ตอนที่ 60 มุ่งหน้าสู่ฐานผู้ลี้ภัย

ตอนที่ 60 มุ่งหน้าสู่ฐานผู้ลี้ภัย

เมื่อได้รับการเตือนจากเสิ่นจื้อกุย มันก็ทำให้ฉู่เจียงเยว่นึกขึ้นได้ว่าหลังจากวันสิ้นโลกเริ่มขึ้น ผู้คนที่ออกไปค้นหาเสบียงมักจะพูดว่านอกจากซอมบี้แล้ว ยังมีสัตว์กลายพันธุ์ และพืชกลายพันธุ์ที่กำลังวิ่งพล่านอาละวาดอยู่นอกฐานอีกด้วย

ยกเว้นสัตว์เลี้ยงในบ้านบางตัวที่มีความใกล้ชิดกับเจ้าของหลังการกลายพันธุ์ สัตว์กลายพันธุ์อื่นๆ มักเป็นศัตรูกับมนุษย์

สถานการณ์ของพืชกลายพันธุ์ก็คล้ายคลึงกับสถานการณ์ของสัตว์กลายพันธุ์

แต่ฉู่เจียงเยว่ไม่ค่อยรู้แน่ชัดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก

แต่ด้วยซอมบี้ พืชและสัตว์กลายพันธุ์ มนุษย์จึงอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างเสียเปรียบ

“น่าสนใจ ฉันไม่เคยเห็นพืชและสัตว์กลายพันธุ์มาก่อนเลย หากมีโอกาสฉันก็อยากไปดูด้วยตาตัวเอง”

ฉู่เจียงเยว่ทำสีหน้างุนงง

“ถ้าคุณสนใจ คราวหน้าออกไปพร้อมกับเราก็ได้”

เมื่อเห็นว่าฉู่เจียงเยว่สนใจพืชและสัตว์กลายพันธุ์ เสิ่นจื้อกุยก็ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้เพื่อกล่าวชักชวน

แต่เขาก็รู้ด้วยว่าในฐานะเจ้าของโรงแรมเจียงหลินนั้น ฉู่เจียงเยว่ไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกเพื่อหาเสบียงมาประทังชีวิต

ยากจะบอกได้ว่าเธอคิดจะออกจากโรงแรมอีกครั้งตอนไหน

“ตกลง หากฉันต้องการออกไปคราวหน้า ฉันจะติดต่อหาคุณก่อน”

เสิ่นจื้อกุย และคนในทีมของเขาต่างก็แข็งแกร่งระดับแนวหน้า เธอจึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกพวกเขาถ่วงแข้งถ่วงขา หากเดินทางไปร่วมกัน

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว ฉู่เจียงเยว่ก็กลับไปที่บ้านพักของตน

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการหาฐานลูกค้าใหม่ให้ครบ 1,000 คน วิธีหนึ่งที่เธอคิดได้ในตอนนี้คือไปที่ฐานผู้ลี้ภัย

เมื่อไปถึงก็พยายามโปรโมต ให้ผู้คนเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลจากฐานมายังโรงแรมเจียงหลิน แต่เธอก็ต้องดึงดูดความสนใจของพวกเขาให้ได้ ไม่งั้นก็คงไม่มีใครมา

“จิ้งจอกน้อย มีรางวัลเป็นรถบัสบ้างไหม” รถบัสสามารถรองรับผู้คนได้มากกว่ารถออฟโรด

ถ้าเธอมีรถบัส เธอสามารถพาคนจากฐานกลับมาได้มากขึ้น

อีกอย่าง ไม่อาจทิ้งความหวังไว้ในฐานผู้ลี้ภัยในเมือง B เพียงแห่งเดียวได้ อาจต้องไปที่ฐานอื่นๆ ด้วย ไข่ไม่ควรถูกใส่รวมกันในตะกร้าใบเดียว

“รางวัลภารกิจทั้งหมดเป็นแบบสุ่ม ฉันไม่สามารถทำอะไรกับเรื่องนี้ได้”

ในความเห็นของจิ้งจอกน้อย โชคของฉู่เจียงเยว่นั้นดีกว่าคนอื่นๆ มากแล้ว

เอาแค่ตึกสำนักงาน และร้านอาหาร ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ปรารถนารางวัลเหล่านี้ แต่ก็ยังไม่ได้แม้จะทำภารกิจสำเร็จไปหลายครั้งแล้วก็ตาม

ฉู่เจียงเยว่ถอนหายใจเล็กน้อย และดูเหมือนว่าเธอจะต้องไปเยี่ยมชมฐานผู้ลี้ภัยในเมือง B

หลังจากตัดสินใจแล้ว ฉู่เจียงเยว่ก็หันไปสนใจเรื่องนี้ต่อ เธอรอจนถึงหกโมงเย็น และเลิกงานตรงเวลา

แม้ว่าเธอจะเลิกงานแล้ว แต่ฉู่เจียงหยางก็ยังอยู่

ในฐานะหุ่นยนต์ ฉู่เจียงหยางทำงานได้ตลอดทั้งวัน ต่อให้ทำทั้ง 24 ชั่วโมงต่อวัน 7 วันต่อสัปดาห์ก็ไม่มีปัญหา

แน่นอนว่าฉู่เจียงเยว่ไม่ได้หน้าเลือดถึงขนาดนั้น เธอแค่ปล่อยให้ฉู่เจียงหยางทำตามใจชอบได้หากอยู่ในขอบเขต เขาจะทำงานต่อหลังถึงเวลาเลิกงานหกโมงเย็น หรือปิดประตูโรงแรมเลยก็ได้

หลังจากที่ฉู่เจียงเยว่เลิกงาน เธอก็ส่งข้อความถึงเสิ่นจื้อกุย และคนอื่นๆ โดยบอกว่าพรุ่งนี้เธอจะไปที่ฐานผู้ลี้ภัยในเมือง B และถามพวกเขาว่าจะไปด้วยกันหรือไม่

ถ้าสนใจก็ไปด้วยกันได้ ถ้าไม่ เธอก็จะไปคนเดียว

ท้ายที่สุดแล้ว เธอเพิ่งรับปากว่าคราวหน้าหากจะออกไปข้างนอก เธอจะติดต่อหาพวกเขาก่อน ดังนั้นเธอจึงรักษาคำพูดของตัวเอง

ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อเสิ่นจื้อกุยได้รับข้อความจากฉู่เจียงเยว่ เขาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับแผนการเดินทางของเธอ

ฐานผู้ลี้ภัยในเมือง B จะนำกลุ่มคนหนึ่งมาเติมเงิน และสมัครบัตรประจำตัวทุกวัน โดยมุ่งมั่นที่จะบรรลุการสื่อสารให้ครอบคลุม

หลังจากนั้นทำแบบนี้มาเป็นเวลานาน ผู้คนในฐานได้สมัครบัตรประจำตัวของโรงแรมเจียงหลิน เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งครอบคลุมไปถึง 60% - 80% ของจำนวนผู้อยู่อาศัยแล้ว

สำหรับถนนจากโรงแรมเจียงหลินไปยังฐานผู้ลี้ภัยในเมือง B นั้น คืบหน้าไปมากกว่าครึ่งแล้ว จึงเชื่อได้ว่าในเวลาอีกไม่นาน มันก็จะเสร็จ

เขาจึงคิดว่าแม้ว่าฉู่เจียงเยว่จะต้องการไปเยี่ยมชมฐานผู้ลี้ภัย ก็ควรจะออกเดินทางหลังจากถนนถูกสร้างจนแล้วเสร็จเท่านั้น มันจะได้รับประกันความปลอดภัยได้ในระดับหนึ่ง

แต่เนื่องจากฉู่เจียงเยว่ต้องการไปตอนนี้ เขาก็อยากไปพร้อมกับเธอด้วย

แต่เขาไม่สามารถตัดสินใจเรื่องนี้เพียงลำพังได้ ต่อกลับไปถามคนอื่นๆ ก่อน

เหมือนเห็นว่าอีกฝ่ายอ่านข้อความแล้ว แต่ยังไม่ตอบ เธอก็พอเข้าได้ว่าเขาจะต้องไปถามความเห็นของคนอื่นๆ ก่อน

ดังนั้นฉู่เจียงเยว่จึงมองดูเพียงครั้งเดียว และหยุดให้ความสนใจ

ประมาณสิบนาทีต่อมา ฉู่เจียงเยว่ก็ได้รับข้อความจากเสิ่นจื้อกุย

ด้วยความแข็งแกร่งของเสิ่นจื้อกุย และทีมของเขา จริงๆ แล้วไม่สำคัญว่าพวกเขาจะไปที่ไหน เนื่องจากฉู่เจียงเยว่ต้องการไปที่ฐานผู้ลี้ภัย พวกเขาจึงตกลงกันว่าจะตามไปด้วย

ฉู่เจียงเยว่เป็นเจ้าของโรงแรมเจียงหลิน เป็นที่พักพิงของพวกเขา พวกเขาจึงต้องการไว้หน้าเธอ และสร้างความสัมพันธ์อันดีต่อกันเอาไว้

หลังจากได้รับคำตอบ ฉู่เจียงเยว่ก็ผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์

…

เหรินเจี๋ยเลือกพักที่โรงแรมเจียงหลินอีกคืน แล้วตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง

เมื่อออกจากโรงแรมเจียงหลิน เขาก็บังเอิญเห็นฉู่เจียงเยว่ และเสิ่นจื้อกุยที่กำลังจะออกไปข้างนอก

“เถ้าแก่ คุณเสิ่น พวกคุณจะออกไปข้างนอกด้วยกันเหรอ”

เหรินเจี๋ยรู้สึกสับสน ฉู่เจียงเยว่และเสิ่นจื้อกุยคุ้นเคยกันมากถึงขนาดนี้เลยเหรอ พวกเขาถึงได้มารวมกลุ่มกันได้

“ฉันจะไปที่ฐานผู้ลี้ภัย พวกเขาก็สนใจที่นั่นไม่น้อย ดังนั้นเราจึงเลือกที่จะเดินทางไปด้วยกัน”

ฉู่เจียงเยว่รู้ว่าหากเธอออกจากโรงแรม จะมีคนมากมายจับตาดูเธออยู่

แต่ฉู่เจียงเยว่ไม่สนใจ ต่อให้จับตาดูมากเท่าไหร่ ไม่มีใครสามารถค้นพบความลับของโรงแรมเจียงหลิน ได้

“ในเมื่อมีจุดหมายเดียวกัน ทำไมเราไม่เดินไปด้วยกันล่ะ?”

ดวงตาของเหรินเจี๋ยสว่างขึ้นเมื่อเขาได้ยินว่าฉู่เจียงเยว่ และคนอื่นๆ ต้องการเดินทางไปที่ฐานผู้ลี้ภัยในเมือง B เหมือนกัน

หากเสิ่นจื้อกุย ฉู่เจียงเยว่ และคนอื่นๆ ร่วมเดินทางไปด้วย พวกเขาก็จะปลอดภัยมากขึ้น

สาเหตุหลักมาจากเขาต้องพาคนธรรมดาจำนวนมากกลับไปพร้อมกัน รวมถึงหัวหน้าของเขา ซ่งเฉิงจุนได้พาผู้ปลุกพลังบางส่วนกลับไปที่ฐานก่อนเวลากับครูและนักเรียนกลุ่มนั้น ทำให้การคุ้มกันอ่อนแอลง

เซี่ยซีหลิน และคนอื่นๆ ต่างมองไปที่เสิ่นจื้อกุย และเสิ่นจื้อกุยก็มองไปที่ฉู่เจียงเยว่

“...” ฉู่เจียงเยว่

ทำไมฉันถึงต้องเป็นคนตัดสินใจล่ะ?

“ไม่ดีกว่า”

เพื่อความปลอดภัย ทางเลือกที่ดีที่สุดคือไปตามถนนที่ถูกสร้างจากวัสดุพิเศษที่ทางฐานผู้ลี้ภัยซื้อจากโรงแรมของเธอ

ถนนเส้นนั้นสามารถป้องกันซอมบี้ได้ ตราบใดที่อยู่ในเส้นทาง ก็ไม่มีความเสี่ยงที่จะถูกซอมบี้โจมตี

นั้นทำให้จะแยกกันไปหรือไปด้วยกัน ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรมากนัก

"พี่สาว!"

ฟู่ถงคือชื่อของเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่ได้รับความช่วยเหลือจากฉู่เจียงเยว่ในร้านสะดวกซื้อ เมื่อเธอเห็นฉู่เจียงเยว่ เธอก็กล่าวทักทายด้วยใบหน้าที่มีความสุข

เมื่อเห็นฟู่ถง และแม่ลูกคู่นั้นยืนอยู่ด้วยกัน ฉู่เจียงเยว่ก็รู้ว่าพวกเขาได้จัดตั้งทีมชั่วคราวขึ้นมา

หลังจากมาถึงฐานผู้ลี้ภัยในเมือง B แล้ว ก็ยังขึ้นอยู่กับตัวพวกเขาเองว่าจะใช้ชีวิตแบบใด

หากคุณไม่ผลักดันตัวเอง ก็จะไม่รู้ว่าขีดกำจัดของตัวเองอยู่ที่ไหน

ฉู่เจียงเยว่พยักหน้าให้พวกเขาเล็กน้อย ไม่มีห้องว่างในโรงแรมเจียงหลิน พวกเขาอาจจะนอนที่ไหนสักแห่งในบริเวณใกล้เคียงกับทางเข้าโรงแรมเมื่อวานนี้

“คุณรู้จักพวกเขาเหรอ?”

เหรินเจี๋ยเคยเห็นเพียงคนกลุ่มนั้นที่ถูกเสิ่นจื้อกุยจับกุม และส่งมา เขาไม่เคยเห็นตัวของฟู่ถง และแม่ลูกคู่นั้น

“ฉันได้ช่วยพวกเขาจากข้างนอก โรงแรมไม่มีห้องเหลือ จึงต้องให้พวกเขาไปพักอยู่ที่ฐานสักพักหนึ่ง”

สำหรับเรื่องที่ว่าพวกเขาจะกลับมายังโรงแรมเมื่อใดนั้น นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉู่เจียงเยว่ต้องกังวล