ตอนที่ 252 + 253 ปักหลัก (ฟรี)

ตอนที่ 252 + 253 ปักหลัก

เมื่อเห็นสีหน้าของเสิ่นจื้อกุย ฉู่เจียงเยว่ก็อยากพูดอะไรบางอย่าง

ในบรรดาเรือทั้งสี่ลำ เธอเป็นคนเดียวที่สามารถทำธุรกิจแบบนี้ได้

“คุณต้องการความช่วยเหลือมั้ย?”

ไม่เพียงแต่เสิ่นจื้อกุยไม่คิดว่าสิ่งที่เธอทำนั้นผิด แต่เขายังต้องการช่วยอีกด้วย

“คุณช่วยรักษาความสงบเรียบร้อยก็ได้ คราวหน้าเมื่อพืชผลชุดใหม่ถูกเก็บเกี่ยว ฉันจะแจ้งให้คุณทราบก่อนใคร”

พืชผลในฟาร์มของฉู่เจียงเยว่เติบโตได้อย่างรวดเร็ว เธอจึงต้องตัดสินใจว่าจะปลูกอะไรเท่านั้น

การทำความคุ้นเคยกับเธอ จึงจะนำมาซึ่งประโยชน์มากมายในอนาคตอย่างแน่นอน

“ตกลง”

จุดแข็งของเสิ่นจื้อกุยนั้นชัดเจนสำหรับทุกคน เมื่อเขายืนหยัดเพื่อควบคุมสถานการณ์ เขาก็กล้ารับประกันได้ว่าจะไม่มีใครกล้าทำให้เธอต้องอับอาย

จริงๆ แล้วความแข็งแกร่งของฉู่เจียงเยว่นั้นก็ไม่ถือว่าด้อยกว่าเสิ่นจื้อกุย แต่ในทางจิตวิทยาแล้ว เด็กสาวมักจะถูกกลั่นแกล้งได้ง่ายกว่า

ฉู่เจียงเยว่ไม่ต้องการทำให้เกิดความยุ่งยากใดๆ ในระหว่างที่เธอกำลังขายเสื้อชูชีพอยู่ ดังนั้นเธอจึงขอให้เสิ่นจื้อกุยยืนอยู่ข้างๆ เพื่อคอยควบคุมสถานการณ์

ในเมื่อมีคนอยากช่วย เธอก็ไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว

ส่วนเจียงเหอและคนอื่นๆ พวกเขาพากันไปตรวจสอบในพื้นที่ต่างๆ ในเรือเพื่อป้องกันไม่ให้ใครซ่อนตัวอยู่ และไม่เต็มใจที่จะออกไป

หลังจากผ่านการต่อสู้มาหลายครั้ง มิติส่วนตัวของเจียงเหอก็ใหญ่โตขึ้นกว่าเดิมมาก ใหญ่ถึงขนาดบรรจุเรือทั้งลำเข้าไปได้

คนที่กำลังจะลงจากเรือโดยพื้นฐานแล้ว มักจะซื้อเสื้อชูชีพจากฉู่เจียงเยว่ หลังจากลงไปในน้ำ พวกเขารู้สึกได้ถึงความมหัศจรรย์ของมัน

เมื่อคนข้างหลังได้เห็นประสิทธิภาพของเสื้อชูชีพที่คนอื่นสวมอยู่ พวกเขาก็เลือกที่จะซื้อเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

น้ำเหล่านี้ปนเปื้อนไปด้วยไวรัสซอมบี้ พวกเขาไม่คิดเดิมพันกับความเสี่ยงนี้ แต่ด้วยเสื้อชูชีพ ความกังวลนี้จึงได้รับการแก้ไข

หลังจากที่ทุกคนลงจากเรือแล้ว ฉู่เจียงเยว่ และเสิ่นจื้อกุยก็กระโดดลงไปในน้ำโดยสวมเสื้อชูชีพเอาไว้

เสิ่นจื้อกุยว่ายอยู่ข้างๆ ฉู่เจียงเยว่ เมื่อระยะห่างระหว่างทั้งสองเข้าใกล้มากขึ้นเล็กน้อย พวกเขาก็พบว่าเกราะป้องกันที่อยู่รอบตัวได้รวมเป็นหนึ่งเดียวแล้ว

ฟิล์มกันรอยระหว่างคนทั้งสองหายไปโดยไม่รู้ว่าเมื่อไร และกลายเป็นเกราะป้องกันที่ซ้อนกันถึงสองชั้น

เสิ่นจื้อกุยมองไปที่ฉู่เจียงเยว่ และเขาไม่เข้าใจว่าทำไมสถานการณ์เช่นนี้จึงเกิดขึ้น

ฉู่เจียงเยว่ก็ตอบอะไรไม่ได้เช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเจอสถานการณ์เช่นนี้ เธอจึงไม่รู้ว่าจะไปถามใคร

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหา หากแยกออกจากกัน ฉู่เจียงเยว่ และเสิ่นจื้อกุยจึงต้องควบคุมระยะห่างระหว่างพวกเขา จนกระทั่งเข้าไปในอาณาเขตของโรงแรมเจียงหลินได้สำเร็จ

“คุณพอจะรู้มั้ยว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”

ทันทีที่พวกเขามาถึง เสิ่นจื้อกุยก็เอ่ยปากถามฉู่เจียงเยว่

“ไม่รู้ ฉันคงจะต้องกลับไปตรวจสอบดูก่อน”

สำหรับผู้คนที่มาถึงโรงแรมเจียงหลินเป็นครั้งแรก พวกเขารวมตัวกันอย่างมีสติหลังจากเข้ามาในโรงแรม และไม่กล้าขยับไปไหนไกล

ท้ายที่สุดแล้ว ในฐานผู้ลี้ภัยก่อนหน้านี้ ลำดับชั้นค่อนข้างเข้มงวด

มิฉะนั้นก็จะไม่มีสลัม เขตพลเรือน หรือเขตผู้ปลุกพลัง

“ภายใน 2 ชั่วโมง พวกคุณต้องสมัครบัตรประจำตัวโรงแรม และเช็คอินให้เสร็จสิ้น”

“ไม่งั้น เมื่อครบกำหนดเวลา จะถูกโยนออกจากโรงแรมโดยอัตโนมัติ ส่วนจะไปตกที่ไหนนั้น ก็คงต้องแล้วแต่บุญแต่กรรมแล้ว”

คำพูดของฉู่เจียงเยว่ทำให้หลายคนเต็มไปด้วยความกังวล

“แล้วเราจะต้องไปสมัครบัตรประจำตัวที่ไหนเหรอ?”

ในฝูงชน บางคนที่มีความกล้าเอ่ยปากถามออกมา

“เห็นตึกหลังนั้นมั้ย? ในนั้นมีคนกำลังรอพวกคุณอยู่”

ฉู่เจียงเยว่ชี้ไปทางตึกสำนักงาน เพื่อแสดงให้พวกเขาเห็นว่าต้องไปที่ไหนกัน

เมื่อเห็นแบบนี้ บางคนก็มองไปที่เจ้าของเรือที่พาพวกเขากลับมา

เสิ่นจื้อกุย จินซู่หยู และคนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้า นั่นคือตึกสำนักงาน และการเช็คอินเป็นข้อกำหนดขั้นพื้นฐานสำหรับการใช้ชีวิตในโรงแรมเจียงหลิน

“เตรียมแก่นคริสตัลหรือสิ่งของมีค่าอื่นๆ ให้พร้อม หากไม่มีเงินในบัตรประจำตัว ก็จะไม่สามารถเข้าพักในโรงแรมเจียงหลินได้”

“ค่าห้องพักในโรงแรมไม่สามารถค้างชำระได้ และต้องชำระล่วงหน้าเท่านั้น”

หลังได้รับการรับประกันจากเสิ่นจื้อกุย และคนอื่นๆ ความน่าเชื่อถือก็เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก และในไม่ช้าก็มีคนเดินนำไปในทิศทางของตึกสำนักงาน

ทิวทัศน์ภายในโรงแรมเจียงหลินเปรียบเสมือนฤดูใบไม้ผลิ เกือบทุกคนที่มาถึง ต้องการปักหลักอยู่ที่นี่อย่างถาวร

ในไม่ช้า คนกลุ่มใหญ่ก็เดินไปยังตึกสำนักงานของโรงแรมเจียงหลิน และฉู่เจียงเยว่ก็เดินตามพวกเขาไปด้วย

ครั้งนี้ เมื่อพวกเขานำผู้รอดชีวิตกลับมา พวกเขาก็ได้รับสิ่งของมากมาย จึงต้องนำไปแลกเปลี่ยนเป็นสกุลเงินของทางโรงแรมก่อน ก่อนจึงจะแจกจ่ายกันได้

เมื่อหลายคนเห็นการเคลื่อนไหวของฉู่เจียงเยว่ พวกเขาก็ให้ความสนใจอย่างใกล้ชิด โดยพยายามจดจำสิ่งที่เธอทำเอาไว้ เพื่อที่จะได้ทำตามเมื่อถึงคิวของตัวเอง

ฉู่เจียงเยว่ไม่ได้สังเกตถึงเรื่องนี้ และเชิญเสิ่นจื้อกุย และคนอื่นๆ ให้มาอยู่หน้าสุดของแถว

หลังจากเข้ามาในตึกสำนักงาน เธอเริ่มรวบรวมของทั้งหมดที่พวกเขาได้จากการเดินทางครั้งนี้

ในไม่ช้า ทุกสิ่งก็ถูกยัดเข้าไปในเครื่องแลกเปลี่ยน ถูกตีราคา และมีการประกาศจำนวนเงินที่พวกเขาจะได้รับในครั้งนี้อย่างรวดเร็ว

“สูงกว่าที่คาดไว้มาก รวมเป็นเงิน 38 เหรียญทอง 56 เหรียญเงิน และ 36 เหรียญทองแดง”

“หากไม่นับฉัน พวกคุณมีกัน 18 คน และหลังจากหัก 20 เหรียญทองสำหรับแก่นพลังงานทั้งสี่ก้อนแล้ว แต่ละคนก็จะได้คนละ 1 เหรียญทอง ส่วนเหรียญอื่นๆ ที่เหลือ…”

"เศษที่เหลือ เราจะมอบมันให้คุณเสิ่น เพราะหากไม่ใช่เพราะเขา ก็คงไม่มีใครสอนเราขับเรือ"

เสิ่นจื้อกุยไม่คัดค้าน เขารับเงินด้วยความเต็มใจ

เงิน 1 เหรียญทอง เมื่อแปลงแล้วก็เทียบเท่ากับเงิน 10,000 เหรียญทองแดง ซึ่งดูเหมือนมาก

แต่เงินจำนวนเท่านี้ก็มากเท่ากับที่พวกเขาหาได้จากการออกไปฆ่าซอมบี้

แม้ว่าเสิ่นจื้อกุย และคนอื่นๆ จะไม่ปฏิเสธการช่วยชีวิตผู้คน แต่หากพวกเขาถือว่าการช่วยชีวิตผู้คนคือภารกิจหลัก พวกเขาจะสูญเสียความตั้งใจเดิมไป

“เถ้าแก่ เราขอไปต่อคิวตรงหน้าคุณได้หรือเปล่า?”

หลังจากที่ฉู่เจียงเยว่จัดการเรื่องของตัวเองเสร็จแล้ว ก็มีคนเข้ามาสอบถาม

“ได้ พวกคุณมากันกี่คนล่ะ?”

เมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่สามารถปลีกตัวออกไปก่อนได้

แต่เพื่อสร้างความประทับใจที่ดี ฉู่เจียงเยว่จึงเข้าสู่โหมดทำงานอย่างรวดเร็ว

“พวกเรามีกันห้าคน แต่เราไม่มีแก่นคริสตัลอยู่ในมือมากนัก ดังนั้นเราจึงอยากให้คุณช่วยเลือกห้องพักให้หน่อย”

เมื่อได้ยินว่าพวกเขามีแก่นคริสตัลไม่มากนัก สีหน้าของฉู่เจียงเยว่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังยิ้มอย่างมืออาชีพ

“ไม่มีปัญหา ฉันยินดีที่จะช่วย”

ฉู่เจียงเยว่โบกมือ และเริ่มงานของวันนี้