ตอนที่ 297 ปืนใหญ่เลเซอร์ (ฟรี)

ตอนที่ 297 ปืนใหญ่เลเซอร์

“มันเป็นสัตว์ซอมบี้! แล้วก็อยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่เสียด้วย”

เมื่อได้เห็น แขกหลายคนของโรงแรมเจียงหลินรู้สึกตกตะลึง และตัวสั่นสะท้าน

ฝูงซอมบี้ยังไม่ถูกจัดการ หากสัตว์ซอมบี้เข้ามาผสมโรงอีก เมื่อไหร่การต่อสู้ครั้งนี้จะจบลง

ยิ่งไปกว่านั้น แม้จะมีผู้คนมากมายในโรงแรมเจียงหลิน แต่หากต้องฆ่าซอมบี้และสัตว์ซอมบี้อย่างไม่หยุดหย่อนทุกวัน หลายคนก็อาจจะเป็นบ้าได้

“โฮสต์ จนกว่าซอมบี้ และสัตว์ซอมบี้เหล่านี้จะถูกจัดการ โครงการต่างๆ ของเราก็ต้องหยุดเอาไว้ก่อน และเมื่อไม่ค่อยมีคนใช้จ่ายเงิน เราก็จะระดมเงินทุนได้น้อยลง ทำให้เวลาที่ต้องใช้ในการสร้างถนนปลอดซอมบี้มากขึ้นตามไปด้วย”

เมื่อเห็นซอมบี้ที่น่าขยะแขยงรวมตัวกันอย่างหนาแน่น หลายก็อาจจะกินอะไรไม่ลง และเลือกซื้อเฉพาะของที่ทำให้อิ่มท้องเท่านั้น

เมื่อเป็นแบบนี้ รายได้ของฉู่เจียงเยว่ก็จะลดลง เมื่อไม่มีเงินทุน ความคืบหน้าของภารกิจก็จะช้าลงตามไปด้วย

หากทำภารกิจไม่สำเร็จ สิ่งอำนวยความสะดวกของโรงแรมเจียงหลินก็มีแต่จะซบเซาลง และ โรงแรมเจียงหลินก็ไม่มีทางที่จะพัฒนาต่อได้ เมื่อถึงตอนนั้นมันก็จะเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ

หลังจากได้ยินสิ่งที่จิ้งจอกน้อยพูด สีหน้าของฉู่เจียงเยว่ก็ดูเคร่งขรึมมากขึ้น

"คุณเป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

เสิ่นจื้อกุยเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของฉู่เจียงเยว่

“ไม่มีไร แต่เราต้องหาทางกำจัดซอมบี้ และสัตว์ซอมบี้เหล่านี้โดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้น…”

หากไม่สามารถสร้างถนนปลอดซอมบี้เชื่อมต่อไปยังเมืองต่างๆ ได้ ก็จะมีเพียงผู้คนที่อาศัยอยู่ใน โรงแรมเจียงหลินเท่านั้นที่สามารถอยู่รอดผ่านหายนะครั้งนี้ไปได้

แล้วหากเป็นเช่นนั้นจริง ก็จะมีผู้รอดชีวิตน้อยกว่าหนึ่งแสนคน การพัฒนา และกอบกู้โลกให้กลับคืนมานั้นก็จะเป็นเรื่องยาก

หลังจากได้ยินคำว่า ‘ไม่เช่นนั้น’ ของฉู่เจียงเยว่แล้ว เสิ่นจื้อกุยก็รู้ว่าสิ่งต่างๆ คงจะไม่เรียบง่ายอย่างที่เห็น แต่ก็ยังไม่สะดวกที่เธอจะเอ่ยปากบอกใคร

“ถ้าคุณขาดเงินก็บอกผมได้ แม้ผมจะมีเงินไม่มากนัก แต่ก็พอมีอยู่บ้าง”

ฉู่เจียงเยว่เหลือบมองเสิ่นจื้อกุยด้วยความประหลาดใจ คนที่ตกอยู่ในห้วงความรักเนี่ยเป็นแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ?

“ไม่ ตอนนี้ฉันยังมีเงินพออยู่ แต่หากซอมบี้ และสัตว์ซอมบี้เหล่านั้นยังไม่ถูกจัดการ มันก็อาจเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ”

หลังจากพูดจบ ฉู่เจียงเยว่ก็เปิดร้านค้าของระบบ และเลือกดูอาวุธ

ก่อนหน้านี้ อาวุธของเธอที่วางขายในร้านขายของชำนั้นที่ทรงพลังที่สุดคือ อาร์พีจี

ตอนนี้เพื่อจัดการกับซอมบี้ และสัตว์ซอมบี้ข้างนอกโดยเร็วที่สุด ฉู่เจียงเยว่จึงตัดสินใจซื้ออาวุธอื่นที่รุนแรงยิ่งกว่า

เนื่องจากฉู่เจียงเยว่ตั้งค่าความเป็นส่วนตัวเอาไว้ เสิ่นจื้อกุยจึงเห็นแค่เพียงเธอเลื่อนดูบางอย่างบนหน้าจอเสมือนจริง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

ในไม่ช้า ฉู่เจียงเยว่ก็เลือกอาวุธที่ต้องการได้ เธอเลือกซื้อปืนใหญ่เลเซอร์!

ปืนใหญ่เลเซอร์เปรียบเสมือนยามเฝ้าหอคอยสูง ตัวปืนใหญ่จะถูกติดตั้งอยู่ด้านบนสุดของป้อม แต่หากต้องการยิง ก็ต้องมีคนคอยควบคุม

สำหรับพลังงานที่ปืนใหญ่เลเซอร์ใช้ในการยิงนั้นมาจากแกนพลังงาน ซึ่งก็จะสามารถซื้อจากร้านค้าของระบบได้เช่นกัน

หลังจากที่ฉู่เจียงเยว่ยืนยันคำสั่งซื้อ เธอก็ได้จัดวางป้อมยิงสูง 20 เมตรภายในโรงแรมเจียงหลินโดยตรง

ในไม่ช้า เมื่อฉู่เจียงเยว่สั่งให้เริ่มการก่อสร้าง และมีหมอกหนาทึบปรากฏขึ้น พร้อมด้วยเสียงเครื่องมือต่างๆ ที่ส่งเสียงกังวานท่ามกลางหมอกหนา

ประมาณ 20 นาทีต่อมา ป้อมยิงทั้งหมดก็เสร็จสมบูรณ์

ฉู่เจียงเยว่ตรงไปที่ป้อมยิงที่อยู่ใกล้ตัวมากที่สุด มีแขนกลที่ใช้ขนส่งคนขึ้นไปข้างบน และรองรับได้คนละสองคนอยู่ข้างใน

สำหรับเสิ่นจื้อกุย เขากังวลว่าหากฉู่เจียงเยว่ไปลำพังจะเป็นอันตราย เธอจึงเลือกที่จะเดินทางไปพร้อมกันเธอ

หลังจากรัดเข็มขัดนิรภัย ทั้งสองก็ถูกพาตัวขึ้นไปด้านบน

ในไม่ช้า พวกเขาก็มาถึงห้องควบคุมภายในป้อม และเสิ่นจื้อกุยก็ได้เห็นปืนใหญ่เลเซอร์ที่ติดตั้งอยู่บนนั้นผ่านหน้าจอควบคุม

แม้ว่าเสิ่นจื้อกุยจะไม่รู้จักปืนใหญ่เลเซอร์ แต่เมื่อเขาได้เห็นรูปร่างอันใหญ่โตของมัน เขาก็รู้ว่ามันต้องเป็นอาวุธหนัก

“นี่คืออาวุธใหม่ของคุณเหรอ?”

“ใช่ เพื่อกำจัดซอมบี้ และสัตว์ซอมบี้ที่อยู่ข้างนอกให้เร็วที่สุด”

เธอไม่เคยคิดจะซื้อมันมาก่อนเพราะฉู่เจียงเยว่คิดว่าแค่แขกของโรงแรมเจียงหลินก็พอจะรับมือกับฝูงซอมบี้ได้แล้ว ด้วยความแข็งแกร่งที่พวกเขามี

สำหรับแขกส่วนใหญ่ของโรงแรมเจียงหลิน นี่เป็นงานรื่นเริงที่ทำให้พวกเขาได้รับแก่นคริสตัลกองโต

แค่หากต้องทำเรื่องเดิมซ้ำๆ ทุกวันเป็นเวลานานโดยไม่สามารถออกไปไหนได้ ก็สามารถทำให้หลายๆ คนเป็นบ้าได้

เมื่อเห็นสัตว์ซอมบี้เข้ามาร่วมด้วย ฉู่เจียงเยว่จึงตัดสินใจซื้ออาวุธหนัก

“ดูเหมือนปืนพวกนี้ต้องมีคอยควบคุม ถ้าคุณอยากให้ผมช่วยฝึกพวกเขาให้ ก็บอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”

ด้วยเหตุนี้ ฉู่เจียงเยว่ก็ต้องมาปวดหัวกับเรื่องยุ่งยาก

“ได้เลย ไว้เดี๋ยวฉันจะไปหา”

บริษัทที่เปิดโดยทีมของเสิ่นจื้อกุยนั้น มีการเปิดรับสมัครผู้ปลุกพลังจำนวนมาก หากเสิ่นจื้อกุย ช่วยหาคนมาคอยเฝ้ายามให้ น่าจะสะดวกกว่าการประกาศรับสมัคร และสัมภาษณ์ด้วยตัวเธอเอง

“สิ่งนี้เรียกว่าปืนใหญ่เลเซอร์ แรงยิงของมันมากกว่าระเบิดมือสองสามเท่า ตรงนี้เป็นแถบพลังงาน ตราบใดที่ยังมีพลังเหลือ ก็สามารถยิงต่อเนื่องได้เรื่อยๆ”

เพื่อเสริมระดับการป้องกันของโรงแรมเจียงหลิน ปืนใหญ่เลเซอร์ถือเป็นอาวุธสำคัญ เมื่อมีมันปัญหาของการปิดล้อมจากฝูงซอมบี้เป็นเวลานานก็จะไม่เกิดขึ้นอีก

“มีเป้าหมายให้เลือกมากมาย คุณสามารถลองยิงดูก่อนได้”

ไม่ว่ายังไง ก็มีซอมบี้และสัตว์ซอมบี้อยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าจะเล็งแม่นหรือไม่ ก็น่าจะไม่มีทางพลาดเป้า

ฉู่เจียงเยว่เชื่อว่าเสิ่นจื้อกุยจะสามารถควบคุมปืนใหญ่เลเซอร์ได้อย่างชำนาญ

เสิ่นจื้อกุยทำตามคำแนะนำของฉู่เจียงเยว่ และเล็งไปตรงจุดหนึ่ง จากนั้นกดปุ่มยิง

บูม

วินาทีต่อมา พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน และก็เกิดช่องว่างท่ามกลางฝูงซอมบี้ที่รายล้อมอยู่นอกโรงแรมเจียงหลิน

เมื่อเห็นพลังระเบิด ดวงตาของฉู่เจียงเยว่ก็สว่างขึ้น “ดี แรงกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก”

จากการตรวจสอบ ฉู่เจียงเยว่ได้เห็นว่ามีซอมบี้กลายพันธุ์อยู่ในจุดที่เสิ่นจื้อกุยเพิ่งเล็ง และยิงออกไปด้วย

เมื่อถูกปืนใหญ่เลเซอร์ยิงใส่จังๆ ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นก็ถูกสังหารในทันที

“คุณลองยิงไปทางอื่นดูหน่อย”

เพื่อทดสอบว่าจะไม่มีปัญหาอะไร ต้องยิงไปในหลายทิศทางดู จะได้แน่ใจว่าใช้งานได้จริง

แน่นอนว่าเสิ่นจื้อกุยก็ฟังคำพูดของฉู่เจียงเยว่ เขาควบคุมปืนให้เปลี่ยนทิศทาง และยิงออกไปอีกครั้ง

หลังจากเสียงดังก้อง ก็เกิดช่องว่างท่ามกลางฝูงซอมบี้

“พอแล้ว ฉันต้องการคนที่จะมาคอยเฝ้าระวังในป้อมต่างๆ ประมาณ 25 คน คุณพอจะหาคนมาให้ได้มั้ย”

“บอกเงื่อนไขของคุณมาก่อน แล้วเดี๋ยวผมจะช่วยหาคนมาให้”

เสิ่นจื้อกุยก็เห็นความสำคัญของปืนใหญ่เลเซอร์ และในเวลาเดียวกันเขาก็ต้องการช่วยเหลือฉู่เจียงเยว่ด้วย

“ค่าจ้าง 5 เหรียญเงินต่อคนต่อวัน ทำงานวันละ 8 ชั่วโมง แต่ละป้อมจะมีคนทำงานสามกะ จะได้มีคนคอยเฝ้าระวังอยู่ตลอด 24 ชั่วโมง”

“ได้ เดี๋ยวผมจะพยายามหาคนมาให้”

“ขอบคุณ”

อย่างไรก็ตาม ฉู่เจียงเยว่ก็ไม่คิดจะพึ่งพาเสิ่นจื้อกุยไปทุกอย่าง ในขณะที่เขากำลังหาคนมาให้ เธอก็จะประกาศรับสมัครงานไปพร้อมๆ กันด้วย

เมื่อทั้งสองคนลงมาจากป้อมยิง คนอื่นๆ ก็ให้ความสนใจ และเดินตรงดิ่งเข้ามาหา

เห็นได้ชัดว่าการยิงของปืนใหญ่เลเซอร์ได้ดึงดูดผู้คนมากมาย

แม้แต่ฐานผู้ลี้ภัยของทางรัฐบาลก็ยังไม่มีอาวุธหนักที่ทรงพลังถึงขนาดนี้

“เถ้าแก่ นี่เป็นอาวุธใหม่ของโรงแรมเจียงหลินเหรอ คุณได้วางขายมันในร้านขายของชำด้วยหรือเปล่า?”

เมื่อบางคนได้เห็นความแรงในการยิงของปืนใหญ่เลเซอร์ พวกเขาก็มีความคิดบางอย่าง และอยากได้มันมาไว้ในมือ