ผมได้รับพลังแห่งลิชมาพิชิตสาวงาม ตอนที่ 8

ผมได้รับพลังแห่งลิชมาพิชิตสาวงาม ตอนที่ 8

"ไปสถานีตำรวจพ่อ***สิ ไอ้เด็กเวร!" ชายร่างอ้วนชักมีดพับออกมากวัดแกว่ง "เห้ยคนขับ เปิดประตูดิ๊!"

"พวกเรายังไม่ถึงป้ายรถเลย" คนขับเหงื่อแตกพลั่ก เขาเองก็เกลียดพวกโจรเหมือนกัน แต่ขณะเดียวกันก็ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว โจรพวกนี้ก่อเรื่องบนเส้นทางสายนี้จนคนขับรถบัสทุกคนต่างก็จำได้ แม้จะมีคนพาพวกมันไปส่งสถานีตำรวจ แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วันพวกมันก็ออกจากคุกมาอีก และแน่นอนว่าพวกมันย่อมกลับมาแก้แค้นคนขับรถบัสคนนั้น

"หุบปากและเปิดประตูเวรนั่น!" ชายอ้วนตะคอกอย่างดุร้าย

ประตูรถบัสพลันเปิดออก

"ไอ้หนู ลงไปสะสางกันข้างล่าง!" ชายอ้วนตะโกน ขณะที่ชายท่าทางนักเลงเดินลงไปก่อน

เซี่ยเยี่ยนกวาดตามองและพบว่าไม่มีแม้สักคนที่คิดจะช่วยเขา ซ้ำร้าย ในแววตาของพวกเขายังคล้ายกับจะเร่งให้ทั้งสามคนรีบลงจากรถไปให้ไวที่สุดด้วย

"พ่อหนุ่ม ลงจากรถไปคุยกับเฮียเขาดีๆเถอะ บ่ายนี้พวกเรายังมีธุระต้องไปทำ เสียเวลาไปสถานีตำรวจไม่ได้หรอก!" หญิงชราผมขาวโพลนพูดแนะนำ

"ใช่ๆ ฉันยังมีลูกค้าต้องไปพบนะ!"

"ฉันต้องรีบไปสถานีรถไฟ!"

"รีบลงจากรถไปซะ!"

เหล่าผู้โดยสารต่างพูดออกมาเมื่อมีคนพูดขึ้นคนแรก พวกเขาต่างหวังให้คนทั้งสามรีบลงไปสร้างปัญหาที่อื่น ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่คิดจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรเรียกตำรวจ

"เหอะๆ" เซี่ยเยี่ยนขำ คิดไม่ถึงว่าสังคมในเมืองจะมีโฉมหน้าเช่นนี้

ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม ไม่ว่าจะในชนบทหรือในเมืองอันศิวิไล คนอ่อนแอก็ยังคงถูกปฏิบัติเยี่ยงคนอ่อนแอ ผู้คนกังวลสนใจแต่เพียงธุระส่วนตนเป็นสำคัญ ไม่ว่าใครก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งกับปัญหา

"พวกคุณกลัวโจรสองคนนี้และคิดว่าผมรังแกง่ายๆใช่มั้ย?" เซี่ยเยี่ยนกวาดมองฝูงชน เสียเวลากับคนอ่อนแอพวกนี้ช่างไม่คุ้มค่าจริงๆนั่นล่ะ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำตามที่คนพวกนี้บอก 'แค่มีคนมากกว่าก็คิดว่าจะจัดการฉันได้ง่ายๆงั้นเหรอ?'

"นี่เธอ นักเรียนเขาพูดจากันแบบนี้เหรอ?" มนุษย์ลุงคนหนึ่งชี้หน้าตำหนิเซี่ยเยี่ยน "ทุกคนก็มีธุระต้องไปทำกันทั้งนั้น เราจะปล่อยให้เรื่องของเธอมากระทบคนบนรถบัสทั้งหมดไม่ได้หรอกนะ!"

"ใช่ๆ!"

"ใช่! นายรีบลงไปสะสางกันข้างล่างได้แล้ว คนเขาจะไปทำงาน!"

ชายอ้วนและชายนักเลงแสยะยิ้ม ชายนักเลงยังพูดเสริมขึ้นว่า "ทุกคนครับ ผมไม่ได้ขโมยอะไรเลยนะ มือของผมบังเอิญไปชนกระเป๋าของเขาตอนโดนเบียดก็เท่านั้น แต่เขากลับใส่ร้ายผมว่าเป็นโจร นี่มันมากไปแล้ว!"

"พวกเราไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่จะมารังแกกันง่ายๆนะโว้ย!" ชายอ้วนคำราม

"เหอะๆ" เซี่ยเยี่ยนขี้เกียจจะไปต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้และเพิ่มกำลังไปที่ฝ่ามือที่กำลังกำอยู่ ชายนักเลงพลันรู้สึกราวกับข้อมือกำลังจะหักจนร้องโหยหวน "ปล่อยมือฉันนะโว้ย! ปล่อยยยย!"

เซี่ยเยี่ยนยกมืออีกข้างตบไปยังหน้าของชายนักเลง ทำให้ชายนักเลงกลิ้งไปกับพื้นราวกับผลมันฝรั่งพลางร้องโอดโอย ฟันที่หลุดออกจากปากของเขาลอยกระเด็นเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของมนุษย์ลุงเห็นแก่ตัว มนุษย์ลุงพลันหน้าซีด เขารีบหุบปากและไม่กล้าพูดอะไรอีก

สุ่มเสียงภายในรถบัสพลันหายไป การลงมืออย่างกระทันหันของเซี่ยเยี่ยนทำให้ทุกคนตกตะลึง

'นักเรียนหรือนักเลง ทำไมป่าเถื่อนแบบนี้?'

'เมื่อกี้เพิ่งบอกว่าจะไปสถานีตำรวจอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?'

'ตบหน้าคนแปลกหน้าแบบนั้นต้องไม่ใช่คนดีอะไรแน่'

"เวรเอ๊ย!" ชายอ้วนตะลึง เมื่อได้สติก็แทงมีดไปยังเอวของเซี่ยเยี่ยน "ไอ้เด็กเปรต กล้าทำเพื่อนกูเหรอ?!"

"กรี๊ดดดดด!" ผู้หญิงหลายคนเริ่มหวีดร้องเมื่อเห็นชายอ้วนแทงมีดออกไป ผู้โดยสารทั้งหมดต่างกรูกันถอยห่างเพราะกลัวว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย

เซี่ยเยี่ยนเบี่ยงตัวหลบออกข้าง กลุ่มควันสีดำที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพลันไหลออกมาจากหน้าอกก่อนจะชอนไชเข้าไปในรูจมูกของชายอ้วน ร่างของชายอ้วนพลันหยุดเคลื่อนไหว ดวงตาของมันเบิกกว้างอย่างตกตะลึง จากนั้นมันก็โน้มร่างและปักมีดไปยังต้นขาของชายนักเลง จนชายนักเลงร้องเสียงหลง "เชี่ยยย! อ้วนหวัง ***ทำบ้าไรวะ!"

ชายอ้วนไม่ตอบแต่ดึงมีดกลับไปและแทงเข้าที่ต้นขาของตน

ฉากอันคาดไม่ถึงนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง 'เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาทำร้ายตัวเอง?'

มีเลือดฉีดพุ่งออกมาจากต้นขานั้นและกระเซ้นไปโดนผู้โดยสารที่อยู่ใกล้ๆ พวกผู้โดยสารที่เรียกร้องให้เซี่ยเยี่ยนรีบลงรถไปต่างก็พากันเงียบกริบ ในดวงตาของพวกเขาต่างก็ฉายแววหวาดกลัวออกมา

"ฉันว่าตอนนี้พวกนายคงไปสถานีตำรวจกันได้แล้ว" เซี่ยเยี่ยนหัวเราะก่อนจะเดินผ่านชายอ้วนลงจากรถไป

คนขับที่ได้สิตกลับมารีบกดปุ่มปิดประตูรถและหยิบมือถือออกมากดดโทรทันที

"เปิดประตูนะ! ทำไมขังพวกเราไว้ในรถบัสแบบนี้?" ผู้โดยสารหลายคนเริ่มส่งเสียงประท้วง

"ตอนที่ตำรวจมาถึง พวกเขาต้องใช้พยาน...." คนขับเอ่ยตอบ

"ว่าไงนะ? ไม่เอา รีบเปิดประตูให้พวกเราเลยนะ!"

คนขับและพวกผู้โดยสารเริ่มโต้เถียงกัน ไม่นานหลังจากนั้น ผู้โดยสารบางคนก็ไปหยิบค้อนนิรภัยมาและทุบกระจกรถจนแตก ผุ้คนเริ่มกระโจนออกไปตามทางนั้นและหนีหายไปทันที แม้แต่พวกคนแก่ที่ขอให้คนยกที่นั่งให้ก็ยังไม่มีข้อยกเว้น คนขับถูกทิ้งไว้ เขาเหม่อมองดูกระจกรถบัสที่แตกกระจายและโจรที่นอนอยู่บนพื้นอีกสองคน