TXV –7 คุกเข่าซะ ! ถึงแม้จะไม่อยากทำ !

TXV –7 คุกเข่าซะ ! ถึงแม้จะไม่อยากทำ !

 

          “ผมสามารถยอมเรื่องตาของผมก็ได้แต่ผมจะไม่ยอมที่มันมาทำร้ายเพื่อนของผมอย่างเด็ดขาด อย่างไรก็ตามตอนนี้เพื่อนผมได้รับบาดเจ็บสาหัสและนอนอยู่ที่โรงพยาบาล ผมต้องการให้ไอ้เฉินฉัวหู่ขอโทษเพื่อนของผมบอกให้มันไปที่โรงพยาบาลตอนนี้และคุกเข่าต่อหน้าเพื่อนของผมและถ่ายรูปมาให้ผมในตอนนี้ นอกจากนี้คุณควรจ่ายค่าทำขวัญให้เพื่อนของผมและค่ารักษาพยาบาลรวมทั้งสิ้น 50000 หยวนแล้วก็ขอให้หลานชายสุดที่รักของคุณเตรียมเงินสดไป 50000 หยวนติดตัวไปที่โรงพยาบาลไปให้เพื่อนของผม ถ้ายอมรับเงื่อนไขนี้ผมก็ตกลงที่จะลบรูปภาพนั้นออกไป” เซี่ยเหล่ยกล่าว

 

          หลีชิงฮัวหัวเราะอย่างเยือกเย็น “หนุ่มน้อย คุณยังเด็กนัก ยังไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับสังคมตอนนี้เลย ผมแนะนำให้คุณทำตัวเหมือนไม้เลื้อยที่จะเลื้อยไปตามกิ่งไม้ขนาดใหญ่นะ ผมแนะนำคุณว่าอย่าทำตัวขวางโลกเลยมันจะเป็นผลดีต่อตัวคุณ ?”

 

          “ผมเคยได้ยินมาบ้างแต่ผมก็ไม่อยากเจอคุณอีกต่อไป” เซี่ยเหล่ยกล่าว “ถ้าคุณไม่ทำตามที่ผมบอก ผมจะเอารูปภาพเหล่านี้ไปเผยแพร่ในอินเตอร์เน็ต”

 

          “อย่า….” หลีชิงฮัวกล่าวแบบกังวล “แล้วจะเอายังไงล่ะหนุ่มน้อย ? เงินไม่สามารถแก้ปัญหาได้ใช่ไหม ? มีวิธีที่ไม่ต้องให้เฉินฉัวหู่ไปคุกเข่าต่อหน้าเพื่อนของคุณไหม ? ฉัวหู่เขามีชื่อเสียงและมีหน้ามีตาในสังคมถ้าเขาไปคุกเข่าต่อหน้าเพื่อนคุณในโรงพยาบาลมันคงจะเป็นสิ่งไม่ดีแน่ !”

 

          “ผมจะโพสรูปภาพนี้แล้วนะ !” เซี่ยเหล่ยปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ของเขาและพูดว่า “โอ๊ะ ! ผมยังสามารถใช้โทรศัพท์โทรหาหน่วยปราบปรามการทุจริตได้ทันทีในตอนนี้ !”

 

          “ไอ้เหี้…. !” หลีชิงฮัวหยุดคำพูดหยาบคายของเขาไว้อีกครั้ง เขาลุกขึ้นและพยายามเจรจาต่อรองกับเซี่ยเหลย ตกลง ! ผมจะบอกให้ไอ้หลานสารเลวเตรียมเงินไว้ 50000 หยวนแล้วไปคุกเข่าต่อหน้าเพื่อนของคุณและถ่ายรูปมาให้คุณดู พอใจหรือยัง ?

 

         

 

เสียงของหลีชิงฮัวในตอนนี้โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมากแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านี้แต่เซี่ยเหล่ยไม่สนใจความโกรธนี้แม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าถึงเฉินฉัวหู่ไม่ได้คุกเข่าต่อหน้าหม่าเสี่ยวอันและเขาก็ไม่ได้ขอเงิน 50000 หยวนจากหลีชิงฮัวมันคงไม่ปล่อยเขาไปแน่ๆคนอาฆาตแค้นอย่างมัน คงไม่ปล่อยให้เขาอยู่สุขสบายอย่างแน่นอน !

 

          เซี่ยเหล่ยไม่ใช่คนโง่เขาได้เตรียมการขณะที่หลีชิงฮัวกำลังโทรหาหลานชายของเขา เซี่ยเหล่ยได้อัพโหลดรูปภาพเหล่านั้นไปยังบัญชีไบดู (Baidu)ในอินเตอร์เน็ตของเขาเรียบร้อยแล้ว เพื่อเอาไว้เป็นสำเนาไว้กันการผิดพลาดเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน ในตอนนี้เขาก็ไม่มีอะไรต้องกลัวจากหลีชิงฮัวแล้ว !

 

          หลีชิงฮัว กดเบอร์โทรศัพท์เพื่อโทรหาเฉินฉัวหู่

 

          เซี่ยเหล่ยพูดว่า “กดเปิดลำโพงด้วย !”

 

          หลีชิงฮัวมองมาที่เซี่ยเหล่ยด้วยสายตาเคียดแค้นแต่เขาก็ยังทำตามที่เซี่ยเหล่ยสั่ง

 

          เสียงของเฉินฉัวหู่ผ่านทางโทรศัพท์ “มีอะไร ? พูดมาเถอะ แม..เอ้ย !”

 

          “กูคือลุงของมึง ! ไอหลานเหี้… !” ความหงุดหงิดของหลีชิงฮัวแสดงออกมาเต็มที่และเขายังระงับอารมณ์ตัวเองได้

 

          “หะ ? ลุง…. นั่นลุงจริงๆหรอ ! ตอนนี้ผมกำลังขับรถอยู่จึงไม่ได้มองหน้าจอโทรศัพท์ว่าใครโทรเข้ามา ลุงมีอะไรหรือเปล่า ?”

 

          “คนงานในสถานก่อสร้างของมึงมีแผลจากการโดนสะเก็ดไฟฟ้าใช่หรือไม่ ?”

 

          “ใช่ ! ทำไมลุงถึงถามผมเกี่ยวกับเรื่องเล็กๆพวกนี้ล่ะ ?” เฉินฉัวหู่กล่าวต่อว่า “มันเป็นคนงานชื่อว่าเซี่ยเหล่ย มันเป็นคนที่งี่เง่าและโง่มาก มันวิ่งหางจุกตูดไปฟ้องลุงหรอ ?”

 

          มันคงจะดีถ้ามันมาแค่ฟ้อง !

 

          “ฟ้องเหี้...ไรล่ะ !” หลีชิงฮัวได้ปลดปล่อยความโกรธของเขาที่เฉินฉัวหู่ “มึงไปทำร้ายเพื่อนของมันที่โรงพยาบาลใช่มั้ย ?”

 

          “เอ่อ.. ผมอธิบายได้ลุงมันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ยวันนี้ ? ปกติคุณลุงไม่เคยสนใจกับเรื่องเล็กๆเหล่านี้มาก่อน”

 

          “ไอ้หลานเหี้… ! ตอบกูมาใช่หรือไม่ ?”

 

          “ใช่ผมทำ !” เฉินฉัวหู่กล่าวแบบหงุดหงิด

 

          “กูให้เวลามึง 20 นาทีนำเงิน 50000 หยวนไปที่โรงพยาบาลและคุกเข่าขอโทษเพื่อนของเซี่ยเหล่ย !”

 

          “ลุง ทำไมถึง...” เฉินฉัวหู่แสดงอารมณ์อย่างไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดว่าเขาไม่เต็มใจที่จะทำเช่นนั้น

 

          “ทำตามที่กูพูดเดี๋ยวนี้ ถ้ากูต้องการให้ทำในสิ่งที่กูต้องการ” คำพูดของหลีชิงฮัวมีอำนาจมากไม่มีใครขัดขืนได้ “ถ้ามึงทำแล้วส่งรูปภาพมึงคุกเข่าต่อหน้าเพื่อนของมันมาให้ด้วย ! กูอยากเห็นมัน !”

 

          เฉินฉัวหู่เงียบไปประมาณ 10 วินาทีก่อนจะพูดว่า “ผมไม่เห็นต้องไปทำอะไรแบบนั้นเลยในเมื่อผมมีลุง ? มันก็แค่คนงานในไซต์งานก่อสร้างมันไม่มีผลกระทบอะไรต่อต่อชีวิตของพวกเรา ?”

 

          “ไม่มีเรื่องอะไรของมึงล่ะ ! ไอเด็กเหี้.. ! กูให้เวลามึง 20 นาที” หลีชิงฮัวตะโกนใส่โทรศัพท์

 

          “ผมจะไปเดี๋ยวนี้ ผมจะรีบไป !” เฉินฉัวหู่พูดกลับมา

 

          หลีชิงฮัวหันไปมองที่เซี่ยเหล่ยแล้วกล่าวว่า “พอใจยัง ? เอาโทรศัพท์ของคุณมา”

 

          เซี่ยเหล่ยหัวเราะสั้นๆ “หัวหน้าหลี ผมไม่สามารถไว้ใจคุณได้รอให้หลานชายสุดที่รักของคุณทำสิ่งที่พูดให้เสร็จก่อน เดี๋ยวเราค่อยมาคุยกัน”

 

          “มึ…. ! คิดดีแล้วใช่ไหมกับสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ !” หลีชิงฮัวโกรธมากเขาไม่เคยโกรธใครขนาดนี้มาก่อนในชีวิตของเขา เซี่ยเหล่ยเป็นคนแรกที่กล้าทำกริยาแบบนี้กับเขา !

 

          เซี่ยเหล่ยยักไหล่แบบเยาะเย้ย “ผมคิดว่าคุณควรสวมเสื้อผ้าก่อนนะ ผมไม่อยากเห็นเรือนร่างของผู้ชายที่เปลือยกายหรอกนะ !”

 

          หลีชิงฮัวจ้องมองไปที่เซี่ยเหลี่ยดวงตาของเขาในตอนนี้เยือกเย็นและพร้อมที่จะขย้ำเหยื่อ !

 

          ผู้หญิงคนนั้นก็ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มและแสดงท่าทีแบบงงงวยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

           20 นาทีต่อมา สายของเฉินฉัวหู่ก็ดังขึ้นมาเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คราวนี้หลีชิงฮัวก็เปิดลำโพงโดยไม่ต้องรอให้เซี่ยเหล่ยสั่ง

 

          “ลุงผมอยู่ที่โรงพยาบาลผมเตรียมเงินมา 50000 หยวนแล้วเพื่อจะให้เพื่อนของมันแต่…..” เฉินฉัวหู่พูดอย่างติดๆขัดๆว่า “ลุงต้องการให้ผมคุกเข่าขอโทษต่อหน้าเพื่อนของมัน จริงๆหรอ ?”

 

          “มึงคิดว่ากูพูดเล่นหรอ ?” หลีชิงฮัวตะโกนใส่โทรศัพท์ “กู--สั่ง--ให้--มึง--ทำ--เดี๋ยว--นี้ !”

 

          “ตกลง แม… เอ้ย ! คุกเข่าก็ได้วะ !” เฉินฉัวหู่คุกเข่าอย่างไม่เต็มใจและก็ได้ยินเสียงของเฉินฉัวหู่ผ่านโทรศัพท์ “พี่ชาย ผม เฉินฉัวหู่โปรดให้อภัยกับความผิดที่ผมได้ทำลงไปและนี่คือเงิน 50,000 หยวนสำหรับค่ารักษาพยาบาลของคุณ โปรดรับมันไว้ด้วย !”

 

เสียงของหม่าเสี่ยวอัน ผ่านมาจากโทรศัพท์เบาๆ “นี่…..คุณ…..”

ถึงแม้ว่าเซี่ยเหล่ยไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาลแต่เขาก็สามารถเดาปฏิกิริยาของหม่าเสี่ยวอันได้ว่าเป็นยังไง เขาแปลกใจมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเหตุการณ์อย่างนี้จะเกิดต่อหน้าเขา

 

หลังจากนั้นสักครู่หนึ่ง หลีชิงฮัวได้รับข้อความทางโทรศัพท์

 

“นี่คือสิ่งที่คุณต้องการ ? ดูซะ สะใจยัง ?” หลีชิงฮัวยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เซี่ยเหล่ยดู

 

          ในหน้าจอโทรศัพท์ เฉินฉัวหู่นั่งคุกเข่าอยู่ที่เตียงของโรงพยาบาลต่อหน้าหม่าเสี่ยวอันและมีเงินจำนวน 5,0000 หยวนอยู่ข้างหมอนของเขา

 

          หม่าเสี่ยวอันรู้แปลกใจแต่ลึกๆในใจของเขาก็มีความสะใจแต่เขาไม่ได้แสดงมันออกมา แต่การแสดงออกของเฉินฉัวหู่นั้นช่างหดหู่เหลือเกินเขาไม่เต็มใจที่คุกเข่าต่อหน้าผู้คน

 

          เซี่ยเหล่ยหัวเราะ “โอเค ! ทำได้ดี !”

 

          “เอาโทรศัพท์ของคุณมา !” หลีชิงฮัวตะคอกอย่างเยือกเย็น

 

          “ได้สิ !” เซี่ยเหล่ยยักไหล่และยื่นโทรศัพท์ไปให้หลีชิงฮัว

 

          หลีชิงฮัวลบรูปภาพเหล่านั้นไปแล้วแต่ความโกรธของเขาไม่ได้หายไปเลยแม้แต่น้อย หลังจากลบรูปภาพเหล่านั้นเสร็จเขาก็เขวี้ยงโทรศัพท์ลงที่พื้นแล้วกระทืบมันซ้ำไปซ้ำมาจนโทรศัพท์ของเซี่ยเหล่ยถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีและไม่สามารถจะนำกลับมาใช้ได้อีก

 

          เซี่ยเหล่ยก็ได้เดินออกไป

 

          หลีชิงฮัวกระทืบจนสะใจแล้ว “มึงต้องการอะไรอีก ?”

 

          เซี่ยเหล่ยก้มตัวลงไปเก็บซิมการ์ดจากนั้นเขาก็ยิ้ม “อย่ากังวลไปเลย ผมแค่มาเก็บซิมการ์ดของผมและผมจะไม่โกรธที่คุณมาทำลายโทรศัพท์ของผม ลาก่อนหัวหน้าหลี !”

 

          “มึงกล้ามากนะ ที่ทำแบบนี้กับกู แล้วเราจะได้เห็นดีกัน !” หลีชิงฮัวกล่าวอย่างไม่พอใจ

 

          เซี่ยเหล่ยหยุดนิ่งและหันกลับไปพูดว่า “หัวหน้าลีถ้าคุณต้องการแก้แค้นผม ผมจะแนะนำให้คุณยกเลิกความคิดนั้นซะดีกว่า ถ้าผมได้สิ่งที่ผมต้องการแล้ว 1 ครั้งครั้งต่อไปผมก็คิดว่าผมจะทำแบบนี้ได้อีกเป็นครั้งที่ 2 ครั้งที่ 3…. ในเมื่อผมได้โอกาสครั้งแรกมาแล้วครั้งต่อไปมันจะคงไม่ง่ายเหมือนครั้งนี้... ผมจะขยี้คุณจนแหลกเป็นผุยผง !”

 

          หลีชิงฮัวจ้องมองที่ประตูจนเซี่ยเหล่ยเดินจากไป เมื่อเขาหายไปแล้วจากสายตาเขาก็พูดขึ้นว่า “มึงเสร็จกูแน่ ! มึงกล้าทำแบบนี้กับกู กูไม่จำเป็นต้องทำลายมึงด้วยมือกูเอง !”

 

          หลีชิงฮัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรไปยังหมายเลยนึง….

 

          หลังจากที่เซี่ยเหล่ยเดินออกมาจากโรงแรม ความโกรธและความอาฆาตแค้นของเขาก็ได้จางหายไปและตอนนี้ร่างกายของเขารู้สึกผ่อนคลายมาก

 

          1 ชั่วโมงต่อมาเซี่ยเหล่ยได้เข้าไปที่โรงพยาบาลเพื่อไปเยี่ยมหม่าเสี่ยวอันพร้อมกับกล่องโทรศัพท์กล่องนึง เขาต้องการซื้อ iPhone 6 Plus ให้หม่าเสี่ยวอันระหว่างทางที่เขากลับจากมาเก๊าและในที่สุดเขาก็ทำจริงๆ

 

          เมื่อหม่าสี่ยวอันเห็นเซี่ยเหล่ย เขาก็รู้สึกตื่นเต้น “เหล่ย ผมขอเดาว่า…..”

 

          เซี่ยเหล่ยยิ้มและพูดประโยคสั้นๆว่า “เหล่ยรู้ มันเป็นสิ่งที่น่ายินดี !”

 

          “ใช่ !” หม่าเสี่ยวอันหัวเราะ “ถ้าเหล่ยได้เห็นไอ้เฉินฉัวหู่ มาคุกเข่าขอโทษต่อหน้าเสี่ยวอัน มันคงจะ…… เดี๋ยวนะ….. นี่…. คือสิ่งที่เหล่ยทำหรอ ?”

 

          เซี่ยเหล่ยวางมือบนไหล่ของหม่าเสี่ยวอัน “อย่าถามอะไรมากเลย ผลลัพธ์มันก็ออกมาดีมากแล้ว นี่คือโทรศัพท์ของเสี่ยวอันลองดูสิมันเป็นสีทองด้วยนะ เสี่ยวอันต้องการมันไม่ใช่หรอ ? ตอนนี้มันเป็นของเสี่ยวอันแล้ว”

 

          หลังจากนั้นสักครู่หนึ่งหม่าเสี่ยวอันก็สังเกตสัญลักษณ์แอปเปิ้ลข้างกล่องนั้น เขาจ้องมองไปสักครู่หนึ่งแล้วเขาส่ายหัวก่อนจะพูดว่า “ทำไมต้องซื้อโทรศัพท์แพงๆเหล่ยยังไม่ได้จ่ายค่าเทอมของน้องสาวเลย ผมพึ่งจะโทรหาเหล่ยเพื่อคืนให้เงินเหล่ย ผมจะเอาเงินแค่ 20000 หยวนจาก 50000 หยวนและเหล่ยสามารถนำเงินที่เหลือนี้ไปจ่ายค่าเทอมของเซี่ยเสวียได้” เขาหยิบเงิน 30000 หยวนจากข้างเตียงและยื่นให้กับเซี่ยเหล่ย

 

          เซี่ยเหล่ยหยุดและพูดว่า “เหล่ยจะซื้อโทรศัพท์ให้เสี่ยวอันทำไม ? ถ้าเหล่ยยังไม่มีเงิน” เขาหยิบมือถือเครื่องใหม่ยี่ห้อ เสี่ยวหมี4 “ดูสิ ! ผมก็มีเครื่องใหม่เหมือนกันเหล่ยไม่ชอบใช้ iPhone แค่นั้นเองและคิดว่าเสี่ยวอันควรจะมีเครื่องใหม่ด้วย”

 

          หม่าเสี่ยวอันเงียบไปสักครู่นึง “เหล่ยเจ้าได้เงินพวกนี้มาจากไหน ?”

 

          เซี่ยเหล่ยยิ้มและตอบว่า “ไม่ต้องมาสนใจมันหรอก พักฟื้นให้เพียงพอเก็บเงินไว้ซื้อสิ่งที่เสี่ยวอันอยากได้ เหล่ยให้ค่าเทอมเซี่ยเสวียเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวอันไม่ต้องกังวลอีกต่อไป”

 

          “เหล่ยไปขโมยมาหรอ ?”หม่าเสี่ยวอันจ้องมองไปที่เซี่ยเหล่ย

 

          เซี่ยเหล่ยตีศีรษะเขาเบาๆและพูดว่า “คิดอะไรเลอะเทอะ ?”

 

          “โอววว... มันเจ็บนะ” หม่าเสี่ยวร้องออกมาแต่เขาก็มีความสุข

 

          ในขณะนั้นโทรศัพท์ของเซี่ยเหล่ยดังขึ้น เขามองไปที่หน้าจอมันแสดงว่า ‘หมายเลขที่ไม่รู้จัก’ แล้วโทรศัพท์มันก็ดังอย่างต่อเนื่องเป็นครั้งที่สามแต่เขาเลือกที่จะตัดสายโทรศัพท์

 

          “ใครโทรมาหน่ะ ? ทำไมไม่รับล่ะ ?” หม่าเสี่ยวอันถาม

          “เบอร์โทรแปลกๆหน่ะ อาจจะเป็นพวกขายประกันอะไรอย่างนี้ เหล่ยไม่ได้สนใจ เอาล่ะ ! มันดึกแล้วเหล่ยจะกลับบ้านแล้วนะ จะมาเยี่ยมใหม่ในวันพรุ่งนี้”

 

          “เหล่ย ผมไม่สามารถรับโทรศัพท์เครื่องนี้ไว้ได้เอามันกลับไปเถอะ และนำไปให้เซี่ยเสวียแทน” หม่าเสี่ยวอันกล่าว

 

          เซี่ยเหลยจ้องมองไปที่หม่าเสี่ยวอัน “เสี่ยวอันต้องการให้เหล่ยตีเสี่ยวอันอีกครั้ง ?”

 

          หม่าเสี่ยวอันหยุดนิ่งไปแล้วพูดว่า “รอจนกว่าผมจะปลดประจำการและผมจะซื้อ Macbook ให้กับเซี่ยเสวียเพื่อเอาไว้ใช้ทำงานในมหาวิทยาลัยชิงตู่ ! ฮ่าๆ !”

 

 

          ขอบคุณครับ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้า ติดตามข่าวสารและเรื่องราว https://www.facebook.com/Tranxending-Vision-1843606792370694/ ขอเพียงแค่กดไลค์กดติดตาม ก็เป็นกำลังใจให้ผมแปลต่อได้แล้วคร้าบบบ ฝากด้วยนะครับ ขอบคุณครับ

 

###################################################################