TXV –  11 เลี้ยงฉลองด้วยสายตา !

TXV –  11 เลี้ยงฉลองด้วยสายตา !

 

          หลีชิงฮวงกำลังถูกสอบสวนถึงความผิดส่วนเฉินฉัวหู่ถูกจับขังคุก วีดีโอที่เซี่ยเหล่ยบันทึกไว้ว่าหลีชิงฮัวกำลังลวนลามผู้หญิงคนนั้นมันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความผิดที่เขาทำ ต่อมายังมีการตรวจพบอีกว่าหรือหลีชิงฮวงและเฉินฉัวหู่ได้ก่ออาชญากรรมมากมายและเป็นความผิดที่ร้ายแรงของทั้งสองคน

 

          หลังจากนั้น 1 อาทิตย์หม่าเสี่ยวอันก็จะออกจากโรงพยาบาลและเขาได้ซื้อ Macbook pro จากนั้นเขาไปที่บ้านของเซี่ยเหล่ย เซี่ยเหล่ยปฏิเสธที่จะรับสิ่งนั้นจากเขาแต่เขาก็ได้ใส่ลงในมือของเซี่ยเสวียและบอกว่าให้เธอเอาไปใช้ในมหาวิทยาลัย

 

          “พี่เหล่ย น้องควรทำไงดี ? เขา…..” เซี่ยเสวียมองไปที่เซี่ยเหล่ยเธอต้องการความช่วยเหลือ

 

          “เก็บไว้เถอะ ไหนๆเสี่ยวอันก็ซื้อมาแล้วถ้าไม่รับจะทำให้เสี่ยวอันลำบากใจ” เซี่ยเหล่ยกล่าว

 

          “ขอบคุณค่ะพี่เสี่ยวอัน !” เซี่ยเสวียยิ้มออกมาแต่ในใจเธอจริงๆ เธออยากได้แล็ปท็อป (laptop)มากกว่า

 

          เซี่ยเหล่ยก็พลอยยิ้มไปด้วย “ไปทำกับข้าวกินกันดีกว่า ! เด็กน้อย ! เสี่ยวอันมากินข้าวเที่ยงกับพวกเราสิ เสี่ยวอันอยู่ในโรงพยาบาลมา 1 สัปดาห์คงจะไม่ได้กินอร่อยๆมานานแล้ว !”

 

          “แน่นอน ! เหล่ยขอไปดูในตู้เย็นก่อนว่ามีอะไรบ้าง ถ้ามันไม่พอเดี๋ยวเหล่ยจะไปซื้อที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต” เซี่ยเหล่ยกล่าว

 

          หม่าเสี่ยวอันยิ้ม “ผมอยากกินข้าวอร่อยๆตั้งแต่ 2-3 วันที่แล้ว อาหารในโรงพยาบาลมันรสชาติแย่มาก เสวีย น้องต้องทำหมูแดงตุ๋นให้กินนะ ! พี่ชอบอาหารฝีมือน้องมากๆเลย”

 

          “หมูแดงตุ๋นพี่เสี่ยวอันไม่กลัวอ้วนแล้วหรอ ? ไม่ต้องห่วงน้องจะทำเต็มความสามารถให้มันอร่อยที่สุด” เซี่ยเสวียกล่าว

 

          บ้านเซี่ยเหล่ยในตอนนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะโดยที่บ้านแห่งนี้ไม่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะมานานมากแล้ว

 

          กริ๊ง กริ๊งง! โทรศัพท์มือถือของเซี่ยเหล่ยดังขึ้น

 

          เจียงหยู่ยี่โทรมา “เหล่ยอยู่ไหน ?”

 

          “เหล่ยอยู่บ้าน มีอะไรหรอ ?” เซี่ยเหล่ยถาม

 

          “ลงมาข้างล่างเร็ว ฉันจะรออยู่หน้าบ้าน พี่ใหญ่ของเหล่ยจะให้ดูอะไรบางอย่าง”  เจียงหยูยี่กล่าว

 

          “โอเค รอแปปนึงเหล่ยกำลังลงไป” เซี่ยเหล่ยวางสาย “เจียงหยู่ยี่จะให้เราดูอะไรบางอย่าง เราจะไปดูว่ามันคืออะไร ?”    

 

          รถตำรวจจอดอยู่ที่บริเวณระแวกบ้าน เจียงหยูยี่ยืนอยู่ที่นั่นเธอสวมชุดตำรวจเต็มยศ ซึ่งรูปร่างของเธอเล็กๆเมื่อสวมชุดตำรวจแล้วเธอเหมือนตุ๊กตาเอามากๆ

 

          ในตอนนี้เซี่ยเหล่ยแปลกใจกับตัวเองเป็นอย่างมากเมื่อเขาเห็นเจียงหยูยี่เมื่อเขาใช้ความสามารถของตาซ้ายกับเธอแต่เขาก็ไม่รู้สึกถูกกระตุ้นเหมือนกับตอนที่เขามองหลงบิง

 

          “จะให้ฉันรอนานแค่ไหนเนี่ย ?” เจียงหยูยี่เริ่มบ่นกับเซี่ยเหล่ย “วันนี้แดดมันร้อนมากนะยังจะมาให้พี่ใหญ่ของเหล่ยรอนานขนาดนี้ ถ้าผิวฉันคล้ำขึ้นจะทำยังไง ?”

 

          เซี่ยเหล่ยยิ้มให้เจียงหยู่ยี่และกล่าวว่า “คุณโทรหาผมเพื่อให้ผมมาดูสีผิวของคุณเนี๊ยนะ?”

 

          “มันเป็นเรื่องสำคัญ” เจียงหยูยี่เปิดประตูรถ “เข้าไปในรถ เราจะพูดถึงเมื่อไปถึงที่นั่น”

 

          “อะไรล่ะ ?” เซี่ยเหล่ยถาม “หม่าเสี่ยวอันและเซี่ยเสวียกำลังรอกินข้าวเที่ยงพร้อมกับเหล่ยอยู่”

 

          เจียงหยู่ยี่ผลักเซี่ยเหล่ยเข้าไปในรถและพูดว่า “เหล่ยและหม่าเสี่ยวอันจะกินข้าวเมื่อไหร่ก็ได้ ผิดนัดสักครั้งคงไม่เป็นไรหรอก เรื่องของฉันสำคัญมากๆดังนั้นพี่ใหญ่คนนี้จะพาเหล่ยไปไม่ว่าเหล่ยจะพูดอะไรก็ตาม”

 

          เซี่ยเหล่ยคว้าหลังคารถไว้และถามอย่างงงงวยว่า “หยู่ยี่ มันเรื่องอะไร ? เธอจะไม่บอกเหล่ยหน่อยหรอ ?”

 

          “เข้าไปในรถ” ทันใดนั้นเจียงหยู่ยี่พยายามผลักแขนของเซี่ยเหล่ยเข้าไปในรถ เซี่ยเหล่ยพยายามขัดขืนและใช้แรงทั้งหมดเพื่อต้านทานเธอ

 

          เซี่ยเหล่ยเริ่มหงุดหงิดกับเนินภูเขา 2 ลูกที่มาโดนตัวเขาและพยายามจะดันตัวเขาไปในรถ เซี่ยเหล่ยคลายมือที่เกาะอยู่บนหลังคารถออกและยอมเข้าไปในรถ ทั้งเจียงหยู่ยี่และเซี่ยเหล่ยนึกถึงอดีตตอนที่เป็นเด็กพวกเขาเคยเล่นกันอย่างนี้เจียงหยู่ยี่เคยกอดเขาอย่างฉับพลันและทิ้งตัวเขาลงพื้นหรือโยนลงในแม่น้ำจากนั้นเธอก็หัวเราะและเฝ้าดูเขาไว้นั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนเด็กๆตอนนี้พวกเขาโตขึ้นแล้วแต่ทำไมเธอยังทำแบบนี้อีก ?

 

          เจียงหยู่ยี่ไม่รอช้าเธอเข้ามาในรถสตาร์ทรถและขับออกไป

 

          ในตอนนี้หม่าเสี่ยวอันยังไม่ได้รับประทานอาหาร เซี่ยเหล่ยจึงโทรหาเซี่ยเสวียเพื่อบอกว่าเขาคงกลับไปกินข้าวด้วยไม่ทัน เขาคิดว่าหม่าเสี่ยวอันจะโกรธเขาที่เขาไม่มากินข้าวด้วยแต่กลับกลายเป็นว่าเขาหัวเราะแบบคิกคักๆพวกเขากำลังหัวเราะอะไรกัน ?

 

          เซี่ยเหล่ยรู้สึกสบายใจมากขึ้นเมื่อได้โทรหาเซี่ยเสวีย “หยู่ยี่ บอกหน่อยได้มั้ย ?ว่าเธอจะพาเหล่ยไปที่ไหน ?”

 

          เจียงหยูยี่เปิดช่องเก็บของหน้ารถและหยิบกองเงินขนาดใหญ่ไปไว้บนตักของเซี่ยเหล่ย

 

          มันเป็นเงินหนึ่งหมื่นหยวนที่เพิ่งถอนจากธนาคารเงินหนึ่งหมื่นหยวนนี้ไม่มีรอยขีดข่วนใดๆมาก่อน เซี่ยเหล่ยจ้องไปที่กองเงินนี้และพูดว่า “คุณหมายความว่ายังไง จะเป็นสาวสายเปย์หรอ ?”

 

          “หือ ? อะไรสาวสายเปย์ ?  ” ใบหน้าของเจียงหยู่ยี่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง “ฉันกำลังรอหนุ่มสายเปย์อยู่หน่ะ ! หวังว่านะ ฮ่าๆ”

 

          “แล้วมันคืออะไรล่ะหนึ่งหมื่นหยวนนี้ ?” เซี่ยเหล่ยถาม

 

          “นี่เป็นเงินรางวัลที่ฉันได้รับจากคดีของหลีชิงฮัวและเฉินฉัวหู่” เจียงหยู่ยี่กล่าว

 

          “ผมรู้ มันเป็นเงินรางวัลของคุณ แต่ทำไมอยู่ถึงเอามาไว้บนตักเหล่ยล่ะ ? ผมไม่อยากได้เงินของคุณนะ” เซี่ยเหล่ยกล่าว

 

          เจียงหยู่ยี่มองไปที่เซี่ยเหล่ย “ใครบอกว่าฉันจะให้เงินคุณ ? ฉันมีแผนนะ ฉันจะซื้อเครื่องแต่งหน้าออริทอล ปรารีส ชุดสวยๆ บราซิลนัท บรีพเจอร์กี้ ทุเรียน…….ฉันจะซื้อ ซื้อ ซื้อ !! ทุกอย่างเลยที่ฉันอยากได้ !”

 

          “ทำไมเอาเงินมาวางไว้บนตักเหล่ยล่ะ ?” เซี่ยเหล่ยถามอย่างสุภาพ

 

          เจียงหยู่ยี่แตะที่ริมฝีปากของเธอ “เหล่ยเป็นส่วนที่สำคัญที่ทำให้ฉันได้รับเงินรางวัลนี้มาดังนั้นฉันจะพาคุณไปกินอาหารดีๆสักมื้อเพื่อเป็นการตอบแทน”

 

          เซี่ยเหล่ยยิ้มและพูดว่า “ดี ! หยู่ยี่ยังดีนะที่ยังคิดถึงผม ฮ่าๆ ลองไปร้านอาหารตะวันตกกันไหมล่ะ ? เหล่ยยังไม่เคยกินเลยตั้งแต่เกิดมา”

 

          “ฝันไปเถอะ ! ฉันจะจ่ายเงินแค่ 200 หยวนแค่นั้นและจะพาไปยังร้านสือฉวน” เจียงหยู่ยี่กล่าว

 

          เซี่ยเหล่ยตะลึงถึงกับพูดไม่ออก !

 

          เจียงหยู่ยี่ตีเซี่ยเหล่ยแล้วหัวเราะ “ฮ่าๆ ไม่ต้องเชื่อที่ฉันพูดทั้งหมดก็ได้ ที่ฉันไปรับเหล่ยมาเพราะว่าฉันจะแบ่งเงินรางวัลให้เหล่ยและมีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญจะบอกเหล่ยด้วย”

 

          เซี่ยเหล่ยกรอกตาไปที่เจียงหยู่ยี่ “อย่าบอกนะว่าเรื่องสำคัญสุดท้ายแล้วจะเป็น…... ?”

 

          เจียงหยู่ยี่รู้สึกหงุดหงิด “อะไร ? สุดท้ายแล้ว ? มันเป็นความคิดที่น่าเกลียดมากฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่จำเป็นต้องมีแฟนก็ได้ ? เหล่ยนี่คอยกวนฉันตลอดเวลาเลยนะ ฉันจะมีคนคอยคุ้มครองหลังจากที่ฉัน….”

 

          “หือ….. คนคุ้มครอง ?” เซี่ยเหล่ยยักไหล่ “บอกข่าวดีของหยู่ยี่มาให้ฟังหน่อยว่ามันคืออะไร ?”

 

          “เหล่ยไม่เชื่อหรอกถึงแม้ว่าฉันจะบอกเหล่ย” เจียงหยู่ยี่ลังเลสักครู่หนึ่งก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันได้รับเลื่อนตำแหน่งให้เป็นหัวหน้าสถานีตำรวจทางเหนือของเมืองห่ายจู ตอนนี้ฉันได้รับตำแหน่งเดียวกับหลีชิงฮวง !”

 

          “ห๊….. ?” เซี่ยเหล่ยรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากเขาถึงกับอ้าปากค้าง

 

          “แต่มีเวลาให้ฉันทดลองงาน 3 เดือน ถ้าฉันทำได้ดีตำแหน่งหัวหน้านี้ก็จะตกเป็นของฉัน” เจียงหยู่ยี่กล่าว

 

          “มันเป็นขั้นตอนของการเลื่อนตำแหน่งอยู่แล้ว ไม่ต้องกังวลไปหรอก หยู่ยี่ทำได้อยู่แล้ว” เซี่ยเหล่ยกล่าว

 

          เจียงหยู่ยี่หัวเราะ “ฮิฮิ พี่ใหญ่ชอบฟังคำพูดดีๆเหล่านี้จากเหล่ย นี่มันอาจเป็นส่วนหนึ่งจากเพื่อนของเหล่ย เหล่ยคิดว่าอย่างนั้นหรือเปล่า ?”

 

          เซี่ยเหล่ยส่ายหัว  “เหล่ยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยจึงไม่สามารถคาดเดาได้ ถ้าคุณคิดว่าเป็นแบบนี้มันก็คงเป็นไปตามที่คุณพูดแหละ”

 

          “เธอเป็นใครหรอ ?” เจียงหยู่ยี่ยิงคำถามมาที่เซี่ยเหล่ย “เธอเป็นแฟนเหล่ยหรอ ?”

 

          เซี่ยเหล่ยหัวเราะอย่างแห้งๆ “ผู้หญิงที่มีความสามารถเก่งกาจขนาดนั้นจะมาตกหลุมรักกับคนยาจกเช่นเหล่ยเหรอ ? หยุดพูดเล่นได้แล้ว เหล่ยไม่ได้สนิทกับเธอขนาดนั้น”

 

          “ไม่สนิท ?” เจียงหยู่ตกตะลึงเล็กน้อย “ไม่สนิทแต่เธอพุ่งเข้ามาที่สถานีตำรวจเพื่อช่วยเหล่ยเลยนะ แถมยังเอาปืนไปจ่อหน้าหัวหน้าตำรวจอีกนี่หรอ ? เรียกว่าไม่สนิท ?”

 

          “มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด เหล่ยเคยไปช่วยเธอเมื่อสัปดาห์ที่แล้วและเธอก็อยากตอบแทนการช่วยเหลือของเหล่ยในครั้งนั้น” เซี่ยเหล่ยกล่าว

 

          “เหล่ยช่วยอะไรเธอ ?” เจียงหยู่ยี่ถามแบบอยากรู้มากๆ

 

          “คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก หยุดถามได้แล้ว” เซี่ยเหล่ยกล่าว

 

          “มีความลับและปกปิด…..พวกเธอ 2 คนต้องมีความลับอะไรกันแน่ๆ”

 

          “เฮ้ เดี๋ยวก่อนคุณจะมาถามคำถามผมหรือจะมาเลี้ยงข้าวเหล่ยกันแน่ ?”

 

          “เออหน่า เลี้ยงข้าวแน่นอน” เจียงหยู่ยี่จอดรถที่ร้านอาหารสือฉวนที่อยู่ข้างทาง

 

          “พวกเราจะกินที่นี่จริงๆหรอ ?” เซี่ยเหล่ยหงุดหงิดเล็กน้อย

 

          “ลงจากรถได้แล้ว คุณจะกินอะไรละงบ 200 หยวน ? 200หยวนนี้มันคงจะดีกว่าข้าวธรรมดาแน่นอน ?” ตอนนี้เจียงหยู่ยี่อารมณ์เสียเล็กน้อยและเธอดูไม่พอใจเอามากๆ

 

          ในขณะนี้ เซี่ยเหล่ยรู้สึกกระปรี้กระเป่าอย่างมากเพราะว่าดวงตาของเขามองเจียงหยู่ยี่เปลือยกายอยู่ต่อหน้าเขา ภายใต้แสงอาทิตย์เธอมีรูปร่างสัดส่วนที่ดีมากความเซ็กซี่ของเธอผ่านสายตาของเขาราวกับว่าเขาอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ที่เต็มไปด้วยน้ำหวานที่แสนหอมหวลเกินบรรยาย

 

          “ทำไมเหล่ยมองฉันแบบนั้นล่ะ ? เลิกมองได้แล้ว” เจียงหยู่ยี่ไม่ทราบว่าในสายตาของเซี่ยเหล่าเขามองเห็นอะไรในตัวเธอเมื่อเขาลงจากรถ

 

          เซี่ยเหล่ยได้สติกลับมาและหันสายตาไปที่เจียงหยู่ยี่แล้วเขาก็ยิ้มออกมา เขาคิดในใจว่า “ทำไมเราถึงควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อมองไปยังเจียงหยู่ยี่ ?”

 

          เจียงหยู่ยี่ล็อครถแล้วเริ่มเดินไปที่ร้านอาหารขณะที่เซี่ยเหล่ยเดินตามเธออยู่ข้างหลังและเขาพยายามจะไม่มองกระโปรงที่สั้นของเธอเพราะเขากลัวว่าจะใช้ตาซ้ายของเขามองเธอเปลือยกายอีกครั้ง ถ้าความเซ็กซี่มันไปกระตุ้นตัวเขา เขาคงคิดว่าปัญหานี้คงไม่มีวิธีแก้แน่ๆ

 

          ทันใดนั้นมีชายชราคนหนึ่งได้ติดโปสเตอร์โฆษณาไว้ที่เสาไฟข้างถนน

 

          เสาไฟนั้นอยู่ห่างจากเซี่ยเหล่ย 20 เมตรและข้อความในโฆษณานั้นก็ไม่สามารถอ่านได้ในสถานการณ์ปกติแต่ดวงตาของเซี่ยเหล่ยสามารถอ่านป้ายโฆษณาได้อย่างสบายๆโดยไม่มีปัญหาอะไร

 

          แผ่นโฆษณานั้นเป็นการแจ้งเปลี่ยนเจ้าของของร้านเครื่องยนต์

 

          เซี่ยเหล่ยให้ความสนใจเป็นอย่างมาก “เราได้เรียนรู้การเชื่อมและการกลึงในโรงงานก่อสร้างมาแล้วทำไมเราไม่ลองเปิดร้านเป็นของตัวเองล่ะ ? เราคงจะเป็นผึ้งงานทำงานอยู่ในสถานที่ก่อสร้างตลอดชีวิตคงไม่ดีแน่ ถ้าเราเปิดธุรกิจของตัวเองเราจะเป็นเจ้านายของตัวเองอยากจะทำอะไรก็ได้ นอกจากนี้เรายังมีสายตาที่มีความสามารถพิเศษอยู่ชีวิตของเราคงจะดีกว่านี้แน่ถ้าเราได้ทำมัน”

 

          ด้วยความคิดเหล่านี้เกิดขึ้นหัวของเซี่ยเหล่ย เขารู้สึกกระตือรือร้นเป็นอย่างมากและกำลังจะเดินไปถามชายชราเกี่ยวกับการย้ายเจ้าของของร้านเครื่องยนต์

 

          “เหล่ย จะทำอะไรหน่ะ ?” เจียงหยู่ยี่เรียก “มานี่เร็วๆมาสั่งอาหารได้แล้วฉันหิวมากๆและคุณต้องชอปปิ้งเป็นเพื่อนฉันและมาคอยถือเสื้อผ้าหลังจากที่ชอปปิ้งเสร็จด้วย”

 

          เซี่ยเหล่ยถอนหายใจออกเล็กน้อยและมันทำให้สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้หายไปและต้องเดินกลับไปยังร้านอาหาร

 

          หลังจากได้รับประทานอาหารเสร็จ เจียงหยู่ยี่ก็จะพาเซี่ยเหล่ยไปเดินช็อปปิ้งเป็นเพื่อน เซี่ยเหล่ยจึงพยายามหาเหตุผลเพื่อจะมาแยกตัวออกจากเธอและทันใดนั้นมีเสียงโทรศัพท์จากสถานีตำรวจก็ดังขึ้น

 

          “ว้าาา ! แย่จังทำไมฉันต้องกลับไปทำงานตอนที่ฉันกำลังพักผ่อนอยู่ด้วยเนี่ย ?” เจียงหยูยี่แสดงความโศกเศร้าออกมาขณะคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว

 

          เซียเหล่ยหัวเราะ “คุณหัวหน้า ตอนนี้กลับไปทำหน้าที่เถอะ !”

 

          “แล้วเหล่ยจะกลับไงล่ะ ?” เจียงหยู่ยี่ถาม “ฉันจะไปส่งเหล่ยก่อนแล้วกัน ?”

 

          “ไม่เป็นไร มันไม่ไกลหรอกเหล่ยเดินเองได้” เซี่ยเหล่ยกล่าว

 

          “ตกลง ฉันไปก่อนนะ จำไว้นะ ! พรุ่งนี้เหล่ยต้องมาชอปปิ้งกับฉัน” เจียงหยู่ยี่แตะไปที่จมูกของเซี่ยเหล่ย “ห้ามมีข้อแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น !”

 

          เซี่ยเหล่ยตะลึงถึงกับพูดไม่ออก…….

 

ขอบคุณครับ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้า ติดตามข่าวสารและเรื่องราว https://www.facebook.com/Tranxending-Vision-1843606792370694/ ขอเพียงแค่กดไลค์กดติดตาม ก็เป็นกำลังใจให้ผมแปลต่อได้แล้วคร้าบบบ ฝากด้วยนะครับ ขอบคุณครับ

 

###################################################################