บทที่ 580 - ใครกล้าขัดขืน

บทที่ 580 - ใครกล้าขัดขืน

ป้ายคำสั่งสีทองแผ่ซ่านกลิ่นอายอันเก่าแก่และทรงพลังออกมา ตรงกลางสลักรูปมังกรดำที่ดูราวกับมีชีวิต ปลดปล่อยความน่าเกรงขามอันหาที่เปรียบไม่ได้

ไป๋จิ้งอี๋ตะโกนก้องก่อนจะปล่อยมือ ป้ายคำสั่งสีทองลอยคว้างอยู่กลางอากาศเพียงลำพัง

แสงสีทองสาดส่องออกมาจากป้ายคำสั่ง พุ่งตรงทะยานขึ้นสู่ชั้นฟ้าชั้นที่เก้า กลายเป็นเส้นทางแสงสีทองทอดยาว

"โฮก!"

เสียงมังกรคำรามดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนฟ้า จู่ๆ มังกรดำตัวเขื่องบนป้ายคำสั่งก็พุ่งทะยานขึ้นสู่หมู่เมฆเบื้องบน ตามเส้นทางแสงสีทองนั้นไป

มังกรดำสะบัดหาง เบิกดวงตาคู่โตสีแดงฉานขึ้น!

"โฮก!"

เสียงคำรามของมังกรดำดังก้องฟ้า น่าเกรงขามดั่งจ้าวผู้ปกครองใต้หล้า ใครกล้าขัดขืน!

"ป้ายคำสั่งมังกรดำ!"

เย่โส่วเต้าอุทานเสียงหลง เหงื่อเย็นแตกพลั่กไปทั่วร่าง

ปรากฏการณ์ประหลาดตรงหน้า ทำให้ทุกคนในที่นั้นตัวสั่นเทิ้ม แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะไม่รู้ที่มาที่ไปของป้ายคำสั่งมังกรดำ แต่รัศมีอันทรงพลังที่ราวกับจะต่อกรกับสวรรค์ได้นั้น ก็ทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนแทบจับไข้

กงหยางเฟิงฮว๋ากับเย่โส่วเต้ามองหน้ากัน ไม่อาจซ่อนเร้นความตื่นตระหนกในดวงตาเอาไว้ได้...

ไป๋จิ้งอี๋เอ่ยเสียงเย็น "กงหยางเฟิงฮว๋า คุณกล้าท้าทายอำนาจของป้ายคำสั่งมังกรดำหรือ?"

"เธอ... เธอไปเอาป้ายคำสั่งมังกรดำในตำนานมาได้ยังไง!"

น้ำเสียงของกงหยางเฟิงฮว๋าสั่นเครือ ร้องออกมาด้วยความตกใจ

"นี่... นี่มันเป็นไปไม่ได้ ใครเป็นคนให้ป้ายคำสั่งมังกรดำกับเธอ?"

เย่โส่วเต้าพยายามข่มใจให้สงบ แล้วพูดว่า "ฉันจะรู้ได้ยังไง ว่าป้ายคำสั่งมังกรดำของเธอเป็นของปลอมหรือเปล่า..."

"มังกรดำพิทักษ์ชาติ พวกแกกล้าขัดขืนงั้นหรือ?"

ไป๋จิ้งอี๋ประสานอินชี้ไปที่ป้ายคำสั่ง ป้ายคำสั่งก็สั่นไหว เส้นทางแสงสีทองยิ่งทอประกายเจิดจ้า มังกรดำแผดเสียงคำรามอีกครั้ง ปลดปล่อยรัศมีอันยิ่งใหญ่ ราวกับจะกลืนกินภูเขาและแม่น้ำ เป็นดั่งจักรพรรดิผู้จุติลงมา

"ฆ่า!"

มังกรดำราวกับพุ่งออกมาจากเส้นทางแสงสีทอง กรงเล็บมังกรขนาดมหึมาตวัดกวาดมาตรงหน้ากงหยางเฟิงฮว๋าและพวก ก่อให้เกิดพายุเฮอริเคน ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยกลิ่นคาวเลือด และจิตสังหารที่หมายจะทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง

"อ๊าก!"

ทุกคนไม่อาจต้านทานพละกำลังอันมหาศาลนี้ได้ ถูกซัดจนปลิวว่อนไปคนละทิศคนละทาง

เย่โส่วเต้าและสองพ่อลูกตระกูลกงหยางที่ยืนอยู่หน้าสุด ได้รับแรงกระแทกหนักที่สุด ถึงกับกระอักเลือดออกมา

พลังตบะของพวกเขาถูกกดข่ม รู้สึกราวกับกระดูกและเนื้อหนังทั่วร่างถูกฉีกกระชาก

"นี่มัน... ป้ายคำสั่งมังกรดำของจริง!"

เย่โส่วเต้าตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น ขาสั่นพั่บๆ หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

"เบื้องหน้าป้ายคำสั่งมังกรดำ แกกล้าไม่คุกเข่างั้นหรือ?"

ไป๋จิ้งอี๋เลิกคิ้ว เอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ

"โฮก!"

ดวงตาคู่โตสีแดงฉานของมังกรดำจ้องเขม็งมาที่พวกเขาอย่างเยือกเย็น แผ่ซ่านรังสีแห่งความตายออกมา

ทุกคนหวาดกลัวจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ เย่โส่วเต้าและกงหยางเฟิงฮว๋าที่พอจะรู้เรื่องราวของป้ายคำสั่งมังกรดำมาบ้าง ต้องกัดฟันทนความเจ็บปวด คุกเข่าลงกราบไหว้เป็นคนแรก

เมื่อเห็นดังนั้น คนอื่นๆ ก็พากันคุกเข่าลงกราบตามๆ กัน

"หึ!"

ไป๋จิ้งอี๋แค่นเสียงเย็น ประสานอินชี้ออกไป แสงสีทองและมังกรดำก็ค่อยๆ เลือนหายไปบนท้องฟ้า ทั้งหมดหลอมรวมกลับเข้าไปในป้ายคำสั่งสีทอง

ไป๋จิ้งอี๋กำป้ายคำสั่งไว้แน่น ชูขึ้นเหนือศีรษะ แล้วประกาศกร้าว "มังกรดำมีคำสั่ง ให้พวกแกไสหัวออกไปจากที่นี่ และห้ามกลับมาเหยียบย่ำที่นี่อีก มิฉะนั้น..."

"ถอย!"

เย่โส่วเต้าตั้งสติได้ก่อนใคร หันหลังกลับแล้ววิ่งหนีสุดชีวิต

กงหยางเฟิงฮว๋าก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าตัวกงหยางเจี้ยนแล้วเหาะทะยานหลบหนีไป

เมื่อคนอื่นๆ เห็นดังนั้น ก็พากันแตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทางด้วยความทุลักทุเล

เพียงชั่วพริบตาเดียว ผู้คนก็กลายเป็นเพียงจุดดำๆ ที่ปลายฟ้า

"ทรงพลังขนาดนี้เชียว..."

ไป๋จิ้งอี๋ดึงป้ายคำสั่งกลับมาไว้ตรงหน้า เอื้อมมือไปลูบไล้มังกรทองที่สลักอยู่บนนั้นด้วยความตื่นตะลึง

แม้แต่ตัวเธอเองก็คิดไม่ถึงเลยว่า ป้ายคำสั่งที่ดูธรรมดาๆ ชิ้นนี้ ไม่เพียงแต่จะแฝงไว้ด้วยอำนาจอันน่าเกรงขาม แต่มันยังเป็นของวิเศษที่หาได้ยากยิ่งอีกด้วย

เธอหันกลับไปมองในบ้านด้วยความแปลกใจ

"หัวหน้าคะ นี่... ตกลงป้ายคำสั่งนี้มันคืออะไรกันแน่คะ?"

ลูกทีมของหน่วยย่อยที่หกที่อยู่ด้านหลังเอ่ยถามด้วยความสงสัย

กลิ่นอายที่ป้ายคำสั่งมังกรดำแผ่ออกมาเมื่อครู่นี้ ทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง

ไป๋จิ้งอี๋ส่ายหน้า ยิ้มเจื่อนๆ "ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน..."

กระบี่อาญาสิทธิ์ที่เธอบอกกับถังฝานก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ป้ายคำสั่งมังกรดำอันนี้หรอก แต่เป็นสถานะทหารของเธอในตอนนี้ต่างหาก

ชุดเครื่องแบบทหารและยศพันโทที่เธอสวมใส่อยู่นั้น เป็นของจริงแท้แน่นอน

ตงฟางจ้านหู่รู้ดีว่าภารกิจของไป๋จิ้งอี๋ในครั้งนี้ยากลำบากเพียงใด ด้วยสถานะเดิมของเธอ คงไม่อาจต่อกรกับเย่โส่วเต้าและสมาพันธ์ผู้ฝึกตนได้ เขาจึงได้เตรียมการล่วงหน้าเอาไว้แล้ว

ตงฟางจ้านหู่ได้จัดการให้ไป๋จิ้งอี๋ได้รับการบรรจุเป็นทหารประจำการเป็นกรณีพิเศษ และอาศัยผลงานความดีความชอบที่ผ่านมาของเธอ เพื่อขอพระราชทานยศทหารให้ พร้อมทั้งให้เธอดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการหน่วยข่าวกรองที่เก้าลำดับที่สองควบคู่ไปด้วย

ส่วนรองผู้อำนวยการลำดับที่หนึ่ง ก็ยังคงเป็นสื่อเฟยอวี่

ด้วยเหตุนี้ ไป๋จิ้งอี๋จึงไม่เพียงแต่มีสถานะเป็นทหารอย่างเป็นทางการเท่านั้น แต่ยังสามารถอ้างชื่อกองทัพมาปกป้องพ่อแม่ของถังฝานได้อีกด้วย

ต่อให้เย่โส่วเต้าจะใจกล้าบ้าบิ่นแค่ไหน ก็คงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม เขาคงไม่กล้าแข็งข้อกับคำสั่งของทางการเป็นแน่

แต่ทว่า เมื่อครู่นี้ตอนที่ไป๋จิ้งอี๋ได้ยินเสียงความวุ่นวายและกำลังจะออกไปข้างนอก เธอกลับถูกถังกั๋วเหวยเรียกตัวไว้เสียก่อน

ถังกั๋วเหวยมองออกว่าเธอกำลังประหม่า จึงให้เหมียวฉินไปหยิบป้ายคำสั่งชิ้นนี้ออกมาจากตู้เสื้อผ้า

ถังกั๋วเหวยยื่นป้ายคำสั่งให้ไป๋จิ้งอี๋ พร้อมกับบอกเธอว่าไม่ต้องกลัว เพียงแค่นำป้ายคำสั่งนี้ออกมา ปัญหาทุกอย่างก็จะคลี่คลาย

ตอนนั้นไป๋จิ้งอี๋ยังรู้สึกเคลือบแคลงใจอยู่บ้าง แต่เมื่อกงหยางเฟิงฮว๋าไม่สนใจสถานะของเธอ และทำท่าจะลงมือ เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องนำป้ายคำสั่งมังกรดำอันนี้ออกมา

ผลปรากฏว่า มังกรดำแผดเสียงคำราม ฟ้าดินเปลี่ยนสี อานุภาพความน่าเกรงขามที่แสดงออกมานั้น เหนือความคาดหมายของเธอไปไกลลิบ

"พวกคุณ กลับไปประจำตำแหน่งของตัวเองได้แล้ว!"

ไป๋จิ้งอี๋ออกคำสั่งกับลูกทีม ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน

พลังอำนาจของป้ายคำสั่งนี้น่ากลัวเกินไป เธอต้องรีบนำไปคืนให้เร็วที่สุด

"ป้ายคำสั่งนี้ แล้วก็มังกรดำตัวนั้น... ทำไมถึงได้ดูคุ้นตานักนะ!"

บนภูเขาไฉเสิน ถังฝานค่อยๆ ดึงสัมผัสเทวะกลับมา เขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ทั้งหมดอย่างชัดเจน

อานุภาพการข่มขวัญที่แสดงออกมาหลังจากป้ายคำสั่งมังกรดำปรากฏขึ้น ทำให้เขาประหลาดใจเป็นอย่างมาก

"ตกลงว่านี่มันคือป้ายคำสั่งอะไรกันแน่ ไม่เพียงแต่ทำให้ผู้คนกราบไหว้บูชา แต่ยังมีพลังเวทที่ไม่ธรรมดาอีกด้วย!"

พลังอันแข็งแกร่งที่ป้ายคำสั่งมังกรดำปลดปล่อยออกมา จนซัดเย่โส่วเต้าและพวกกระเด็นไปในพริบตานั้น ช่างน่าเกรงขามเสียเหลือเกิน

"ส่วนมังกรดำตัวนั้น ทำไมถึงดูเหมือนกับมังกรดำที่ฉันเคยเห็นจากภาพสะท้อนเกล็ดมังกรเลยล่ะ!"

ถังฝานหอบหายใจถี่รัว คิดยังไงก็คิดไม่ตก

"ผู้อาวุโสครับ ท่านรู้ไหมครับว่าภาพหลอนมังกรดำเมื่อครู่นี้มันคืออะไรกันแน่?"

ถังฝานลองหยั่งเชิงถามจิตวิญญาณแห่งสมบัติดู

"ข้ามีชีวิตอยู่มาเนิ่นนานปานนี้ จะไปรู้เรื่องของเล่นที่คนรุ่นหลังสร้างขึ้นมาได้ยังไงกัน!"

จิตวิญญาณแห่งสมบัติแค่นเสียงเย็น

ถังฝานถามต่อ "แต่ว่า ท่านไม่คิดว่ามังกรดำตัวนั้นมันดูคุ้นๆ บ้างเหรอครับ?"

จิตวิญญาณแห่งสมบัติตอบ "มันจะแปลกอะไร ในเมื่อเจ้ายังได้กระดูกสันหลังมังกรและกรงเล็บมังกรมาครอบครองเลย คนอื่นเขาก็คงได้ชิ้นส่วนอื่นไป แล้วนำไปหลอมเป็นของวิเศษเหมือนกันนั่นแหละ"

ถังฝานนิ่งเงียบไป การวิเคราะห์ของจิตวิญญาณแห่งสมบัติดูเหมือนจะมีเหตุผล แต่เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองมองข้ามอะไรบางอย่างไป

"เอาล่ะ เลิกสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่องได้แล้ว เวลาของเจ้ามีค่ามากนะ รีบไปบำเพ็ญเพียรต่อสิ!"

"ครับ"

เมื่อถังฝานเห็นว่าวิกฤตของพ่อแม่คลี่คลายแล้ว เขาก็คลายความกังวลใจ หันกลับมาบำเพ็ญเพียรคัมภีร์ผานซานต่อ

ครั้งนี้เขาตัดสินใจเหาะออกจากถ้ำ มานั่งสมาธิอยู่เหนือตาน้ำพุวิญญาณ พร้อมกับเปิดใช้งานค่ายกลเมฆาอสนีบาต และเรียกเพลิงเทวะเก้าหงสาออกมาพร้อมๆ กัน เขาต้องการจะเพิ่มพลังในการชุบกายาให้เข้มข้นยิ่งขึ้น

"อ๊าก..."

ภายใต้การฟาดฟันของสายฟ้าและการแผดเผาของเพลิงเทวะ ถังฝานรู้สึกราวกับตกอยู่ในขุมนรก ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

พลังวิญญาณภายในน้ำพุวิญญาณสัมผัสได้ถึงความต้องการของถังฝาน มันจึงพุ่งทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อปกป้องพลังชีวิตอันเปราะบางที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเขา

ทุกครั้งที่ถังฝานบำเพ็ญเพียรคัมภีร์ผานซาน เขามักจะวนเวียนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตายเสมอ

ทำลายเพื่อสร้างใหม่ มุ่งหน้าไปอย่างไม่ย่อท้อ

"เด็กคนนี้นี่นะ!"

บนยอดเขาอีกลูกหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากภูเขาไฉเสิน ปรากฏร่างของชายชราในชุดขาวนั่งสมาธิอยู่เลือนราง

เขาจ้องมองถังฝานที่แทบจะแหลกสลายเป็นผุยผงด้วยสายตาชื่นชม

"ค่ายกลที่เจ้ากางไว้ยันมันยังอ่อนแอเกินไป เกรงว่าคงจะถูกยอดฝีมือจับสัมผัสได้ เอาเถอะ ข้าจะช่วยเจ้าสักครั้งก็แล้วกัน!"

ชายชราชุดขาวเหาะทะยานขึ้นไปในอากาศ ร่างของเขาหลอมรวมเข้ากับความว่างเปล่า แล้วลอบเข้ามาถึงด้านนอกค่ายกลที่ถังฝานกางไว้เงียบๆ

ชายชราประสานอินชี้ออกไป กางค่ายกลที่แข็งแกร่งกว่าทว่าไร้รูปขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง ปิดผนึกทุกสิ่งทุกอย่างในบริเวณนี้เอาไว้จนแน่นหนา

เมื่อมองจากภายนอก ภูเขาทั้งลูกนี้ถูกกลืนหายไปในสายหมอกหนาทึบตามธรรมชาติ โดยไม่มีสิ่งใดผิดสังเกตเลยแม้แต่น้อย

หลังจากชายชราจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็จากไปอย่างเงียบเชียบ

ภายในห้องของบ้านตระกูลถัง ไป๋จิ้งอี๋คืนป้ายคำสั่งให้กับถังกั๋วเหวย

ไป๋จิ้งอี๋เอ่ยถามเสียงเบา "คุณลุงถังคะ ตกลงว่าป้ายคำสั่งมังกรดำนี้ มีที่มาที่ไปยังไงกันแน่คะ?"

ถังกั๋วเหวยลูบคลำป้ายคำสั่ง ทอดถอนใจด้วยความรู้สึกหลากหลาย "มังกรดำพิทักษ์ชาติ หนูคิดว่ามันน่าจะมีที่มาที่ไปยังไงล่ะ?"

(จบแล้ว)