บทที่ 32 - ตระหนักรู้เจตจำนงกระบี่

บทที่ 32 - ตระหนักรู้เจตจำนงกระบี่

"หรือว่าช่างมันเถอะ ถือเสียว่าข้าไม่ได้พูดก็แล้วกัน"

ฉับพลันนั้นแววตาของเขาก็ฉายแววริษยาอย่างปิดไม่มิด ทำไมกัน เจ้านั่นมีสิทธิ์อะไร

โผล่หน้ามาทีไรก็มีแต่เรื่องดีๆ หล่นทับตลอด

ทำไมกัน

"มหัศจรรย์ยิ่งนัก"

โจวหยวนแบมือรองรับเปลวเพลิงเอาไว้ เคล็ดวิชาฝังกระบี่บรรพกาลไม่ได้ถูกกระตุ้น แต่มันกลับโคจรทำงานขึ้นมาเอง

ทว่าเปลวเพลิงในมือกลับสว่างจ้าและทวีความร้อนแรงมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

"โฮก"

เมื่อร้อนจนทนไม่ไหว โจวหยวนก็สะบัดเปลวเพลิงในมือทิ้งไป

เปลวเพลิงร่วงหล่นลงบนพื้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นหมาป่าอัคคีสีแดงฉานที่มีแขนขาครบถ้วน

มันแยกเขี้ยวคำรามและพุ่งทะยานเข้าขย้ำโจวหยวนอย่างบ้าคลั่ง

"บททดสอบอย่างนั้นหรือ"

โจวหยวนจ้องมองภาพเบื้องหน้าพลางพึมพำกับตัวเอง

เปลวเพลิงเหล่านี้ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานจนก่อเกิดสติปัญญาของตัวเองขึ้นมาแล้ว

เคล็ดวิชาฝังกระบี่บรรพกาลโคจรทำงานด้วยตัวของมันเองเพื่อหวังจะกลืนกินและหลอมรวมพวกมัน แต่พวกมันสัมผัสได้ถึงอันตรายจึงเริ่มต่อต้าน

เมื่อเผชิญหน้ากับหมาป่าอัคคีที่กระโจนเข้าใส่ โจวหยวนก็ง้างหมัดซัดเข้าใส่มันจนแตกสลายไปในหมัดเดียว

แต่ทว่าเมื่อหมาป่าตัวนี้หายไป เปลวเพลิงบนพื้นกลับผุดขึ้นมามากยิ่งกว่าเดิมและก่อตัวเป็นฝูงหมาป่าอัคคีจำนวนมหาศาล

"ช่างน่ารำคาญเสียจริง"

โจวหยวนขมวดคิ้วมุ่น

"ศิษย์น้อง"

ลั่วอวิ๋นซีร้องเรียกด้วยความเป็นห่วง

เพียงแค่โจวหยวนเอ่ยปาก นางก็พร้อมจะพุ่งเข้าไปช่วยเขาทันที

โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

"รออยู่ตรงนั้นแหละ เรื่องแค่นี้ข้ารับมือได้"

โจวหยวนร้องห้ามลั่วอวิ๋นซีเอาไว้ เขาไม่ใช่พวกแมงดาเกาะผู้หญิงกินเสียหน่อย

บ่าของเด็กหนุ่มผู้นี้แบกรับภาระการฟื้นฟูตระกูลเอาไว้ เรียกได้ว่าเขามีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่เกินกว่าอายุจริงไปมากนัก

เขาจะยอมเป็นตัวถ่วงของนางไม่ได้อีกแล้ว แค่นี้ก็รบกวนนางมามากพอแล้ว

"ฮ่าฮ่า ถูกต้อง เป็นแบบนั้นแหละ ขย้ำมันให้จมเขี้ยวไปเลย"

เซวียเทียนหมิงที่ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำเห็นภาพนั้นก็ยิ้มกริ่มด้วยความสะใจ

ว่าแล้วเชียวว่ามันต้องไม่ง่ายขนาดนั้น

ไอ้เด็กนี่ริอ่านจะแตะต้องเจตจำนงกระบี่นั่นงั้นหรือ

ตลกสิ้นดี คิดว่าของพรรค์นั้นเป็นสิ่งที่คนอย่างเจ้าจะแตะต้องได้หรือไง

เมื่อเห็นโจวหยวนต้องเผชิญกับความยากลำบาก ไม่รู้ทำไมในใจของเขากลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

อาจเป็นเพราะความเคียดแค้นที่มีต่อโจวหยวนมันฝังรากลึกเกินไปกระมัง

"อั่ก"

"หมดแค่นี้แล้วหรือ"

โจวหยวนแทงกระบี่ทะลุร่างหมาป่าอัคคีตัวสุดท้าย เขาปาดคราบเลือดที่มุมปากออกเมื่อเห็นว่าไม่มีหมาป่าปรากฏตัวขึ้นมาอีก

แม้ลมหายใจจะรวยรินแต่ท่าทีกลับไม่ยอมอ่อนข้อให้เลยแม้แต่น้อย

หมาป่าอัคคีพวกนี้แม้จะมีพลังฝีมือไม่สูงนักแต่มันกลับมีจำนวนมหาศาล

แถมแต่ละตัวก็พุ่งเข้าใส่แบบไม่กลัวตาย

ต่อให้โจวหยวนจะระมัดระวังตัวแค่ไหน สุดท้ายเขาก็พลาดท่าได้รับบาดเจ็บจนได้

"ฟู่"

สิ้นเสียงถอนหายใจ แสงไฟก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง

โจวหยวนกระชับกระบี่ในมือแน่นพลางจ้องมองไปเบื้องหน้าด้วยความระแวดระวัง

หรือว่าจะมีสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งกว่าเดิมโผล่มาอีก

หากเป็นเช่นนั้น ปรมาจารย์หยางซูจื่อก็คงจะโหดร้ายเกินไปหน่อยแล้ว

มีลูกไม้ก้นหีบอะไรก็เอามาใช้กับคนกันเองจนหมดเลยนี่นะ

เห็นเขาเป็นตัวตลกหรืออย่างไร

ข้าว่าเจตจำนงกระบี่นี่ ไม่ต้องไปตระหนักรู้มันแล้วก็ได้มั้ง

"ครืน ครืน"

พร้อมกับเสียงกึกก้องกัมปนาท บันไดศิลาหลายขั้นก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าโจวหยวน

มันเป็นสีแดงฉานราวกับถูกเผาไหม้และดูเหมือนจะมีเปลวเพลิงไหลเวียนอยู่บนพื้นผิว

และที่จุดสูงสุดของบันไดนั้นก็คือรอยกระบี่นั่นเอง

เจตจำนงแห่งกระบี่มังกรเพลิงเมฆาชาด

พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ นี่คือบททดสอบด่านสุดท้ายแล้ว

จะสำเร็จหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความอดทนเฮือกสุดท้ายนี่แหละ

มาถึงขั้นนี้แล้ว โจวหยวนย่อมไม่มีทางยอมแพ้

เขาก้าวเท้าเหยียบลงบนบันไดเพลิงและค่อยๆ เดินขึ้นไปทีละขั้น

"ซ่า ซ่า"

เพียงก้าวแรกที่เหยียบลงไป โจวหยวนก็ได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้นข้างหู

แต่มันไม่ได้ดังมาจากภายนอก หากแต่ดังมาจากในหัวใจของเขา

หัวใจกำลังถูกแผดเผา

โจวหยวนยกมือขึ้นกุมเสื้อตรงตำแหน่งหัวใจหวังจะบรรเทาความเจ็บปวด

เมื่อเขาลองโคจรเคล็ดวิชาฝังกระบี่บรรพกาลก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

เมื่อความเจ็บปวดทุเลาลง เขาก็สัมผัสได้ว่าเส้นเลือดใหญ่รอบหัวใจเริ่มขยายขนาดและแข็งแกร่งขึ้น

"ที่แท้มันก็ไม่ใช่แค่บททดสอบ แต่มันคือวาสนา"

ดวงตาของโจวหยวนทอประกายวาววับ ดูเหมือนเขาจะเข้าใจเจตนาอันดีงามของหยางซูจื่อแล้ว

ตอนที่เขาใช้วิชาเก้าสุริยันผลาญฟ้า เขารู้สึกปวดหนึบที่หัวใจอย่างรุนแรง หัวใจต้องรับภาระหนักหน่วงมาก

และไม้ตายก้นหีบของกระบี่มังกรเพลิงเมฆาชาดก็ไม่ใช่วิชานี้เสียด้วย

หากต้องการจะใช้วิชาขั้นสูงสุด นอกจากจะต้องตระหนักรู้ให้ลึกซึ้งแล้ว ยังต้องมีเส้นชีพจรหัวใจที่แข็งแกร่งทนทานอีกด้วย

หากไม่ได้ผ่านการหลอมรวมและสกัดกั้นเส้นชีพจรเสียก่อน ฝืนใช้พลังออกไปก็คงจะทำให้เส้นชีพจรหัวใจขาดสะบั้นและสิ้นใจตายเป็นแน่

"เช่นนั้นก็ลุยต่อเลย"

เมื่อปรับลมหายใจจนคงที่ โจวหยวนก็ก้าวขึ้นบันไดขั้นต่อไป

ในดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้

เรื่องที่มีประโยชน์ต่อตัวเขาเช่นนี้ มีหรือที่เขาจะไม่ทุ่มสุดตัว

บันไดนี้มีทั้งหมดเก้าขั้น โจวหยวนฝืนรวบรวมกำลังใจและก้าวขึ้นมาจนถึงขั้นที่เจ็ด

เปลวเพลิงที่แผดเผาจากเส้นชีพจรหัวใจเริ่มลุกลามออกมาภายนอกร่างกาย

หากมองจากมุมมองภายนอก โจวหยวนในตอนนี้ถูกห่อหุ้มไปด้วยเปลวเพลิงลุกท่วมทั้งตัว

เสื้อผ้าถูกเผาไหม้จนหมดสิ้น

ลั่วอวิ๋นซีเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก นางกลัวว่าโจวหยวนจะได้รับอันตราย

หากนางไม่เฝ้ามองดูเอาไว้ ยามที่เขาเกิดอันตรายขึ้นมานางจะเข้าไปช่วยได้ทันท่วงทีได้อย่างไร

อีกอย่าง เขาก็เคยเห็นร่างเปลือยเปล่าของนางมาแล้วนี่นา

นางจะขอดูคืนบ้างจะเป็นไรไป

เมื่อหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองได้แล้ว นางก็จ้องมองสำรวจเรือนร่างของเขาอย่างเปิดเผย

ต้องยอมรับเลยว่ามัดกล้ามของโจวหยวนนั้นได้สัดส่วนและงดงามมาก

ดูราวกับซุกซ่อนพลังอันมหาศาลเอาไว้ภายใน

เซวียเทียนหมิงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว

ทำไมเจ้านั่นถึงได้อึดนักอึดหนา

รีบๆ ตายไปสักทีจะได้ไหม

"แหมะ แหมะ"

หยาดเหงื่อหยดลงบนขั้นบันไดและระเหยกลายเป็นไอในพริบตา

เหงื่อบนร่างของโจวหยวนไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก

ส่วนใหญ่จะถูกแผดเผาจนระเหยไปก่อนที่จะหยดลงพื้นเสียอีก

มีเพียงบางหยดเท่านั้นที่เล็ดลอดตกลงไปบนขั้นบันไดได้

เพียงเท่านี้ก็พอจะจินตนาการได้แล้วว่าสภาพแวดล้อมที่เขาเผชิญอยู่นั้นร้อนระอุเพียงใด

"เพียะ"

โจวหยวนยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่เพื่อเรียกสติ

ขอเพียงก้าวไปข้างหน้าอีกแค่ก้าวเดียว เขาก็จะไม่มีอะไรมาบดบังสายตาอีกแล้ว

สัมผัสศักดิ์สิทธิ์เริ่มเลือนราง เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบจะปิดลงมาให้ได้

ขาทั้งสองข้างก็หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

ก้าวสุดท้ายนี้กลับกลายเป็นก้าวที่ไกลแสนไกลเหลือเกิน

เขาค้อมตัวลงเล็กน้อย สองมือโอบรัดท่อนขาเอาไว้ ใบหน้าที่แดงก่ำมีเส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ยกขึ้นสิวะ"

ในที่สุดฝ่าเท้าของเขาก็ลอยพ้นจากพื้นและเหยียบลงบนบันไดขั้นที่เก้าได้สำเร็จ

"แฮ่ก แฮ่ก"

โจวหยวนหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่

"กรอบ แกรบ"

เสียงกระดูกลั่นดังระงม

ใบหน้าของโจวหยวนฉายแววบ้าบิ่น แค่นี้คิดจะทำให้เขายอมจำนนอย่างนั้นหรือ

สมกับเป็นความเลือดร้อนของวัยรุ่นจริงๆ

เขาฝืนพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นยืนบนบันไดขั้นที่เก้าได้สำเร็จ

เขาได้เห็นรอยกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวนั่นแล้ว

เป็นกระบี่ที่สว่างไสวเจิดจ้าเหลือเกิน

ความร้อนแรงผสานเข้ากับความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ราวกับว่าสรรพสิ่งในโลกหล้าสามารถถูกทำลายสิ้นได้ในกระบี่เดียว

นี่แหละคือเลือดที่ร้อนระอุ

แม้น้ำแข็งเร้นลับนับพันปีก็มิอาจดับความร้อนรุ่มในเลือดนี้ได้

"ไอ้หนู รีบเอาน้ำแข็งเร้นลับนั่นออกมาเร็วเข้า"

น้ำเสียงของเยี่ยชิงเซียนที่ดังขึ้นในหัวของโจวหยวนดูร้อนรนเล็กน้อย

ด้วยเจตจำนงกระบี่ระดับนี้ โจวหยวนในตอนนี้ไม่อาจทนรับไหวแน่

หากขืนทำความเข้าใจด้วยร่างกายเปล่าๆ มีหวังร่างของเขาคงถูกแผดเผาจนเป็นจุณ

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวหยวนก็รีบหยิบของที่เตรียมเอาไว้ในถุงมิติออกมาทันที

เขานั่งขัดสมาธิลงบนขั้นบันไดและเริ่มทำความเข้าใจ

หนึ่งชั่วยามผ่านไป ร่างกายของโจวหยวนก็ยิ่งทวีความร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

"แย่แล้ว ไอ้หนูนี่มีพรสวรรค์ในการหยั่งรู้สูงเกินไปแล้ว"

เดิมทีนางคิดว่าเตรียมวัตถุดิบมาเยอะเกินไปแล้วเสียอีก

ไม่นึกเลยว่าแก่นกระบี่หยินหยางจะช่วยส่งเสริมการตระหนักรู้เจตจำนงกระบี่ได้มากถึงเพียงนี้

วัตถุดิบที่เตรียมมา มันน้อยเกินไปแล้ว

"อ๊าก"

โจวหยวนแผดเสียงร้องลั่นก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้น

เจตจำนงกระบี่ขุมนี้กำลังจะควบคุมไม่อยู่แล้ว

เป็นครั้งแรกที่ดวงตาของเยี่ยชิงเซียนฉายแววตื่นตระหนก

แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ลงมือช่วยเหลือ ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากแดนไกล

"ศิษย์น้อง ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่ ข้าอยู่ตรงนี้มาตลอด"

[จบแล้ว]