ผมได้รับพลังแห่งลิชมาพิชิตสาวงาม ตอนที่ 14

ผมได้รับพลังแห่งลิชมาพิชิตสาวงาม ตอนที่ 14

เซี่ยเยี่ยนขึ้นรถ เขาไม่มีความรู้เกี่ยวกับรถคันนี้เลย อีกทั้งยังไม่ได้เห็นด้านหน้าของตัวรถ เซี่ยเยี่ยนไม่รู้ว่านี่เป็นรถยี่ห้อไหนหรือรุ่นอะไร และแม้แต่ทะเบียนรถของรถคันนี้เขาก็ยังไม่ได้ดู

แต่ในเมื่อเลือกนั่งรถได้ เขาย่อมไม่ลงไปเดินให้เมื่อย ชายวัยกลางคนผู้นี้ไม่ได้พูดอะไรเลยตอนที่อยู่ในวิลล่า และเขาก็ไม่ได้ทิ้งความประทับใจอันเลวร้ายอะไรไว้ หากว่าคนที่มาเป็นหลิวเสวี่ยเอ๋อร์ เขาย่อมไม่ขึ้นรถมาแบบนี้แน่

"ขอบคุณครับ"

"ไม่จำเป็นหรอก ยังไงซะก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้ว"

"ต่อให้ไปทางเดียวกัน แต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องรับนักต้มตุ๋นแบบผมขึ้นรถนี่ครับ คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่?"

"ฉันแซ่ฟาง เธอจะเรียกฉันว่าลุงฟางหรือเหล่าฟางก็ได้" ชายวัยกลางคนแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม "ฉันไม่ได้คิดว่าเธอเป็นนักต้มตุ๋นอะไร"

"อ้อ? งั้นคุณจะบอกว่างานฝีมือของผมเหมาะสมกับราคาห้าพันหยวน?" เซี่ยเยี่ยนถามอย่างสนใจ

"แม้ว่าผู้อาวุโสหลิวจะชอบสะสมพวกของโบราณ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นเพียงทหารที่เกษียณตัวเองจากสนามรบ ที่จริงแล้วเขาไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับของพวกนั้นนักหรอก เป็นธรรมดาที่เขาจะมองพลาดไปบ้าง ขอฉันดูสร้อยสองเส้นนั้นของเธอหน่อยจะได้หรือเปล่า?"

"นี่ครับ" เซี่ยเยี่ยนส่งยื่นสร้อยทั้งสองเส้นให้เขา

ชายวัยกลางคนรับสร้อยมาก่อนจะพินิจดูโดยละเอียดอยู่หลายนาที ดวงตาของเขาค่อยๆเป็นประกายขึ้นก่อนจะทอดถอนใจชมเชย "เป็นเทคนิคของสำนักมีดเดียวจริงด้วย เสี่ยวเซี่ย เธอเป็นอะไรกับอาจารย์หานอี้เต้า?"

"ท่านเป็นอาจารย์ผมครับ" ในเมื่อชายวัยกลางคนสามารถจดจำเทคนิคของสำนักอาจารย์ของเขาได้ เซี่ยเยี่ยนก็พอจะคาดเดาฐานะของชายวัยกลางคนแซ่เฟิงผู้นี้ได้เลาๆ

"งั้นเธอก็เป็นศิษย์ของเขาสินะ?" ชายวัยกลางคนตาลุกวาวขณะที่พิจารณาเซี่ยเยี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้าคราหนึ่ง จากนั้นบนใบหน้าของเขาก็ปรากฏสีหน้าอันซับซ้อน "อาจารย์หานเคยพูดถึงคนที่ชื่อฟางเซี่ยงตงต่อเธอบ้างหรือเปล่า?"

"ไม่เคยครับ" เซี่ยเยี่ยนส่ายหน้าโดยที่ตาไม่กระพริบแม้แต่น้อย 'โลกนี้มันช่างกลมจริงๆ อาจารย์หนออาจารย์ ศิษย์ของอาจารย์ไม่ได้ขี้ขลาดหรอกนะ เพียงแต่ผมแค่ไม่อยากจดจำเขาได้ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้าลูกสาวของเขา อาจารย์เองก็คงไม่อยากให้ผมแต่งงานกับสาวหน้าตาอัปลักษณ์ใช่มั้ยล่ะ?'

ฟางเซี่ยงตง ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆกับเซี่ยเยี่ยนในตอนนี้ก็คือชายที่อาจารย์ของเขาบอกให้ลองไปหาในเมืองเฉิงตู เขาก็คือชายที่ท่านอาจารย์หานอี้เต้าเคยช่วยเอาไว้ และก้เป็นชายคนนี้เองก็สัญญาว่าจะยกลูกสาวให้แต่งงานกับลูกศิษย์ของอาจารย์หานอี้เต้าตั้งแต่ตอนนั้น!

เซี่ยเยี่ยนไม่เคยคิดที่จะตามหาฟางเซี่ยงตง และยิ่งคิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญมาเจอะเจอเขาเร็วขนาดนี้ เซี่ยเยี่ยนอดกังวลขึ้นมาไม่ได้ 'อย่าบอกนะว่านี่คือลิขิตฟ้า? หรือลูกสาวของเขาและฉันจะมีชะตาต้องกันจริงๆ? ไม่ ไม่เอาเด็ดขาด ก่อนจะได้เห็นหน้าลูกสาวของเขา ฉันจะไม่ให้เขาจำฉันได้เด็ดขาด!'

สุดท้ายแล้ว เซี่ยเยี่ยนก็เป็นแค่หนุ่มโสดซิงคนหนึ่ง ขณะฟางเซี่ยงตงเป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลหลิวผู้มั่งคั่งและมีคนขับรถส่วนตัว แม้แต่คนโง่ก็ยังบอกได้ว่าฟางเซี่ยงตงผู้นี้เป็นเศรษฐีและมีภูมิหลังใหญ่โต ผู้ชายส่วนใหญ่ย่อมจดจำเขาได้ทันทีแม้ว่าลูกสาวของเขาจะหน้าตาอัปลักษณ์

โอกาสอันหาได้ยากเช่นนี้ปรากฏขึ้นตรงหน้า หากพลาดพลั้งไปคงต้องเสียใจไปทั้งชีวิต!

แต่เหตุผลเหล่านี้ไม่ได้มีอิทธิพลอะไรต่อหนุ่มโสดที่เลือกหน้าตาของผู้หญิงมาก่อนเป็นอันดับแรก เซี่ยเยี่ยนกล้ายอมรับเลยว่าบางครั้งเขาก็มองหน้าอกของผู้หญิงก่อน...แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจของชายหนุ่มอายุสิบแปดเช่นเขาก็มีภาพฝันอันโรแมนติกเหมือนกัน! ดังนั้นตอนที่โกหกออกไปเขาจึงลังเลอยู่บ้าง

"อาจารย์หานท่านได้ช่วยชีวิตฉันไว้เมื่อสิบห้าปีก่อน ตลอดหลายปีมานี้ฉันได้ตามหาท่านจนทั่ว แต่ก็ยังไม่พบ นี่จึงเป็นเรื่องที่ฉันเสียใจมาตลอด...ตอนนี้ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?" ฟางเซี่ยงตงถอนหายใจ

"ท่านแข็งแรงดีครับ ขอบคุณสำหรับความห่วงใยนะครับ ลุงฟาง"

"ดี ดีมากเลย!" ฟางเซี่ยงตงมีชีวิตชีวาขึ้นมา "ฉันจะต้องไปเยี่ยมท่านเสียแล้ว...ใช่แล้ว! เสี่ยวเซี่ย ฉันขอเบอร์อาจารย์หานได้หรือเปล่า?"

"อาจารย์ไม่ใช้มือถือครับ" เซียเยี่ยนโกหกอีกครั้ง ที่พักชั้นล่างของอาจารย์มีโทรศัพท์บ้านอยู่ ทว่าเขายังไม่ต้องการให้ทั้งสองได้ติดต่อกันในตอนนี้ 'เกิดพวกเขาคุยกันถึงเรื่องแต่งงานขึ้นมาจะทำไงล่ะ?'

"อาจารย์หานยังเป็นพวกอนุรักษ์นิยมไม่เปลี่ยน!"

"ครับ อาจารย์ยังชอบใส่ชุดยาวโบราณตลอดเวลา!" เซี่ยเยี่ยนเองก็ถอนหายใจ แม้เขาจะไม่ได้ชอบชุดท่าทางร้อนชุ่มเหงื่อนั่นของอาจารย์ แต่ทุกครั้งที่เขาเล่าให้คนนอกฟัง เขาก็จะชมเชยว่าเป็นชุดยาวที่ให้ความรู้สึกหรูหรางามสง่าเสมอ

"เสี่ยวเซี่ย ในเมื่อวันนี้พวกเราได้พบกัน เธอก็ไปที่บ้านลุงเถอะ ลุงจะแนะนำลูกสาวของลุงเล่อเอ๋อร์ให้เธอรู้จัก ในฐานะคนรุ่นราวคราวเดียวกันแล้ว พวกเธอคงมีอะไรให้พูดคุยกันอีกมาก" ฟางเซี่ยงตงมองเซี่ยเยี่ยนด้วยสายตาอ่อนโยนราวกับพ่อตากับมองดูลูกเขย

'เหล่าฟางหนอเหล่าฟาง จำเป็นต้องดื้อดึงจะทำตามสัญญาเมื่อสิบกว่าปีก่อนขนาดนี้ด้วยเหรอ? นี่มันยุคไหนแล้ว เรื่องอย่างจับคลุมถุงชนน่ะมันล้าสมัยไปแล้วนะ คุณเข้าใจมั้ยย? ผมยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเจอหน้าลูกสาวคุณเลยยยย!!!'

เซี่ยเยี่ยนคร่ำครวญด้วยความปวดร้าวอยู่ในใจ กระนั้นเปลือกนอกของเขายังสงบเยือกเย็น "ขอโทษจริงๆครับลุงฟาง ขอเลื่อนเป็นครั้งหน้าได้มั้ยครับ? พอดีวันนี้ดึกมากแล้ว ผมยังต้องกลับเข้ามหาลัยน่ะครับ"

"ได้สิ" อ้างอิงจากบุคลิกของเขาแล้ว ฟางเซี่ยงตงแน่นอนว่าคงไม่บีบบังคับต่อ เขาพยักหน้าแล้วถามว่า "เธอยังเรียนอยู่ในเฉิงตูสินะ? มหาลัยไหนล่ะ?"

"มหาลัยซีเหอครับ"

"เป็นนักศึกษาของมหาลัยชั้นนำนี่เอง! เหอๆ" ฟางเซี่ยงตงยิ้มอย่างมีความสุข "เล่อเอ๋อร์เรียนอยู่ที่มหาลัยดนตรีซีเหอ แล้วเขาก็ยังเป็นนักศึกษาใหม่เหมือนกัน ที่นั่นอยู่ห่างจากมหาลัยของเธอไปแค่ถนนเดียวด้วย ในอนาคตฉันจะบอกให้เขาชวนเธอออกไปเที่ยวด้วยกันนะ"

เซี่ยเยี่ยนพยักหน้าอย่างยอมรับชะตา ในเมื่อมีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน เขาก้ไม่มีใจจะไปหลบหลีกมันแล้ว ปลงเลยก็แล้วกัน!