึ้นกับฉันบ้างนะ!"

"..."

ไป๋ฉิวหนิงมองไปทางนั้นอย่างตกตะลึง

ริมฝีปากของเธอสั่น "ลู่... ลู่เฉิน?"