บทที่ 521 วิธีแก้ปัญหาที่ถูกต้อง (1/2)

มีทีมที่ฝ่าด่านมากมาย ทีมที่มีสมาชิกน้อยกว่าสามคน ล้วนล้มเหลวในสามด่านแรก ไม่อาจผ่านไปได้

ด่านแรกตายหนึ่งคน ด่านที่สองตายอีกหนึ่งคน เมื่อถึงค่ายกลทัณฑ์สายฟ้าในด่านที่สาม ก็มีเพียงทางตายสถานเดียว ดังนั้น จึงต้องเป็นทีมที่มีสมาชิกตั้งแต่สามคนขึ้นไปเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสผ่านด่านไปได้

นี่คือกฎเกณฑ์ที่ทุกคนสรุปออกมาได้

น่าเสียดายที่ข้อสรุปของกฎเกณฑ์เช่นนี้ ไม่สามารถนำออกไปจากโลกเสมือน (ซวีเจี้ย) ได้ ทันทีที่ออกไป ความทรงจำในนี้ก็จะถูกลบเลือนจนหมดสิ้น

สวี่เฮยจ้องมองค่ายกลชักนำอสนีบาตที่ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า สีหน้าอึมครึมถึงขีดสุด

ทัณฑ์สายฟ้าบนท้องฟ้า แฝงไว้ด้วยเทวานุภาพแห่งกฎเกณฑ์สายหนึ่ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้ที่เข้าไปจะต้องตายอย่างแน่นอน ต่อให้เป็นสวี่เฮยเข้าไป ก็คงมีเพียงจุดจบที่ถูกผ่าจนกลายเป็นเถ้าถ่านมลายหายไปเท่านั้น

แต่สภาพแวดล้อมตรงหน้าก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า มีเพียงต้องรับมือกับทัณฑ์สายฟ้านี้ให้ได้เท่านั้น ถึงจะสามารถผ่านไปยังด่านต่อไปได้

ต้องการให้พวกเขาตายไปอีกคนงั้นหรือ!

"การจัดวางด่านทดสอบเช่นนี้ ผู้อาวุโสท่านนี้มีสภาพจิตใจเช่นไร? มีเจตนาใดกันแน่? อยากให้พวกเราได้ลิ้มรสความโหดร้ายของการบำเพ็ญเพียรเป็นเซียน อยากให้พวกเราเข่นฆ่ากันเองงั้นหรือ?"

"คนผู้นี้เป็นจอมมารงั้นหรือ? คิดจะถ่ายทอดวิชามารหรืออย่างไร?"

ภายในใจของสวี่เฮยปรากฏความคิดต่างๆ นานาแล่นผ่าน

เก้าคนที่รอดชีวิตออกไปได้ในครั้งก่อน แต่ละคนล้วนได้รับผลประโยชน์มากมาย บางคนในภายหลังถึงขั้นทะลวงเข้าสู่ระดับฮั่วเสิน (แปลงจิต) ได้ จะเห็นได้ว่าได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล ไม่น่าจะใช่การได้พบกับจอมมารแต่อย่างใด

"ป๋ายจือ เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร?" สวี่เฮยเอ่ยถาม

"เปิ่นหวง (จักรพรรดิผู้นี้) ยุ่งมาก ไม่มีเวลามาดูหรอก" ป๋ายจือกล่าวอย่างรำคาญ

"แล้วจี๋อิ่งล่ะ?" สวี่เฮยถามอีก

"ถ้าไม่อยากใช้สมอง ก็บริจาคสมองมาให้ข้าได้นะ ข้าจะช่วยเจ้าคิดเอง" จี๋อิ่งตอกกลับ

สวี่เฮยรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที แมลงก็คือสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำจริงๆ ไม่น่าไปถามแมลงสองตัวนี้เลย

สุดท้าย เขาจึงหันไปมองกระบี่ดาราจันทรา (ซิงเยวี่ย) ที่เอว แล้วเอ่ยถามว่า "จิ่วเยวี่ย แล้วเจ้าล่ะ?"

จิ่วเยวี่ยเองก็เพิ่งเคยเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก

นางครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะกล่าวว่า "ท่านพี่ ข้าไม่เข้าใจความคิดของผู้อาวุโสท่านนั้นหรอก แต่ว่า หากต้องเสียสละอย่างต่อเนื่องถึงจะผ่านไปได้จริงๆ ข้า... ข้ายินดีเป็นผู้เสียสละเจ้าค่ะ"

สวี่เฮยส่ายหน้า จิ่วเยวี่ยคิดจะเสียสละ เป็นไปได้อย่างไร? ไม่ต้องพูดถึงว่ากฎเกณฑ์จะอนุญาตหรือไม่ สวี่เฮยเองก็ไม่มีทางอนุญาตหรอก

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างกายของสวี่เฮยก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ราวกับถูกอสนีบาตฟาดเข้าที่กลางกบาลจนมึนงงไปชั่วขณะ

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

หานเท่อและลั่วป๋าย ต่างก็หันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นสีหน้าของสวี่เฮย หรือว่าเขาจะค้นพบอะไรเข้าแล้ว?

"ไม่ถูก ไม่ถูกต้อง! ไม่ชอบมาพากลอย่างยิ่ง!" สวี่เฮยพึมพำกับตัวเอง แววตาน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมาก

"เกิดอะไรขึ้นหรือ?" ลั่วป๋ายอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

สวี่เฮยคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งสามคน เขาสามารถตัดสินความเป็นความตายของคนๆ หนึ่งได้ ดังนั้น ทุกการกระทำของเขาจึงเป็นที่จับตามองเป็นพิเศษ

สวี่เฮยไม่ได้เอ่ยปาก

เขาเพียงแค่จู่ๆ ก็นึกถึงคำถามหนึ่งขึ้นมาได้

ในเมื่อพวกเขาคือทีมเดียวกัน เช่นนั้นป๋ายจือ จี๋อิ่ง และจิ่วเยวี่ยล่ะ นับเป็นอะไร?

เบาะรองนั่งหนึ่งใบ สามารถช่วยชีวิตได้เพียงคนเดียว

สวี่เฮยครอบครองเบาะรองนั่งเพียงใบเดียว แล้วพวกนางรอดชีวิตมาได้อย่างไร? พวกนางรวมกับสวี่เฮยแล้ว นับเป็นเพียงหนึ่งคนงั้นหรือ?

หากเป็นเช่นนี้ สมมติว่าในตอนนั้น เซวียหยางสมัครใจผนึกพลังบำเพ็ญของตนเอง แล้วเข้าไปหลบอยู่ในแหวนสัตว์วิญญาณของสวี่เฮยด้วย

เช่นนั้น เซวียหยางก็สามารถรอดชีวิตมาได้ใช่หรือไม่?

หากเซวียหยางรอดชีวิตมาได้ เช่นนั้นกฎเกณฑ์ที่ว่าต้องมีคนตายหนึ่งคนในด่านที่สอง ก็จะถูกทำลายลง

หากอนุมานตามหลักการนี้ แล้วด่านแรก ก็สามารถหลีกเลี่ยงการตายของคนหนึ่งคนได้เช่นกันใช่หรือไม่?

หน้าอกของสวี่เฮยกระเพื่อมขึ้นลง ลมหายใจหอบถี่ ทว่าเพียงไม่นาน เขาก็สะกดข่มอารมณ์ในใจลงไปอย่างรวดเร็ว เพื่อรักษาสติให้เยือกเย็น

ทุกอย่างเป็นเพียงการคาดเดาของเขาเท่านั้น

หากจะบอกว่า แหวนสัตว์วิญญาณของเขาถือเป็นช่องโหว่หนึ่ง ที่สามารถใช้เพื่อหลีกเลี่ยงการตายได้

เช่นนั้นด่านแรก ที่จำเป็นต้องสังเวยเลือดของคนหนึ่งคนถึงจะผ่านไปได้ เขาในตอนนี้ยังคิดไม่ออกว่าจะมีช่องโหว่อะไรให้ใช้ประโยชน์ได้บ้าง

"เดี๋ยวก่อน!" ทันใดนั้นแววตาของสวี่เฮยก็สว่างวาบ พึมพำกับตัวเองว่า "ด่านแรก จำเป็นต้องสังเวยเลือดของคนหนึ่งคน แต่สมมติว่าทุกคนสังเวยเลือดพร้อมกันหมด ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร? ทุกคนจะต้องตายงั้นหรือ?"

หัวใจของสวี่เฮยเต้นแรงขึ้น จากนั้น เขาก็ส่ายหน้าอย่างแรง