บทที่ 6 การต่อสู้ครั้งแรก! มิติลับเปิดออก!

บทที่ 6 การต่อสู้ครั้งแรก! มิติลับเปิดออก!

ห้าโมงเย็น รถบัสที่ลู่เฉินนั่งมาถึงจุดพักเสบียง ห่างจากพื้นที่ S-23 สิบกว่าลี้

หลังจากลงจากรถ สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือป้อมปราการหินแบบง่ายๆ

มีคนยืนเฝ้าอยู่บนกำแพง

พวกเขาถืออาวุธครบมือ เฝ้าระวังรอบๆ

มองจากประตูเข้าไป ข้างในมีขนาดประมาณสนามฟุตบอล

มีร้านค้าสองสามร้าน ธุรกิจไม่ค่อยคึกคัก มีที่พักและร้านอาหารด้วย

จุดพักเสบียงแบบนี้ มักจะเป็นของหอการค้า

พวกเขาทำกำไรได้มาก แต่ก็ต้องลงทุนมากเช่นกัน เพราะพวกเขาต้องจัดหานักยุทธ์ที่แข็งแกร่งมาประจำการ

ยิ่งเป็นพื้นที่ทดสอบยอดนิยมเท่าไหร่ ขนาดของจุดพักเสบียงก็จะยิ่งกว้างใหญ่ขึ้นเท่านั้น!

รอบๆ ซากโบราณขนาดใหญ่ บางแห่งถึงกับกลายเป็นเมืองเล็กๆ ที่คึกคัก!

ผู้โดยสารที่ลงรถพร้อมกับลู่เฉิน

ส่วนใหญ่เข้าไปในจุดพักเสบียง เพื่อเตรียมพักผ่อนหนึ่งคืน

เพราะดินแดนรกร้างในยามค่ำคืน อันตรายมาก!

ส่วนคนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์ พวกเขาพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แล้วมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ S-23 โดยตรง

"พักหนึ่งคืนต้องเสียสองหมื่น..."

ลู่เฉินพึมพำ

เขาเดินดูร้านค้าข้างใน เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับพื้นที่ทดสอบ

"อือ ก็เหมือนกับที่เห็นในฟอรัม..."

"รอบนอกมักจะเป็นสัตว์ร้ายระดับต่ำกว่า ชั้นกลางเป็นระดับ 1 ส่วนใจกลางพื้นที่คาดว่าจะมีระดับ 2..."

ไม่กี่นาทีต่อมา ลู่เฉินเดินออกจากป้อมปราการ

เขาเดินสวนกับกลุ่มนักยุทธ์กลุ่มหนึ่ง บทสนทนาของพวกเขาลอยเข้าหูของเขา...

"..."

"เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ที่ S-23 จะมีมิติลับได้ไง? ฉันอยู่ที่นี่มานานกว่าสิบปี ไม่มีใครรู้จักที่นี่ดีกว่าฉันหรอก!"

"อีกอย่าง!"

"ต่อให้มีมิติลับจริงๆ พวกเราจะเข้าไปในใจกลางพื้นที่ได้งั้นเหรอ? ที่นั่นมีสัตว์ร้ายระดับ 2 ตั้งหลายตัว!"

"..."

มิติลับ?

ลู่เฉินรู้สึกสนใจ

สิ่งนี้ถูกเน้นย้ำในตำราเรียน!

มันคือสถานที่ลึกลับที่นักยุทธ์ทุกคนใฝ่ฝัน!

มิติลับ คือมิติที่ไม่รู้ที่มา

มิติลับบางแห่งเป็นดินแดนต้องห้าม เข้าไปแล้วต้องตาย!

แต่บางแห่ง...

คือดินแดนแห่งขุมทรัพย์!

เราสามารถได้รับวิชาฝึกฝน วัสดุ หรือแม้แต่ยาล้ำค่าอันแสนอัศจรรย์!

การที่มนุษย์สามารถพัฒนาศิลปะการต่อสู้ได้ ส่วนใหญ่ก็เพราะมิติลับและซากโบราณ

"มิน่าล่ะพื้นที่ S-23 ถึงได้มีนักยุทธ์เพิ่มขึ้นมา..."

"ที่แท้ก็มีข่าวลือแบบนี้นี่เอง"

ลู่เฉินส่ายหน้า และไม่คิดมากอีกต่อไป

สำหรับนักยุทธ์คนอื่น

มิติลับอาจเต็มไปด้วยสิ่งล่อตาล่อใจ พวกเขาอาจจะยอมเสี่ยง!

แต่สำหรับเขา...

ไม่จำเป็นต้องเสี่ยง!

ในเมื่อผูกมัดกับระบบผู้ปกครองเผ่าพันธุ์แมลงแล้ว เขาก็สามารถเก็บตัวจนกว่าจะไร้เทียมทานได้!

การต่อสู้ มันอันตรายเกินไป

เขาจะไม่ทำตัวบุ่มบ่าม!

หลังจากกำหนดทิศทางบนแผนที่แล้ว ลู่เฉินก็เริ่มออกเดินทาง!

กลางคืนอันตรายมาก...

แต่ภายใต้ความมืดมิด มันเหมาะสำหรับการเลี้ยงแมลงของเขา!

...

เมื่อเดินไปสิบกว่าลี้

ความมืดก็คืบคลานเข้ามา ทัศนวิสัยต่ำมาก

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังมาจากข้างหน้าเป็นระยะๆ บางครั้งก็มีเสียงร้องโหยหวนของสัตว์ที่กำลังจะตาย!

เขตชายขอบของพื้นที่ S-23

ลู่เฉินยืนอยู่บนซากปรักหักพังของบ้านหลังหนึ่ง มองไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ

เมืองเล็กๆ แห่งนี้ ก่อนที่จะถูกสัตว์ร้ายยึดครอง มีประชากรมากกว่าห้าแสนคน มีพื้นที่กว้างขวาง

ภายใต้แสงจันทร์สลัวๆ เขาสามารถมองเห็นโครงร่างของอาคารหลายหลัง

ถนนในเมืองพังทลาย

ที่นี่เต็มไปด้วยรถยนต์ที่เป็นสนิม และต้นไม้ขนาดใหญ่รูปร่างแปลกประหลาด...

"โฮกกก!"

ในขณะนั้น เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังมาจากที่ไม่ไกลจากลู่เฉิน

เสียงการต่อสู้ดังมาอย่างเลือนราง

หลังจากฟังอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เฉินก็พึมพำกับตัวเองว่า "เป็นคนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์ พวกเขาเจอศัตรูที่แข็งแกร่งงั้นเหรอ..."

นักยุทธ์ทั้งสี่คนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์ ล้วนเป็นผู้ตื่นรู้!

และค่าพลังชีวิตต่ำสุดคือ 145 คาร์

บวกกับหลินซีเยว่ที่เป็นนักยุทธ์แท้จริง... ทีมแบบนี้ถือว่าแข็งแกร่งมาก!

"หรือว่าเจอสัตว์ร้ายระดับ 1 ขั้นสูง?"

ลู่เฉินมองไปทางนั้น ดวงตาเป็นประกาย

เขาไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไป

แค่เตือนตัวเองในใจว่า อย่าประมาท สู้ไม่ได้ก็รีบหนี!

หลังจากกระโดดลงมาจากที่สูง

เขาเลือกไปอีกทางหนึ่ง เข้าสู่เขตชายขอบของ S-23

ไม่นาน ลู่เฉินก็หยุดกะทันหัน หยิบดาบโลหะผสมที่อยู่บนหลังออกมา

เขามองไปข้างหน้า กล้ามเนื้อทั่วร่างกายตึงเครียด

ในตรอกตรงหน้า มีสัตว์ร้ายตัวยาวสองเมตร กำลังคำรามเบาๆ

"หมาป่าเหล็กคราม!"

"สัตว์ร้ายระดับต่ำกว่าขั้นสูงสุด มักเดินทางตัวเดียว หางมีพลังทำลายล้างสูง..."

ดวงตาของลู่เฉินเป็นประกาย "แค่ระดับต่ำนิดหน่อย มีพลังพอสูสีกับฉัน ไม่ต้องใช้หงซวงหรอก ให้ฉันลองเชิงก่อน!"

ตลอดสามปีในโรงเรียนมัธยมปลาย

เขาเรียนทฤษฎี การจำลองการต่อสู้ การใช้อาวุธ... มาไม่น้อย

แต่นี่เป็นการต่อสู้ครั้งแรกของเขา!

พลังชีวิตในร่างกายของลู่เฉินพลุ่งพล่าน เหมือนคลื่นที่ซัดเข้ามา!

"ฆ่า!"

เขากระโดดไปข้างหน้า พื้นดินใต้เท้าแตกเป็นรอยร้าวเหมือนใยแมงมุม

ด้วยแรงส่ง ร่างกายของเขาก็พุ่งไปข้างหน้าเหมือนสายฟ้า!

ในขณะนั้น

หมาป่าเหล็กครามที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร มันก็พุ่งเข้ามาหาด้วยเช่นกัน ด้วยพลังที่น่าเกรงขาม!

ร่างทั้งสองเข้าใกล้กันอย่างรวดเร็ว

ลู่เฉินเล็งมุม จากนั้นเปลี่ยนจากการฟันเป็นการแทง โจมตีไปที่คอของหมาป่าเหล็กคราม

ในตำราเรียนบอกไว้ว่า!

กรามล่าง ท้อง และก้น... ล้วนเป็นจุดอ่อน!

ส่วนที่อื่นๆ มีการป้องกันที่แข็งแกร่งมาก!

"แคร้ง!"

ในชั่วพริบตา หมาป่าเหล็กครามก็ยืนขึ้นสองขา แล้วใช้ฝ่ามือขวาฟาดไปที่ด้านข้างของดาบ!

ลู่เฉินรู้สึกถึงแรงมหาศาล เกือบจะถือดาบไม่อยู่!

"เร็วมาก!"

"มันรู้จักป้องกัน แถมยังมีท่าไม้ตายอีก..."

ไม่ทันได้คิด ร่างกายขนาดใหญ่ของหมาป่าก็พุ่งเข้ามาหา ปากที่เต็มไปด้วยเลือดอยู่ใกล้แค่เอื้อม เขาได้กลิ่นเหม็นคาว!

ในช่วงเวลาคับขัน!

อะดรีนาลีนในร่างกายของลู่เฉินหลั่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง!  เขาไม่สนใจท่าทางใดๆทั้งสิ้น  หดตัวไปด้านหลัง ล้มลงกลิ้งไปกับพื้น หลบการโจมตีนี้ได้อย่างหวุดหวิด

"ตำราเรียนสอนเรื่องจุดอ่อนของสัตว์ร้าย แต่ไม่ได้สอนวิธีโจมตีจุดอ่อน!"  ลู่เฉินสูดหายใจเข้าลึก  ไม่ได้ตื่นตระหนก  ดวงตาจ้องมองหมาป่าเหล็กคราม  ทั้งสองเผชิญหน้ากัน

"มาอีกครั้ง!"

การเคลื่อนไหวของเขายังคงเหมือนเดิม พุ่งเข้าใส่โดยตรง  ดาบโลหะผสมยังคงเล็งไปที่กรามล่าง

แต่เมื่อเข้าใกล้

ลู่เฉินก็คำรามลั่น  เร่งความเร็วขึ้นกะทันหัน  พุ่งผ่านด้านซ้ายของหมาป่าเหล็กคราม!

ในเวลาเดียวกัน  เขาพลิกคมดาบ  เปลี่ยนเป็นจับดาบกลับด้าน ให้ด้านปลายดาบหันไปทางด้านหลัง

"ไปตายซะ!"

หลังจากผ่านตำแหน่งท้องของหมาป่า  เขาก็แทงดาบที่จับกลับด้านออกไปทางด้านหลังอย่างรุนแรง

"ฉึก——"  เสียงดาบทะลวงท้องดังขึ้น

ตูม!

ร่างใหญ่ของหมาป่ากระตุก แล้วล้มลงกับพื้นเสียงดัง!

ส่วนลู่เฉินก็ใช้ดาบเป็นไม้เท้า  ยืนหอบหายใจ

เมื่อครู่นี้ อันตรายมากจริงๆ

ตอนที่เขาเปลี่ยนทิศทางไปด้านข้าง  หมาป่าเหล็กครามก็รู้ตัว  เตรียมใช้หางที่แข็งแกร่งที่สุดโจมตีกลับ

แต่มันไม่ทันแล้ว!

ลู่เฉินเร่งความเร็วขึ้นกะทันหัน  ทำให้มันตั้งรับไม่ทัน...

"ถ้าฉันใช้วิธีนี้ตั้งแต่แรก  ก็น่าจะฆ่ามันได้"

"และ…"

"ความเร็วของหมาป่าเหล็กคราม ดูเหมือนจะไม่เร็วเท่าฉัน ถ้าใช้กลยุทธ์แบบกองโจร  ไม่เพียงแต่จะทำให้มันอ่อนแรงจนตาย ยังไม่ต้องเสี่ยงอีกด้วย..."

ลู่เฉินทบทวนการต่อสู้เมื่อครู่

หาข้อบกพร่องและเติมเต็ม เก็บเกี่ยวประสบการณ์

สองนาทีต่อมา เขาก็ยืนขึ้น ดึงดาบออก

"จริงๆ ด้วย!"

"ต่อให้เรียนเก่งแค่ไหนในโรงเรียน พอมาถึงดินแดนรกร้างก็เป็นแค่มือใหม่ ต้องเริ่มต้นใหม่..."

ลู่เฉินละสายตาจากซากหมาป่า

ซากสัตว์ร้ายระดับต่ำกว่า ไม่มีผลในการตอบแทนพลังงานแล้ว

แต่ให้ลูกแมลงกินเพื่อพัฒนาการก็ยังดี

เพื่อความปลอดภัย ลู่เฉินไม่ได้ทำอะไรมาก เพราะคนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์อยู่ไม่ไกลจากที่นี่

เขาวางมือลงบนซากศพ ปล่อยลูกแมลงออกมาบางส่วน

ไม่นาน พวกมันก็กินจนหมด แล้วกลับเข้าไปในมิติรัง

ในขณะนั้น

เหนือศีรษะของนักเรียนจากชั้นเรียนผู้มีพรสวรรค์

ฉิวหยวนหลงพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "พวกที่เรียกว่าผู้ตื่นรู้พวกนี้ นอกจากหลินซีเยว่แล้ว ที่เหลือก็ล้วนแต่เป็นขยะ!"

"แค่สัตว์ร้ายระดับ 1 ขั้นกลาง ก็ทำให้พวกเขาลำบากได้ขนาดนี้เนี้ยนะ?"

"เอาแต่ใช้ความสามารถพรสวรรค์ ไม่กล้าสู้ระยะประชิด ใช้พลังวิญญาณไปไม่กี่ครั้งก็หมด..."

ได้ยินดังนั้น

หยางเจิ้นก็ทำสีหน้าลำบากใจ เขารู้สึกอับอายอย่างมาก

ในยามค่ำคืน ตอนที่ทั้งสองกำลังจะจากไป พวกเขาก็มองไปที่ใจกลางพื้นที่ S-23

ฉิวหยวนหลงพูดว่า "มิติลับนั่นกำลังจะเปิดออก และอนุญาตให้นักยุทธ์ต่ำกว่าขอบเขตเหนือธรรมชาติเข้าไปเท่านั้น งั้นก็รอดูก่อนว่า เด็กพวกนี้จะมีโอกาสหรือไม่"

หลังจากถอนหายใจเบาๆ

เขาก็หันมายิ้มแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ ไปพักที่เมืองหลินชางของนายสักสองสามวัน พอการสอบยุทธ์จบ ฉันจะพาหลินซีเยว่ไปที่สถาบันยุทธ์เจียงหนาน"

หยางเจิ้นตกตะลึง!

ก่อนหน้านี้เขายังสงสัยอยู่เลยว่า เรื่องเล็กๆ แค่นี้ ทำไมถึงต้องให้ 'กระบี่สายฟ้า' ฉิวหยวนหลงที่เป็นถึงปรมาจารย์ยุทธ์ขั้น 9  มาด้วยตัวเอง!

ที่แท้!

เขาก็รีบมาชิงตัวคนก่อนสถาบันยุทธ์อื่นๆ นี่เอง!

"ปรมาจารย์ฉิวมาเยือนหลินชาง นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!"

"ยัยหนูหลินซีเยว่นั่น ก็ไม่เลวจริงๆ พรสวรรค์ระดับ A ที่หนึ่งของการสอบยุทธ์เมืองหลินชางปีนี้ ต้องเป็นของเธออย่างแน่นอน..."