บทที่ 1052 – ในที่สุดก็ได้ทำอะไรสักที

เกาหยางหันกลับไปถอนหายใจใส่ปีเตอร์ แล้วกระซิบเสียงต่ำ "เพื่อน ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามฟารุคซะ นายจะได้คำตอบ ฉันแนะนำ... ไม่สิ นายต้องเปลี่ยนเนื้อหาการฝึกเดี๋ยวนี้ ต้องทำให้พวกไก่อ่อนพวกนั้นเติบโตขึ้นโดยเร็วที่สุด อาจจะเป็นไปได้ว่าคำสั่งที่เราสองคนได้รับมามันไม่เหมือนกัน แต่ฉันบอกนายได้คำเดียวว่า มาร์แชลเร่งฉันมาสามรอบแล้ว"

ปีเตอร์ทำหน้าตาย พูดอย่างหมดแรง "บัดซบ พวกนายรวมหัวกันหลอกฉันเหรอ? ถ้าเป็นคำสั่งของมาร์แชล ก็แก้อะไรไม่ได้แล้ว ทำไมถึงไม่มีใครบอกฉันเลย? ทำไมไม่มีใครบอกว่าฉันกำลังฝึกพลทหารที่ส่งไปตาย? บัดซบ! เหลือเวลาแค่ครึ่งเดือน! หน่วยรบพิเศษที่ฝึกแค่ครึ่งเดือนเนี่ยนะ นี่ล้อเล่นกันหรือไง! ฉันไม่รู้จะสอนยังไงแล้ว ฉันไม่เคยเรียนวิธีปั้นพลทหารที่ส่งไปตายแบบเร่งด่วนมาก่อน ฉันควรทำไง? บ้าเอ๊ย! ฉันควรทำยังไง?"

คนที่ปวดหัวที่สุดคือเกาหยาง เพราะเขาต่างหากที่เป็นคนต้องพาหน่วยที่ส่งไปตายพวกนี้ออกรบ ไม่ใช่ปีเตอร์ที่ทำหน้าที่แค่ฝึก

อย่างไรเสียก็มีเวลาแค่เดือนเดียว ใครฝึกก็เหมือนกัน แต่เกาหยางคาดไม่ถึงเลยว่าปีเตอร์จะใช้ลำดับการฝึกตามหลักสูตรปกติกับหน่วยที่ต้องเร่งรัดขนาดนี้

หลังจากพูดจบด้วยอาการเหม่อลอย ปีเตอร์ก็ระเบิดความโกรธออกมาทันที "เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมไม่มีใครแจ้งฉัน พวกโง่เง่าทั้งนั้น! ฉันไม่ทำแล้ว! ฉันจะ..."

ปีเตอร์ก็เป็นเพียงคนที่ทำตามคำสั่ง เขาจะเลิกทำตามอำเภอใจได้อย่างไร ก็แค่ปากจัดระบายความโกรธไปงั้นเอง เกาหยางตบไหล่ปีเตอร์แล้วพูดอย่างจนใจ "เพื่อน พอเถอะ ยังมีเวลา รีบหาวิธีแก้ไขเถอะ นายฝึกหน่วยเร่งด่วนไม่เป็น ไม่เป็นไร พวกเราทำเป็น"

ปีเตอร์มองเกาหยางแวบหนึ่ง แล้วพูดด้วยสีหน้าเดือดดาล "เรื่องของฉัน ไม่ต้องให้คนอื่นมายุ่ง"

เกาหยางเข้าใจความรู้สึกของปีเตอร์ เขาเองก็คงไม่ชอบใจนักถ้ามีคนมาจุ้นจ้านกับหน่วยที่เขากำลังฝึกอยู่ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับศักดิ์ศรี แต่เกาหยางไม่อยากยอมแพ้ เขาจึงพูดเสียงเข้ม "เพื่อน คนที่จะพาพวกที่นายฝึกไปออกสนามรบคือฉัน ฉันไม่อยากเห็นคนที่นายฝึกต้องมาทำลายภารกิจสำคัญของฉัน และฉันก็ไม่อยากเห็นทหารกลุ่มหนึ่งต้องมาตายเปล่าในที่ที่ไม่เหมาะกับพวกเขา นายเป็นทหาร นายควรจะเข้าใจความคิดของฉัน"

ปีเตอร์เดินวนไปวนมาด้วยความร้อนรนสองสามก้าว จากนั้นก็ยืนนิ่ง แล้วโบกมือให้เกาหยางอย่างจนใจ "ว่ามาสิ นายมีแผนอะไร"

เกาหยางยักไหล่ "ง่ายมาก หยุดฝึกสมรรถภาพร่างกาย แล้วเริ่มสอนการประสานงานทางยุทธวิธีและการรบขั้นพื้นฐาน กลางวันนายรับผิดชอบ ให้พวกเขารักษาสภาพร่างกายไว้ ส่วนกลางคืนฉันจัดการ ฝึกซ้อมหนักๆ ให้พวกเขารีบชินกับการจู่โจมด้วยเฮลิคอปเตอร์"

ปีเตอร์ถอนหายใจ "มีแต่ต้องทำแบบนี้แหละ เอาตามนี้เลย ปกตินายใช้หน่วยขนาดกี่คนในการรบ?"

เกาหยางครุ่นคิดแล้วตอบ "การจัดกำลังแบบ 6 ถึง 12 คน เนื่องจากที่นี่มีแค่เฮลิคอปเตอร์ Mi-17 ฉันแนะนำให้นายจัดกลุ่มขนาด 6 และ 12 คน เฮลิคอปเตอร์หนึ่งลำบรรทุกสองหรือสี่ทีมจู่โจมกำลังเหมาะ ส่วนขนาดทีมที่เฉพาะเจาะจง ฉันจะตัดสินใจตอนใกล้จะลงสนามรบเอง"

ปีเตอร์พยักหน้า "ได้ งั้นให้พวกเขามีความเข้าใจคร่าวๆ เกี่ยวกับการรบพิเศษก่อน เริ่มคืนนี้เลย ฉันจะให้พวกเขาปรับตัวกับการส่งกำลังทางอากาศตอนกลางคืน บัดซบ ฉันยังไม่ได้สอนวิธีใช้กล้องมองกลางคืนเลยให้ตายเถอะ!"

เกาหยางยิ้มอย่างจนใจ "เอาเถอะ ดูเหมือนว่าพวกเราจะมีเวลาน้อยเต็มทีแล้ว"

ปีเตอร์โบกมือ "ฉันต้องรีบไปวางแผนการฝึกใหม่แล้ว เจอกัน"

เกาหยางหันไปบอกกลุ่มคนที่กำลังรอเขาอยู่ด้วยความอ่อนใจ "ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว ไปเถอะ ไปกินข้าวกัน คืนนี้อย่าอยู่ว่างๆ ไปดูหน่อยซิว่าหน่วยปฏิบัติการของหน่วยข่าวกรองมีขีดความสามารถในการรบกลางคืนแค่ไหน รีบๆ หน่อย"

ท่ามกลางเสียงครวญครางของลูกน้อง เกาหยางกินมื้อเย็นด้วยความรู้สึกซับซ้อน ความผิดพลาดในการฝึกฝนของปีเตอร์ทำให้เขากังวลใจไม่น้อย ในขณะที่ความก้าวหน้าด้านศิลปะการต่อสู้กลับทำให้เขารู้สึกดีใจขึ้นมาบ้าง

ช่วงนี้มีแต่เรื่องจุกจิกเต็มไปหมด แต่เรื่องที่เป็นงานหลักกลับไม่มีความคืบหน้าเลย บัดดาดีซ่อนตัวมิดชิดมาก เกาหยางอยากจะลากตัวบัดดาดีออกมา แต่ก็รู้สึกไร้หนทาง วันที่จะได้ออกจากซีเรียดูช่างห่างไกลเหลือเกิน

วันเวลาผ่านไปทีละวันโดยไม่มีการปะทะ ทุกวันมีแต่การไปเฝ้าหน่วยต่างๆ ฝึกแล้วฝึกอีก ซ้อมแล้วซ้อมอีก เกาหยางแทบจะเบื่อตายอยู่แล้ว

วิธีการรบของกลุ่มกบฏนั้นยืดหยุ่นมาก โดยเฉพาะไอซิส พวกเขามีจุดเด่นในการรบที่ไม่เหมือนใคร คือจะไม่ปักหลักสู้ตายกับกองทัพรัฐบาลในจุดเดียว

ไอซิสขึ้นชื่อเรื่องการรบแบบกองโจร หากพวกเขาต้องการโจมตีที่ไหน พวกเขาจะรวมกำลังพลจำนวนมากโจมตีอย่างรุนแรงในช่วงเวลาสั้นๆ แต่กองทัพรัฐบาลกลับต้องกระจายกำลังเพื่อรักษาหลายจุด ดังนั้นไอซิสจึงมักจะได้เปรียบในแง่ของจำนวนกำลังพลเสมอ

ยุทธวิธีของไอซิสสร้างปัญหาให้กองทัพรัฐบาล และสร้างปัญหาให้เกาหยางเช่นกัน เพราะไอซิสไม่มีฐานที่มั่นหลักให้เฝ้า ดังนั้นระดับหัวหน้าของไอซิสอาจจะโผล่ที่ไหนก็ได้ ในขณะที่เกาหยางใช้ยุทธวิธี ‘เด็ดหัว’ เขาไม่อาจเสียเวลาไปกับเป้าหมายไร้ค่าได้ ดังนั้นถ้าหาที่ซ่อนของบัดดาดีไม่เจอ เกาหยางก็ทำได้แค่รอ

ความหวังของเกาหยางในตอนนี้คือกลุ่มทหารรับจ้าง ‘ไอรอนวอลล์’ แต่พวกนั้นก็หายไปอีกแล้ว หลายวันผ่านไป กลุ่มไอรอนวอลล์ก็ไม่ได้ปรากฏตัวในสนามฝึกนั้นอีกเลย

การที่กลุ่มไอรอนวอลล์หายตัวไปถือเป็นเรื่องปกติ แต่จะหาพวกเขาเจออีกเมื่อไหร่นั้นบอกไม่ได้เลย ทำให้เกาหยางเริ่มเสียดายที่ไม่ได้จัดการกลุ่มไอรอนวอลล์เสียตั้งแต่เนิ่นๆ

แต่ในอีกทางหนึ่ง หากกลุ่มไอรอนวอลล์ทำหน้าที่คุ้มกันบัดดาดีจริงๆ และรับผิดชอบฝึกทหารให้ไอซิส การลงมือก่อนที่กลุ่มไอรอนวอลล์จะอยู่ข้างตัวบัดดาดี ก็อาจจะทำให้ตื่นตระหนกและทำให้บัดดาดีซ่อนตัวลึกเข้าไปอีก

สรุปคือมันย้อนแย้งไปหมด ขาดการสนับสนุนจากข่าวกรองที่แม่นยำ ทำอะไรก็ดูจะผิดไปเสียหมด

ช่วงสองสามวันนี้เกาหยางไม่ได้ลงไปฝึกด้วยตัวเองแล้ว เขายุ่งเกินกว่าจะไปร่วมการฝึกใดๆ

เกาหยางผลักของบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด แล้วตะโกนเสียงดัง "ฮัสซัน ขอชาแดงแก้วหนึ่ง"

หลังจากตะโกนไปได้ไม่นาน เบอร์สิบสามก็เงยหน้าขึ้นมองเกาหยางแล้วถาม "เป็นอะไรไป ร้อนใจหรือ?"

เกาหยางตอบอย่างหงุดหงิด "ใช่ ร้อนใจ"

ยาร์คพูดช้าๆ "คนหนุ่มนี่อดทนไม่ได้เลยนะ เรื่องแบบนี้..."

"พอเลย พอเลย ฉันรู้ เรื่องแบบนี้ต้องใจเย็นๆ ใช่ไหม 'เงา' นายช่วยพูดอะไรที่มันใหม่ๆ กว่านี้หน่อยได้ไหม"

หลังจากตอกกลับยาร์คไปอย่างไม่สบอารมณ์ ทหารรับใช้ของเกาหยางก็เคาะประตูเบาๆ แล้วผลักประตูเข้ามา วางชาแดงไว้บนโต๊ะตรงหน้าเกาหยาง ก่อนจะเริ่มจัดระเบียบเอกสารที่เกาหยางปัดจนกระจัดกระจาย

เกาหยางโบกมือ "ไม่ต้องแล้ว ฉันจัดการเอง"

ฮัสซันทำความเคารพแล้วถอยออกไป เกาหยางจิบชาแดงแล้วถอนหายใจ "ฉันจะบ้าตายแล้ว ทุกอย่างที่นี่มันเชื่องช้าไปหมด... นี่มันอยู่ในภาวะสงครามนะ แต่ทุกคนที่นี่ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจสงครามเลย การรบก็อืดอาด การเคลื่อนกำลังพลก็อืดอาด ไม่มีใครตัดสินใจได้รวดเร็วแล้วลงมือทำทันทีเลยหรือไง?"

ยาร์คยิ้ม "ถ้านายเปลี่ยนสถานการณ์ไม่ได้ นายก็ควรปรับตัวซะ"

เกาหยางเริ่มสติแตก ในจังหวะนั้นเอง ทหารรับใช้ก็เคาะประตูอีกครั้ง แล้วพูดเบาๆ "พันเอกครับ เรืออากาศโทจิลลาโนร์มาขอพบครับ"

แต่ก่อนไม่ว่าใครจะเจอเกาหยางก็เคาะแล้วเข้าได้เลย แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว เกาหยางมีทหารยามและทหารรับใช้ จะพบเกาหยางต้องแจ้งก่อน เกาหยางก็รู้สึกว่ามันลำบาก แต่เขาก็ไม่อยากเปลี่ยนกฎระเบียบที่ใช้กันในกองทัพ

เกาหยางถอนหายใจ "ให้เขาเข้ามา"

ฮัสซันพาจิลลาโนร์เข้ามา จิลลาโนร์มีสีหน้าตื่นเต้นยืนข้างโต๊ะเกาหยางแล้วกระซิบ "สิ่งที่พวกเราต้องการมาถึงแล้วครับ!"

ในที่สุดก็มีข่าวดี เกาหยางตื่นเต้นจนลุกขึ้นยืนแล้วถามอย่างร้อนรน "อะไร? เครื่องบิน? หรือระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์?"

จิลลาโนร์หอบหายใจแล้วรีบพูด "เครื่องบินและระเบิดครับ ได้รับแจ้งมาว่ามีเครื่องบินโจมตีสองลำปรับปรุงเสร็จแล้ว วันนี้จะย้ายมาที่นี่ ส่วนระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ 12 ลูก ก็จะมาส่งวันนี้เหมือนกันครับ!"

เกาหยางถูมือด้วยความตื่นเต้น ตบไหล่จิลลาโนร์แรงๆ แล้วหัวเราะ "ในที่สุดก็มา เครื่องรุ่นไหน? ซู-27 ใช่ไหม?"

จิลลาโนร์ส่ายหัว แล้วพูดอย่างจนใจ "ไม่ใช่ครับ โอกาสที่จะส่งซู-27 มาคงน้อยแล้ว ที่ปรับปรุงมาคือ ซู-24 ครับ"

เกาหยางโบกมือ "ซู-24 ก็ได้ ขอแค่ติดตั้งระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ได้ก็พอ ระเบิดรุ่นไหน?"

"KAB-500* ครับ ทั้ง 12 ลูกเลย"

(*KAB-500 คือตระกูลระเบิดนำวิถีความแม่นยำสูง (Precision-guided munition) ขนาด 500 กิโลกรัม ของรัสเซีย พัฒนาจากระเบิดธรรมดา FAB-500 โดยเพิ่มระบบควบคุม ทำให้สามารถโจมตีเป้าหมายภาคพื้นดินได้อย่างแม่นยำ นิยมใช้กับเครื่องบินโจมตี เช่น Su-22, Su-24, Su-30, Su-34 และ Su-35 โดยมีรุ่นหลัก ได้แก่ KAB-500L (เลเซอร์), KAB-500Kr (ภาพถ่ายความร้อน) และ KAB-500S-E (ดาวเทียม))

เกาหยางยิ้ม "ก็จริง KAB-1500 ต้องใช้เครื่องบินทิ้งระเบิดถึงจะบรรทุกได้ เอาเถอะ KAB-500 ก็สะใจพอแล้ว สรุปว่ามาก็ดีแล้ว พวกเรารอกันมานานเกินไปแล้ว"

เกาหยางรอคอยหลายเรื่อง และรอนานเกินไปแล้ว ขอแค่มีความคืบหน้าด้านใดด้านหนึ่งก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตื่นเต้นได้

ในตอนที่จิลลาโนร์เพิ่งส่งข่าวดีมา ประตูก็ถูกเคาะอีกครั้ง คราวนี้เป็นดานี่

รอจนฮัสซันเปิดประตู ดานี่ก็รีบเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นเต้น หันไปพูดกับเกาหยางอย่างร้อนรน "มีข้อมูลใหม่ พบกองบัญชาการของฝ่ายซีเรียเสรีแห่งหนึ่ง คนไม่เยอะ และอยู่ไม่ไกลจากแนวหน้า สามารถขอการสนับสนุนปืนใหญ่จากกองทัพบกได้ ผมอยากให้พวกเด็กๆ ในหน่วยปฏิบัติการได้ลุยสักครั้ง"

การจ้องจะเล่นงานแต่เป้าหมายสำคัญของไอซิส จะทำให้บัดดาดีซ่อนตัวลึกยิ่งขึ้น การโจมตีฝ่ายอื่นบ้างก็ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจได้ ในเมื่อดานี่อยากจะรบ ก็จัดไปสักตั้งจะเป็นไรไป

เกาหยางพยักหน้า "ข้อมูลเชื่อถือได้ไหม? นั่นคือกองบัญชาการใช่ไหม? กำลังป้องกันตรวจสอบหรือยัง? นายอยากให้หน่วยปฏิบัติการเป็นแกนนำในการโจมตี หรืออยากให้หน่วยปฏิบัติการแค่สนับสนุนเรา?"

ดานี่ตอบโดยไม่ลังเล "ผมคิดว่าหน่วยปฏิบัติการจัดการได้สบาย แน่นอนว่าต้องมีพวกคุณคอยคุมเชิงไว้ ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ยังต้องพึ่งพวกคุณอยู่ดี"

เกาหยางยักไหล่ "เอาเถอะ ทุกคนอยู่ว่างกันมานานแล้ว ก็ถึงเวลาต้องขยับแข้งขยับขากันหน่อย คืนนี้เริ่มศึกกันเลย เตรียมตัวให้พร้อม"

------

(จบบทที่ 1052)